Κοινωνικά σχολεία, ή "είναι η ελλάδα Αργεντινή;"

Η ελλάδα δεν είναι Αργεντινή. Οι λόγοι είναι άσχετοι με τους θεσμικούς επενδυτές στα χρηματιστήρια, άσχετοι με το ποιο νόμισμα έχει η κάθε χώρα, άσχετοι με τις κυβερνητικές πολιτικές και τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης που προέκυψε από την μετατροπή της οικονομίας σε ένα παγκόσμιο καζίνο με ρουλέττες.

Οι λόγοι είναι αλλού. Στην διαφορετική αντίληψη περί κοινωνικής δημιουργίας και περί αυτοθέσμισης. Στην διαφορετική αντίληψη περί θεωρίας και πράξης, περί εφικτού και ευκταίου (που έλεγε και ο "ευλόγησον"-ξέρεις-ποιος). Εν τέλει, στην διαφορετική αντίληψη περί δημοκρατίας. Μετά λόγου γνώσεως, η Αργεντινή δεν είναι ο δημοκρατικός παράδεισος, και η ελλάδα δεν είναι η δημοκρατική κόλαση—έχει και χειρότερα. Αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει να δούμε τα τεράστια βήματα κοινωνικής προόδου που συντελέστηκαν στην Αργεντινή, τα οποία δεν υπάρχουν στο τοπίο της ελλάδας, εκτός μεμονομένων περιστατικών. Και τολμάμε να μιλάμε για κοινωνική προόδο, γιατί έχει τεθεί και εφαρμοστεί στην πράξη μια μεγάλης κλίμακας ριζοσπαστική μεταστροφή στην εκπαίδευση, η οποία γίνεται με τρόπο που συμβάλλει ουσιαστικά στην ευρύτερη παιδεία μελλοντικών πολιτών και όχι μόνο στην τεχνική κατάρτιση.

Το Κοινωνικό Σχολείο ως Θεσμός
Πρόκειται για κοινωνικά σχολεία, τα οποία λειτουργούν στο επίπεδο του Γυμνασίου και του Λυκείου*, και οργανώθηκαν καλύτερα το 2001. Θα πούμε δυο λόγια για αυτά με σκοπό να δώσουμε ιδέες ως αφετηρία για να οργανωθεί κάτι αντίστοιχο που θα ταιριάζει στα ελληνικά δεδομένα, και όχι ως έτοιμο και υπεργαμάτο μοντέλο για κόπυ-πέηστ. Ονομάζονται bachilleratos populares, αλλά ο κόσμος τα λέει bachis. Ξεκίνησαν τη δεκαετία του '90, και υπάρχουν σε κάθε επαρχία της Αργεντινής ίσως με εξάιρεση την Παταγωνία. Λαμβάνωντας υπ'όψιν το μέγεθος της Αργεντινής, το ότι υπάρχουν κοινωνικά σχολεία σε όλες τις μη-παγωμένες επαρχίες σημαίνει ότι πάρα πολλά παιδιά έχουν την επιλογή να διαλέξουν το κοινωνικό σχολείο, και ταυτόχρονα διαμορφώθηκε ένα εκπαιδευτικό κίνημα που δεν ήταν κυριαρχημένο από πρωτευουσιάνικες/μετροπολιτάνικες ιδέες αλλά υπήρχε μια συνδιαμόρφωση.

Τα κοινωνικά σχολεία ήταν υποτονικά μέχρι το 2001, η αλήθεια είναι. Πάντα ήταν οργανωμένα από τοπικές οργανώσεις βάσης χωρίς φυσικά κάποια κρατική υποστήριξη. Με το κίνημα του 2001 ήταν εύκολο να οργανωθεί περισσότερος κόσμος, είτε εκπαιδευτικοί, είτε άλλοι εθελοντές για να βοηθήσουν. Η επαναθέσμιση του κοινωνικού σχολείου εκείνη την περίοδο αποτέλεσε έναν δημιουργικό οργασμό, μιας και οι τοπικές οργανώσεις αγωνίστηκαν για την πρόσβαση στην εκπαίδευση και την υγεία όλων, με ιδιαίτερη έμφαση στους άνεργους, τις γυναίκες, τους μαθητές μεγάλης ηλικίας, και σε παραμελημένες τοπικές κοινότητες. Έτσι, διαμόρφωσαν ένα κίνημα υπέρ της συνολικής κοινωνικής αλλαγής, και κατάφεραν να ξεπεράσουν το τέλμα που προσφέρουν οι οικονομικοί/εργατικοί/συντεχνιακοί αποσπασματικοί αγώνες.

Σε αντίθεση με την υπόλοιπη εκπαίδευση στην Λατινική Αμερική, τα κοινωνικά σχολεία είναι δωρεάν για τους μαθητές, χωρίς δίδακτρα, ενώ τα έξοδα καλύπτονται από δωρεές ένα μέρος των οποίων προσφέρουν εκπαιδευτικά και εργατικά σωματεία βάσης.

Μεγάλος και πετυχημένος αγώνας ήταν να δημιουργηθεί μια διδακτέα ύλη που θα ξεπερνούσε τον ελιτισμό που προωθούσε το '90 η κρατική εκπαίδευση. Ο τρόπος που έγινε ήταν η συμμετοχή των γειτονιών σε συμβούλια που έδωσαν την γενική κατεύθυνση ως προς το τι αποτελεί χρήσιμη γνώση, ως προς το πού θα έπρεπε να κατευθυνθεί η διαδασκαλία. Φυσικά, το συγκεκριμένο πρόγραμμα διδασκαλίας το επεξεργάστηκαν οι εκπαιδευτικοί και οι εθελοντές των σχολείων, αλλά με βάση πάντα τις ιδέες των γειτονιών.

Αξιολόγηση και "Μετά το Λύκειο, τι;"
Αυτή η διαδικασία, και φυσικά το ίδιο το πρόγραμμα διδασκαλίας, αξιολογείται μέσω ανοιχτών διαδικασιών. Στην αξιολόγηση μπορεί να συμμετάσχει όποια/ος θέλει, εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, γείτονες, όποια ενδιαφέρεται για τον θεσμό του κοινωνικού σχολείου. Η συμμετοχή δεν είναι υποχρεωτική, αλλά καλλιεργείται μια κουλτούρα ότι στην αξιολόγηση ειδικά είναι καλό να υπάρχουν πάντα όσο περισσότεροι μαθητές γίνεται, γιατί χωρίς τους άμεσα εμπλεκόμενους τι αξιολόγηση να κάνεις άλλωστε. Το αυτονόητο παράδειγμα είναι ότι πρόσφατα οι μαθητές εισήγαγαν… "με το ζόρι" τις νέες τεχνολογίες στο πρόγραμμα.

Λόγω της συμμετοχιής αξιολόγησης είναι δύσκολο να απαντήσει κάποιος σε ερωτήσεις αν υπάρχουν εξετάσεις, ή αν δίνουν έμφαση σε έναν συγκεκριμένο τομέα, ή αν χρησιμοποιούν βιβλία και ποια, μιας και η κατάσταση είναι ρευστή, και τα πράγματα γίνονται "προς την χρείαν ικανώς".

Επαναλαμβάνουμε ότι αυτά γίνονται σε κοινότητες πάνω από 11 επαρχιών της Αργεντινής, για πάνω από 2 δεκαετίες, και δεν μιλάμε για αργόσχολους του Μπουένος Άιρες που εξαντλούν την Καντιανή ηθική τους σε φιλανθρωπίες (αν και πανεπιστημιακοί από το Μπουένος Άιρες βοήθησαν, μιας και υπάρχουν πάνω από 70 κοινωνικά σχολεία στο Μπουένος Άιρες). Μιλάμε πάντα για γυμνάσια και λύκεια που λειτουργούν κάθε μέρα με χιλιάδες μαθητές. Μιλάμε για ένα ολόκληρο κοινωνικό κίνημα, με πάνω από 20 εμπλεκόμενες οργανώσεις, με κεντρικό σύνθημα "η Παιδεία δεν μπορεί να είναι πολυτέλεια".

Τελευταία, οι τοπικές οργανώσεις παλεύουν να πάρουν έγκριση ώστε να αναγνωριστούν επίσημα ως θεσμός και τα παιδιά να δίνουν στα κοινωνικά σχολεία εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Μετά την επαναθέσμιση του 2001, από το 2003 μέχρι το 2007 υπήρξε μια ραγδαία αύξηση εγγραφών, οπότε σε μεμονομένες περιπτώσεις το κράτος αναγκάστηκε το 2007 να αναγνωρίσει ορισμένα κοινωνικά σχολεία. Παρόλ' αυτά, αποτελεί επιθυμία των κοινωνικών σχολείων να μαζικοποιηθεί η λειτουργία τους ως κέντρα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Το κράτος, από ό,τι ακούγεται, θα προχωρήσει σε περισσότερες αναγνωρίσεις μια που η παρούσα κυβέρνηση ασχολείται πολύ με την εικόνα που παρουσιάζει προς τα έξω, και με την αναγνώριση θα βελτιώσει τους δείκτες ποιότητας της εκπαίδευσης, μιας και στα κοινωνικά σχολεία την τελευταία δεκαετία δεν έχει καταγραφεί επίσημα κανένα περιστατικό σχολικής βίας.

Συμπέρασμα
Αυτά πρέπει να βλέπει κανείς για να καταλαβαίνει προς τα πού κινείται ο κοινωνικός ανταγωνισμός τα επόμενα χρόνια σε κάποια χώρα, και όχι να τρέχει προσομοιώσεις κοινωνικών δικτύων σε πανάκριβους υπερυπολογιστές. Είναι φανερό ότι στην Αργεντινή διαμορφώνεται ένας τύπος ενεργού πολίτη που θα παίξει μεγάλο ρόλο στο μέλλον, και ήδη τα σημάδια έχουν αρχίσει και φαίνονται. Εσύ, θα περιμένεις να κόψει κορδέλες σε κοινωνικά σχολεία ο Τσίπρας;



Παράκληση: αν αφήσετε ερωτήσεις στα σχόλια, παρακαλούμε περιμένετε μέχρι να ταξιδέψουν στην Αργεντινή, και αντίστοιχα μέχρι οι απαντήσεις να ταξιδέψουν από την Αργεντινή προς τα εμάς. ;)

*κυρίως, γιατί υπάρχει και περίπτωση που υπάρχει από νηπιαγωγείο μέχρι λύκειο, αλλά αποτελεί εξαίρεση.

Οι νεο-Ναζί στη Βοσνία ως προειδοποίηση

οι νεο-Ναζί στη Βοσνία

Το Bosanski Pokret Nacionalnog Ponosa (Βοσνιακό Κίνημα Εθνικής περηφάνειας) ιδρύθηκε πριν δυο χρόνια και περιγράφει τον εαυτό του ως Εθνικοσοσιαλιστικό (Ναζί) κίνημα που διακηρύσσει τη λευκή ανωτερότητα και τη Βοσνιακή εθνική αναγέννηση. Αυτό που διαφοροποιεί το BPNP από άλλα Ευρωπαϊκά γκρουπ νεο-Ναζί είναι ότι ιδρύθηκε από και απευθύνεται προς Μουσουλμάνους Βόσνιους—όπως είναι φανερό από τη σφαίρα δράσης που έχουν στην ιστοσελίδα τους [1]. Πράγματι, το site λέει ότι το 95% των μελών είναι Μουσουλμάνοι (αν και δεν απαιτείται για να γίνεις μέλος). Επίσης, στη σελίδα τους επικροτούν τη συνεργασία Μουσουλμάνων-Ναζί στον 2ο ΠΠ: τιμούν τους Μουσουλμάνους που πήγαν εθελοντές να πολεμήσουν για τους Ναζί, και αναδεικνύει ως υπόδειγμα ηγέτη τον τότε μουφτή της Ιερουσαλήμ, Χατζ Αμίν Αλ Χουσεϊνί (Hajj Amin Al-Husseini), ο οποίος από το 1941 μέχρι το 1945 συνεργάστηκε με την ηγεσία των Ναζί και με τα SS [2].

Η σελίδα με τις φωτο έχει πολλές από τη συνεργασία Βοσνίων με τους Ναζί στον 2ο ΠΠ, όπως φωτογραφίες από παρέλαση προς τιμήν του Amin Al-Husseini όταν επισκέφτηκε τη Βοσνία (όχι θα έχανε), και στρατόγκαυλους Βοσνιοναζί του Handschar Division [3] (τα σπαθιά και τα χαντζάρια φάση).

Το τμήμα "literature" έχει το πιο πολύ γέλιο. Εκεί έχουν όλες τις αηδίες όπου ένα συνοθύλευμα από Παρτιζάνους Εβραίους Σέρβους εξωγήινους συνωμοτεί για να κυβερνήσει τον κόσμο και άλλες παπαριές. Εξάλλου, τι Ναζί θα ήταν αν δεν είχαν αυτά! Επίσης, προφανώς έχουν τα Χιτλερικά, τον Γκαίμπελς, Μουσολίνι, κάτι ψαγμένα ναζιστικά τύπου Reinhard Heydrich (κομμαντατούρ των SS και ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες του Ολοκαυτώματος), και Alfred Rosenberg (Ναζί ηγέτης και Υπουργός του Reich για τις "Ανατολικές Περιοχές"), όπως και άρθρα για τα SS. Κλασσικά ζώα, πιστεύουν ότι τα The Protocols of the Elders of Zion είναι πραγματικό κείμενο, και έχουν άλλα διάφορα για μασώνους και γαμάτους λευκούς που την έχουν πιο μεγάλη από τους μη-λευκούς (θα 'θελες). Έχουν και τα γενικά και αόριστα από Πλάτωνα και Νίτσε, όπως συνηθίζουν αυτές οι γκρούπες, ενώ έκαναν το ολίσθημα και έχουν λινκ σε… Αριστοτέλη!!! [4]. Μεγάλη ευκαιρία να αυτο-διαλυθούν, καθώς αν καταλάβουν την γκάφα τους και τους πει κανας "διαβασμένος" τι λέει ο Αριστοτέλης, μάλλον θα πλακωθούν όλοι μεταξύ τους μέχρι να μείνει ο Χαϊλάντερ και να γλυτώσουμε από δαύτους.

η προειδοποίηση

"Εκείνο που δεν υπολογίσαμε είναι ότι ξαφνικά η “Χρυσή Αυγή” άλλαξε και πήρε την τακτική της Χαμάς, κάνει κοινωνικό έργο. Και η τακτική της Χαμάς είναι που την ανέβασε. [...] Αυτοί που κυνηγάνε όλους αυτούς τους μετανάστες που είναι Ισλάμ επωφελούνται από την τακτική των μαχητικών, ισλαμικών κινημάτων που είναι η κοινωνική διάσταση. [...] Γι’ αυτό κι εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι θα εξαφανιστεί το φαινόμενο. Όταν ένα φαινόμενο αποκτά ρίζες σε κομμάτια της κοινωνίας, θα μείνει."

Πέτρος Μάρκαρης στους κατά τ'άλλα εμετικούς “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη (13-05-2012) [5]

Στα πιο κάτω Βαλκάνια, μπορεί να γίνει κάτι Βοσνιακού τύπου; Δεν ξέρουμε/αντιληφθήκαμε κάτι, ούτε σχίζουμε τα μαγιώ μας για θεωρίες περί "κοινωνικού Ισλάμ", αλλά τουλάχιστον καταλαβαίνουμε το εξής:

Αν δείτε τους νεο-Ναζί να αρχίζουν τον φιλο-Ισλαμικό λόγο, μην νομίζετε ότι πάθαν ανεκτικότητα και δημοκρατία. Στην καλύτερη πάθαν κουτοπόνηρη "διπλωματία".

Είναι γνωστό εξάλλου ότι τη θρησκευτική κωλοτούμπα την έχουν κάνει επιστήμη, δείτε σχετικά τον καταπληκτικό "Φάκελο Χρυσή Αυγή" στο [6]. Σε αυτό το μοναδικό και δροσερό ντοκουμέντο που θα συναρπάσει μικρές και μεγάλες, θα δείτε ακροβατικές παλινδρομήσεις μεταξύ παγανισμού και χριστιανισμού της Χρυσής Αυγής.

Αλλά και σκατοφασίστες από άλλες ομάδες έχουν κάνει μόδα τον "Παλαιστινιακό" αγώνα, και πώς να μην τον κάνουν, αφού είναι τελείως εθνικοαπελευθερωτικός. Άσε που είναι και διπλού συμβολισμού, γιατί σύμφωνα με τους φασίστες κάθε απόχρωσης, δεν είναι κάτι που γίνεται ενάντια στο κράτος του Ισραήλ, αλλά ενάντια στους υπέρτατους κακούς απανταχού του σύμπαντος, τους Εβραίους. Απορούμε, φίλε αναγνώστα, αν κάποτε στο Ισραήλ βγει πρωθυπουργός από άλλη θρησκεία τι σκατά θα έχουν να λένε… (Όχι ότι αυτό είναι κάτι ουσιαστικό ή εξαντλεί το ζήτημα, αλλά πιστεύουμε ότι είναι η πιο άμεση και ολοφάνερη αντίφαση που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν.)

Οπότε αλλάζει το σκηνικό σιγά σιγά, και ο Μουσουλμανισμός στην ελλάδα αρχίζει και αποσυνδέεται από την Τουρκία, με την οποία οι εθνικιστές τον είχαν συνδέσει μονοσήμαντα. Οπότε θα υπάρξει και η ανάλογη αλλαγή πολιτικής από ήδη επικίνδυνες ομάδες, εξού και η προειδοποίηση για προσοχή. Προετοιμαστείτε.


[1] www.bosanski-nacionalisti.com. Πρέπει να κάνεις register στο forum για να δεις τις καφρίλες τους.
[2] Κατά μεγάλο μέρος μεταφρασμένο από το: http://www.memri.org/report/en/0/0/0/0/0/0/6197.htm
[3] http://www.bosanski-nacionalisti.com/apps/photos/ Δεν χρειάζεται register. Προσοχή, κίνδυνος εγκεφαλικού άμα τη αναγνώσει.
[4] http://www.bosanski-nacionalisti.com/literatura.htm Δεν χρειάζεται register.
[5] http://enantiastonantisimitismo.wordpress.com/2012/05/14/petros-markaris-chryssi-avgi-hamas/
[6] http://jungle-report.blogspot.com/2012/03/blog-post.html

Μαθήματα Ιρλανδικής Ιστορίας

In Ireland there is one condition that is decidedly more frowned upon than being a bad Catholic, and that is the condition of being anti-national.

Conor Cruise O'Brien, 1972

(Στην Ιρλανδία υπάρχει μία μοναδική συνθήκη που, όταν επαληθεύεται, θεωρείται χαρακτηριστικά χειρότερη από το να είσαι κακός Καθολικός: είναι η συνθήκη του να είσαι αντι-εθνικιστής.)

Πρώτα απ' όλα: γιατί μας ενδιαφέρει η Ιρλανδική Ιστορία; Τι έχουμε να μάθουμε από αυτήν;

α) Έχει ιλλιγγιώδεις ομοιότητες και διαφορές με την Ιστορία της ελλάδας (και με της Κύπρου, εδώ που τα λέμε), οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο αναστοχασμού. Φυσικά, ομοίως λειτουργεί και το αντίστροφο, αλλά αυτό δεν είναι θέμα μας για την ώρα.

β) Η Ιρλανδία έχει ρομαντικοποιηθεί στο φαντασιακό του αριστεραναρχικού ελληνεπαναστάτη. Είναι εκπληκτικό το πόσοι στην ελλάδα εκθειάζουν τον IRA χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται, τον λαό της Ιρλανδίας χωρίς να τον έχουν γνωρίσει, τους Ιρλανδούς μουσικούς χωρίς να τους έχουν ακούσει, την μπύρα χωρίς να την έχουν πιει, κλπ. Και ναι, για την μπύρα πέφτουν όλοι μέσα, για τα υπόλοιπα;

γ) Τώρα που η ελλάδα έχει αποφασίσει ότι όλα της τα προβλήματα ανάγονται σε οικονομικά και έχει στείλει το κοινωνικο-ιστορικό για βρούβες, η ύπαρξη της Ιρλανδίας στην "Ευρωπαϊκή Οικογένεια" την κάνει σχετική με την καθημερινή ζωή της ελλάδας. Μια το δημοψήφισμα της Ιρλανδίας για την ευρωσυνθήκη της Λισαβώνας, μια οι προτάσεις για "Ιρλανδικό μοντέλο" στην ελλάδα (ήμαρτον!), μια η ένταξη και των δύο στους κακοπληρωτές PIGS (Portugal, Ireland, Greece, Spain–αν και κάποιες φορές το "Ι" το πήρε η Ιταλία), βλέπουμε ότι όλο και περισσότερο γίνεται λόγος για την Ιρλανδία στην ελλάδα.

Συνδυάζοντας και τα τρία ανωτέρω σημεία, όταν βγήκαν τα αποτελέσματα του πρώτου δημοψηφίσματος για την Ευρωσυνθήκη, η ευρύτερη Αριστερά–και το ΛάΟΣ–έσπευσαν να πανηγυρίσουν (σημείο γ), αποθεώνοντας τον ιρλανδικό λαό (βλέπε το β) και αδυνατώντας να καταλάβουν τον ιρλανδικό εθνικισμό. Πώς να περιμένεις μετά να στοχαστούν πάνω στη δική τους αντίληψη περί έθνους (βλέπε α);


 
Ιρλανδική Ιστορία σε Τίτλους (ή πώς ο Pádraig έγινε Patrick)

Οι σημερινοί κάτοικοι της Ιρλανδίας, όπως και εκείνοι όποιου άλλου μέρους, προήλθαν από διάφορα σημεία. Στα αρχαία χρόνια είχαν κατοικήσει εκεί κάποιοι Κέλτες, οι οποίοι είχαν κάποιους πολύ ενδιαφέροντες νόμους (παιδιά με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, γυναίκες αρχηγούς φατριών κλπ). Έχουμε μάθει αρκετά για αυτούς γιατί οι Ρωμαίοι δεν θεώρησαν ποτέ ως απειλή το νησί, οπότε το αφήσαν στην ησυχία του.

Οι Νορμανδοί κατακτητές όμως (800-1100) δεν το άφησαν στην ησυχία του: εξαφάνισαν και το παραμικρό δείγμα κέλτικου πολιτισμού, ίσως με μοναδική εξαίρεση τη γλώσσα. Υπάρχουν σχετικά λίγες νορμανδικές λέξεις στα ιρλανδικά, αλλά άσκησαν τρομακτική επίδραση στον τρόπο ζωής, μιας και πρώτη φορά ιδρύθηκαν πόλεις (και φτιάχτηκαν κάστρα) και αποδυναμώθηκαν οι ομοσπονδίες χωριών και οι φατρίες.

Οι Άγγλοι όμως αποφάσισαν να γίνουν υπερδύναμη, και δεν έβλεπαν με καλό μάτι ότι οι Σκωτσέζοι είχαν πολλά πήγαιν'-έλα με τα ξαδέρφια τους, τους Βορειοϊρλανδούς. Οπότε αποφάσισαν να εξαφανίσουν τους Νορμανδούς-ιρλανδούς, με διάφορους τρόπους. Μετά από πάμπολλες αποτυχίες το ρίξαν στους εποκισμούς, και από τον 12ο μέχρι τον 16ο αι., είχε πήξει ο τόπος στους Άγγλους! (Μερικοί απ' τους οποίους ήταν Ιρλανδοί μετανάστες στην Αγγλία, τρέχα-γύρευε δηλαδή.)

Όσοι από αυτούς έμαθαν ιρλανδικά για να επιβιώσουν στο νησί και δεν έπαιρναν τσάι στις 17:00, αισθάνθηκαν ξαφνικά ένα γαργαλητό στην πλάτη: ήταν, λέει, απόγονοι των αρχαίων Κελτών. Και πολύ περήφανοι αισθάνθηκαν για το γαργαλητό τους. Και φώναξαν τους Ισπανούς που ήταν και αυτοί, λέει, απόγονοι τον Κελτών, άρα ξαδέρφια. Όχι ότι είχαν αποφασίσει και αυτοί να γίνουν υπερδύναμη και θέλαν να σπάσουν την κυκλοφορία του Αγγλικού ναυτικού στον Ατλαντικό, τα σόγια τους μάραναν.

Κατσικώθηκαν λοιπόν οι Ισπανοί στην Ιρλανδία, τρώγαν και πίναν τζάμπα και βερεσέ–ελευθερωτές γαρ–και οι extra ενισχύσεις οι αναμενόμενες από την Ισπανία δεν έρχονται λόγω καταιγίδας. Μαζεύουν λοιπόν οι Άγγλοι κάποιους Ολλανδούς, για να την πέσουν και αυτοί στο νησί. Είχε τότε κουμπαριές η Αγγλία με την Ολλανδία βλέπετε, οπότε και αυτοί ντεμέκ για να προστατεύσουν το σόι κουβαλήθηκαν (έλεος πια!).

Και ξεκινάνε οι Ολλανδοί με το περτικαλί [1] το χρώμα και σφάζουν ανελέητα. Θέλοντας να αντισταθούν οι Ιρλανδοί σε αυτούς, αλλά και στους στρατιωτικούς της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας, δημιουργούν τον εθνικό μύθο που συνέχει από τούδε κι εφεξής την ιρλανδική Ιστορία:

Οι καλοί Καθολικοί απόγονοι των Κελτών τα βάζουν με τους Προτεστάντες βαρβάρους.

Τι βολικό! Οι Ισπανοί επίσης Καθολικοί και υποτιθέμενοι συν-Κέλτες, ενώ οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί Προτεστάντες. Έτσι ήταν εύκολο να βγάλουν άκρη χωρίς να ρωτάν από πού είναι ο καθένας. Μπορούσαν πλέον να σφαχτούν άνετα ξέροντας ότι σφάζουν τους αλλόπιστους βαρβάρους, άρα κάναν το θέλημα του θεού τους. (Υπενθυμίζουμε το δόγμα "πας Χριστιανός έλλην και πας Μουσουλμάνος Τούρκος" που ίσχυσε από το 1821 τουλάχιστον μέχρι και κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1922.)

Οι Καθολικοί τελικά δεν τα κατάφεραν και μέχρι το 1700 οι Άγγλοι ήταν παντοδύναμοι. Μέχρι που είχαν την πολυτέλεια να ακολουθήσουν τον μίνι-εμφύλιο της Αγγλίας ανάμεσα σε κοινοβουλευτικούς και αυτοκρατορικούς σε ιρλανδικό έδαφος, χωρίς να βρουν καμμιά αντίσταση. Η ιρλανδική γλώσσα σχεδόν εξαφανίστηκε. Ο Pádraig έγινε Patrick.

 
Ιρλανδικός Εθνικισμός (ή πώς ο Patrick έγινε Pádraig)

Η γαλλική και η αμερικανική επανάσταση επέδρασαν σε πολλούς Προτεστάντες. Όντας πιο μορφωμένοι, ήταν οι Ιρλανδοί Προτεστάντες που ανέλαβαν να διαφωτίσουν το Καθολικό πόπολο με τις νέες ιδέες. Επίσης, επειδή είχαν και λεφτά λόγω Βιομηχανικής Επανάστασης, μπορούσαν να προμηθευτούν όπλα. Συγκεκριμένα, η Βόρεια Ιρλανδία ήταν πολύ πιο πλούσια απ' το υπόλοιπο νησί, ειδικά το Μπέλφαστ, λόγω της υφαντουργίας.

Εκείνοι οι πρώτοι Προτεστάντες απέτυχαν, αν και τους έχουν για εθνικούς ήρωες (Theobald Wolfe-Tone και Robert Emmet). Και καλά κάνουν, γιατί οι λόγοι που έδρασαν ήταν τελείως εθνικοί: το όνειρό τους ήταν μια μπουρζουά Βουλή, αλλά στην Ιρλανδία αντί της Αγγλίας. Έμεινε όμως στους Άγγλους η εικόνα του φασαριόζου-επαναστάτη Ιρλανδού.

Οπότε όταν το 1845-8 αρρώστησε η κύρια καλλιέργεια της Ιρλανδίας, η πατάτα, οι Άγγλοι δεν ενδιαφέρθηκαν και πολύ για αυτούς που υποτίθεται μόνο μπελάδες τους έφερναν. Εκτός του ότι ήταν η πρώτη φορά που έπεσε περονόσπορος στην Ευρώπη, οπότε δεν ήξερε και κανείς τι έπρεπε να γίνει. Η Αγγλία τελικά έδωσε κάτι ανεπαρκή συσσίτια, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από την πείνα περίπου 1,5 εκατομμύριο Ιρλανδοί και να μεταναστεύσουν εκατοντάδες χιλιάδες σε ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία. Το αντι-βρεττανικό αίσθημα χτύπησε κόκκινο.

Από εκεί και μετά οι εθνικιστές Ρεπουμπλικάνοι είχαν μεγάλη στήριξη του κόσμου, με εξαίρεση τους Βορειοϊρλανδούς που ήθελαν να κρατήσουν την Ιρλανδία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήδη το 1901 υπήρχαν άπειρα επεισόδεια στο Μπέλφαστ μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών.

Το γεγονός ότι οι πρωτεργάτες της ιρλανδικής εθνογένεσης ήταν Προτεστάντες αποσιωπάται μέχρι και σήμερα.

Στη νότια Ιρλανδία εντωμεταξύ ο εθνικισμός φούντωνε. Δημιουργήθηκαν διάφορα αθλήματα (hurling, camogie, gaelic football) ντεμέκ αρχαία Κέλτικα, ενώ έγινε μια οικτρή προσπάθεια να επανέλθει η ιρλανδική γλώσσα σε καθημερινή χρήση. Τα ιρλανδικά φυσικά δεν επανήλθαν ποτέ καθημερινά, αλλά περιστασιακά, ως διάλεκτος τύπου Βλάχικα, αφού το corpus της γλώσσας είχε φθαρεί σημαντικά. Έτσι, ο Patrick έγινε Pádraig.

Παράλληλα άρχισαν να σχηματίζονται δυο πρωτόγνωρα κινήματα για την Ιρλανδία: το εργατικό και το γυναικείο. Το πρώτο απαιτούσε αυξήσεις στους μισθούς και το δεύτερο να δικαιούνται ψήφο στις εκλογές (τις Βρεττανικές προς το παρόν, υπενθυμίζουμε) οι γυναίκες. Τα κινήματα ήταν μάλλον αποκομμένα μεταξύ τους, με τον Jim Larkin να φυλακίζεται το 1913 και τον James Connolly να αναλαμβάνει. Αυτός ο τελευταίος, φιλεργατικός, αλλά για τους ιρλανδούς μόνο: "We serve neither King nor Kaiser, BUT IRELAND" το σύνθημά του ("δεν υπηρετούμε Βασιλιά ή Κάιζερ, αλλά ΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ").

Όταν έγινε η εξέγερση κατά των Άγγλων το 1916 οι εργατικοί και οι γυναίκες που συμμετείχαν φυλακίστηκαν (καθοριστική ήταν στην εξέγερση η Constance Markievicz). Ο ακόλουθος εμφύλιος του 1922-23 έγινε ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους (αυτούς με το hurling και τα ιρλανδικά) υπέρ της συνθηκολόγησης με την Αγγλία και στους Ρεπουμπλικάνους (αυτούς με το hurling και τα ιρλανδικά) υπέρ της ένοπλης προσάρτησης της Βόρειας Ιρλανδίας στο νεοσχηματισθέν κράτος της Ιρλανδίας. Οι φιλεργατικοί και οι γυναίκες τότε ήταν φυλακή και δεν συμμετείχαν στον εμφύλιο [2]. Πολλούς τους εκτέλεσαν στις φυλακές.

Οι Ρεπουμπλικάνοι Καθολικοί Δεξιοί που ηττήθηκαν στον εμφύλιο ήταν εκείνοι που ήθελαν να συνεχίσουν την ένοπλη προσάρτηση του Βορρά. Ήταν οι θρησκευόμενοι πατριώτες που ήθελαν να απελευθερώσουν ένα κομμάτι του νησιού που δεν ήθελε να "απελευθερωθεί". Παρά την ήττα τους λοιπόν, αποφάσισαν να συνεχίσουν τις ένοπλες δράσεις. Γι αυτό σχημάτισαν τον Ιρλανδικό Ρεπουμπλικανικό Στρατό (Irish Republican Army–IRA).

Ο IRA, όπως λέει και το όνομά του, δεν είχε ποτέ τίποτα το επαναστατικό. Ούτε ήθελε να έχει. Βέβαια, από το 1923 μέχρι το 1998 πέρασε διάφορες φάσεις. Στο κράτος της Ιρλανδίας ήταν πάντα Καθολικοί Πατριώτες Ιρλανδοί. Αντιθέτως, ο IRA του Βορρά το 1932 και το 1970 έστειλε κάποια σήματα αμφισβήτησης σχετικά με τη θρησκεία. Περικυκλωμένος από Προτεστάντες, ο IRA του Βορρά είδε κάποια στιγμή ότι δεν γίνεται όλοι οι Προτεστάντες να 'ναι κακοί. Οπότε επιφανειακά εμφάνισε έναν πιο ριζοσπαστικό λόγο, κατά τη διάρκεια των δύο προαναφερθείσων αναλαμπών, που τον έκανε και εξαιρετικά δημοφιλή στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό, ήξεραν ότι το Δουβλίνο κάνει κουμάντο, οπότε ό,τι και να πουν…

Ο IRA που έκανε κουμάντο, στο Δουβλίνο, ακολουθούσε το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια ως κριτήριο στρατολόγησης. Ως αποτέλεσμα, στις τάξεις του είχε ρομαντικούς επαναστάτες, πρεζέμπορους, νταβατζήδες, ό,τι να 'ναι δηλαδή. Σχετικά εύκολα μπορεί κάποιος σήμερα να γνωρίσει πρώην μέλη του IRA και να πάθει πλάκα με τον εθνικισμό τους. Και με τα άσχημα ιρλανδικά τους παθαίνεις πλάκα, πολλοί ξένοι στην Ιρλανδία τα μιλάνε καλύτερα (απλά έχει γέλιο τα εθνίκια να αυτοακυρώνονται μην μιλώντας τη γλώσσα τους). Και ας έχουν γίνει επίσημη γλώσσα του κράτους.

Οι "επαναστάτες" του IRA συνέχισαν τις βομβιστικές επιθέσεις κατά αμάχων Βρεττανών ακόμα και μετά το δημοψήφισμα του 1921, στο οποίο οι Βορειοϊρλανδοί κατά πλειοψηφία ψήφισαν την παραμονή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.

(Προφανώς είναι περιττό να πούμε ότι οι Βρεττανοί ταύτισαν συλλήβδην όλους τους Καθολικούς με τον IRA και κάναν τις γνωστές καφρίλες τύπου Bloody Sunday. Επειδή αναφέρουμε τι ήταν ο IRA σε καμμία περίπτωση δεν βγάζουμε λάδι τον Βρεττανικό στρατό, οποίος έκανε τα χειρότερα. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί τις καφρίλες του IRA, ούτε τον ρομαντισμό του ελλαδικού "χώρου" που θεωρεί τους Ιρλανδούς ως de facto επαναστάτες.)

 
Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος

–Are ye a Catholic or a Protestant?
–I'm a Jew.
–A'right there lad, but are ye a Catholic Jew or a Protestant Jew?

Συμμορία Προτεσταντών στο Μπέλφαστ ανακρίνει περαστικό, 1969

(-Συ 'σαι Καθολικός ή Προτεστάντης;
-Είμαι Εβραίος.
-Νταξ μάγκα, αλλά είσ' Καθολικός Εβραίος ή Προτεστάντης Εβραίος;)

Μαντέψτε! Θα αφήναν οι εθνικιστές τον αντισημιτισμό απ' έξω; (Πόση πλάκα έχει να βλέπεις εθνίκια να πιστεύουν σε διεθνείς συνωμοσίες και ιδεολογίες; Τελικά θα ήταν για πολλά γέλια, αν δεν ήταν για κλάμματα.) Ίσως λογοτεχνικά να είστε εξοικειωμένες με τον Εβραίο Ιρλανδό Mr. Bloom στον Οδυσσέα του Joyce. Τον οποίον, όπως γινόταν και στην εκτός βιβλίου πραγματικότητα με τους Εβραίους, τον θεωρούσαν ξένο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη πριν τον 2ο ΠΠ στο Limerick ο Καθολικός επίσκοπος είχε καταφερθεί εναντίον των Ιρλανδών Εβραίων, με αποτέλεσμα πογκρόμ, εμπρησμούς εβραϊκών περιουσιών. Κατά τον 2ο ΠΠ η Ιρλανδία είχε κηρύξει ουδετερότητα, οπότε οι αντιφασίστες θεωρήθηκε ότι την παραβίαζαν, και τιμωρήθηκαν ως συνεργάτες των Βρεττανών για προδοσία κατά της Ιρλανδίας. Ήταν σε λίστες ανεπιθύμητων και δεν τους δινόταν δουλειά και στέγη (μέναν σε παραπήγματα), και ακόμα και σήμερα δεν παίρνουν σύνταξη [3].

Αντίθετα, οι υποστηρικτές των Ναζί ήταν πάμπολλοι (60% του πληθυσμού υπολογίζεται [3]) και δεν θεωρήθηκε ότι παραβίαζαν την ουδετερότητα. Ακόμα πολλά σπίτια είναι γεμάτα με αναμνηστικά των SS. Η Ιρλανδία είναι η μοναδική χώρα που μετά τον 2ο ΠΠ δέχτηκε μεγάλο αριθμό Γερμανών "πληγέντων" αλλά ελάχιστους Εβραίους.

Οι Ιρλανδοί είναι επαναστάτες είπατε;

 
Και Τώρα, Τι;

Ας πούμε αυτό που ξέρουν όλοι και κανείς δεν ομολογεί. Τι σημαίνει να είσαι Ιρλανδός σήμερα;

Ιρλανδός σημαίνει να μεγάλωσες με την φωτογραφία των SS στον τοίχο, με τις διηγήσεις του παππού σου για τις ωραίες στιγμές με τους πληγέντες Ναζί στην Ιρλανδία, και με τους Δεξιούς ένοπλους του IRA στην αυλή σου να πίνουν μπύρες με τους γονείς σου.

Τώρα που λόγω της κρίσης έχουν αυξηθεί τα πάρε-δώσε με ιρλανδούς ομιλητές και επίσης αυξήθηκαν οι αναφορές στα ΜΜΕ για την Ιρλανδία, καλό είναι να ξέρετε. Σε όποια εκδήλωση βρεθείτε δείξτε στους Ιρλανδούς ότι ο κόσμος ξέρει. Ότι ούτε οι Ιρλανδοί θα κάνουν κάτι αν δεν παραδεχτούν τα παραπάνω, μιας και ο εθνικισμός δεν είναι λύση σε καμμία κρίση.

Σκεφτείτε τις παραλληλίες με τον ελληνικό εθνικισμό και πώς αυτός παίρνει αυξανόμενα φιλεργατικά/αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Πώς και ο ελληναριστερός/ελληναναρχικός γίνεται όλο και πιο εθνίκι. Το νου σας.

 
Πηγές
Δυστυχώς είναι δύσκολο να μπει παραπομπή σε κάθε ιστορικό στοιχείο ξεχωριστά, οπότε παραθέτουμε μια λίστα από αξιόλογες πηγές που χρησιμοποιήσαμε συνολικά.

• Emmet Larkin, "James Larkin", Routledge, 1965
• Martin Turner, "The Book", Irish Times, 1983
• Jack White, "Misfit", Jonathan Cape, 1930, Livewire, 2005
• Tom Garvin, "The Evolution of Irish Nationalist Politics", Gill & Macmillan, 1981
• Andrew Finlay, "Sectarianism in the Workplace", Irish Journal of Sociology vol.3, 1993
• Mary Ann Lyons (ed.), "Irish History: a Research Yearbook 1", Four Courts Press, 2002
• Brian Mawhinney, Ronald Wells, "Conflict and Christianity in Northern Ireland", Lion Publishing, 1975
• T.G.E. Powell, "The Celts", Thames and Hudson, 1959
• John Myhill, "Language, Religion and National Identity in Europe and the Middle East", John Benjamins, 2006
• Eric Hobsbawm, "The Age of Revolution 1789-1848", Abacus, 1962
  

Σημειώσεις

[1] Πορτοκαλί είναι το εθνικό χρώμα της Ολλανδίας. Αυτοί που ήρθαν από εκεί στην Ιρλανδία ονομάστηκαν "Orange Men", που στα ελληνικά αντί για "Πορτοκαλί Τάγμα" το ονομάζουν "Τάγμα της Οράγγης"… Από αυτούς υπάρχει και η πορτοκαλί λωρίδα στην ιρλανδική σημαία. Εθνική συμφιλίωση κι έτσι.

[2] "Μα καλά, που ξέρουμε ότι ήταν όλοι φυλακή;" μπορεί να ρωτήσει κάποια/ος. Σε μια χώρα 4 εκατομμυρίων και σε ένα κίνημα το πολύ 10 χρόνων είναι εύκολο να εντοπίσεις τους ριζοσπάστες της εποχής έναν-έναν.

[3] http://www.bbc.co.uk/news/uk-16287211

Το Φαντασιακό της Αυτοργάνωσης και το Πραγματικό του Αίματος

Η ανάρτηση αυτή είχε πολλές φιλοδοξίες. Θα έδειχνε με πολλά παραδείγματα το δίκαιο του τίτλου της, και αφού θα σφυρηλατούσε με αυτά ένα υπόβαθρο, θα υποδείκνυε ένα πρόταγμα εξόδου και κάποιες αρχικές προγραμματικές σκέψεις. Στα μισά όμως επαναστάτησε και ζήτησε να κατακτήσει την απλότητα: "σιγά μην σας κάνω και καφέ" ακούστηκε να λέει, αγαπημένε αναγνώστα, σκεπτόμενη τις αρχικές της φιλοδοξίες.

Απλά λοιπόν, ο χώρος έχει μείνει πίσω από την πραγματικότητα και δεν τρέχει καν να προλάβει. Πολλές κουβέντες για τα φαινόμενα και όχι για την ουσία. Η τάδε πορεία ήταν γαμάτη, λέει κάποιος, γιατί "είχε πολύ κόσμο". Και; "Συζητήσαμε και για την αυτοργάνωση και παίζει κόσμος που γουστάρει". Να κάνει τι; Αυτοργάνωση για τη γκάβλα της;

Μήπως να ξεκολλάμε και να δούμε ότι η πρόσφατη θανατηφόρα ρατσιστική (και όχι φασιστική που λένε μερικοί) επίθεση στους πρόσφυγες της Αθήνας ήταν αυτοργανωμένη; Μήπως να δούμε ότι είχε όλα τα εργατο-αντικαπιταλο-αυτοργανωτικά χαρακτηριστικά; Και ότι ήταν "επιτυχημένη" (τι καταντήσαμε να γράφουμε σ'αυτόν τον κόσμο...) στο βαθμό που τάχιστα μαζεύτηκε τόσος κόσμος με λοστούς και μαχαίρια και δεν κατέβηκαν παρά ελάχιστοι να τους σταματήσουν; (Καλά που κατέβηκαν και αυτοί οι λίγοι και δικαιολογούμε την ύπαρξή μας ως είδος...)

Εσύ παραπονιέσαι για τη μείωση μισθού σου και δίπλα σου σκοτώνουν τον άνεργο συμπολίτη σου και δε βγάζεις τσιμουδιά, συνήθως. Τι να αυτοργανώσεις; Δείτε αλλού τα νούμερα που παραθέτουμε για τους νεκρούς πρόσφυγες στο Αιγαίο εδώ και πόσα χρόνια για να καταλάβετε που ζούμε. Έχουν πνιγεί πολλές χιλιάδες και ακούγονται ελάχιστες φωνές αντίδρασης. Ο καθένας για το πορτοφόλι του μόνο νοιάζεται, ούτε καν για το πορτοφόλι του διπλανού του. Για αυτό και μέχρι στιγμής ο όποιος αντι-μνημονιακός αγώνας είναι εξόχως και βαθύτατα καπιταλιστικός.

Αν ο σκοπός μας είναι η θέσμιση μιας αμεσοδημοκρατικής κοινωνίας που θα συμπεριλαμβάνει τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες, τους πρόσφυγες, τις πόρνες, τους φυλακισμένους, τα παιδιά, τις γλωσσικές ή θρησκευτικές μειονότητες, τους άθεους, ως τέτοιους και άνευ όρων, τότε άντε, να χρησιμοποιήσουμε και την αυτοργάνωση ως ένα από τα μέσα. Όχι να το κάνουμε αυτοσκοπό.

Άμα περιμένουμε πρώτα να διώξουμε το κακό μνημόνιο και μετά να τα κάνουμε όλα αυτά, χαθήκαμε. Όσοι είμαστε στους δρόμους, με κάθε ευκαιρεία να δώσουμε φωνές σε αυτές που δεν ακούγονται. Δεν ξέρουν κάτι παραπάνω οι λευκοί, έλληνες, μουσάτοι, γυαλάκηδες αριστεροαναρχοπατέρες από όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Την επόμενη φορά ας επιμείνουμε παραπάνω. Και ας τσακωθούμε με παλιά "συντρόφια", δεν πειράζει, αξίζει τον κόπο, θα κάνουμε νέα.

Για να το κάνουμε λιανά: η άμεση δημοκρατία δεν απαιτεί μόνο δράσεις που γίνονται με δημοκρατικό τρόπο, αλλά και δράσεις που έχουν δημοκρατικό περιεχόμενο.

Η δημοκρατία είναι άμεση ή δεν είναι τίποτα.

Αυτά. Εκτός απρόοπτης επικαιρότητας (Ισπανία;) το Spilt Milk θα μείνει ανενεργό για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα επαναπροσδιορίζοντας τη δράση των σκόρπιων συμμετεχόντων, όπου και όποτε βρίσκονται. Ευχαριστούμε που μας διαβάσατε, ειδικά τον αναγνώστη που έψαχνε στο γκουγκλ πώς "να μην σπάσουν τα αυγά" (;!) και έπεσε πάνω μας.

Ο Alain Badiou για την Τυνησία, τις εξεγέρσεις και την επανάσταση

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση. Όπως έχει γίνει και στο παρελθόν με μεταφράσεις ή αναδημοσιεύσεις, δεν συμφωνούμε μέχρι κεραίας. Όμως, μερικά κείμενα είναι ενδιαφέροντα και είναι καλό να υπάρχουν μεταφρασμένα έτσι κι αλλιώς. Διαφωνούμε και με την οπτική υπό την οποία παρουσιάζει το κείμενο το, γενικά μιλώντας, πολύ αξιόλογο Wrong Arithmetic. Παρόλα τα κατά τόπους Μαρξικά κομμάτια (στα οποία μερικοί ίσως και να είμαστε αλλεργικοί), την παντελή απουσία αναφοράς στα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, την κληρονομημένη αντίληψη για Μέση Ανατολή και Αφρική, ένα κείμενο που προτάσσει, χωρίς να αντιφάσκει, την ενεργό ιστορικότητα των κοινωνικών αγώνων πάντα θέλει μετάφραση. Για μια συγκροτημένη κριτική –αλήθεια! Δεν είναι κράξιμο!– στον Badiou διαβάστε με πάθος εδώ:
http://radicaldesire.blogspot.com/2010/06/badiou.html

Μετάφραση από το:
http://wrongarithmetic.wordpress.com/2011/02/02/alain-badiou-on-tunisia-riots-revolution/
Δημοσίευση πρωτοτύπου:
2 Φεβρουαρίου, 2011
Ενναλακτικές μεταφράσεις εμφανίζονται τοιουτοτρόπως.

Σημ. Wrong Arithmetic: Αυτή είναι μια πρόχειρη μετάφραση της απομαγνητοφώνησης του Daniel Fischer από την ομιλία στις 19 Γενάρη 2011 του σεμιναρίου του Alain Badiou με τίτλο Τι σημαίνει να "αλλάξει ο κόσμος";. Δεν είναι ένα γραπτό κείμενο του Badiou. Παρόλ' αυτά, παρουσιάζονται τα, προφανώς αυθόρμητα, σχόλιά του για την Τυνησία, τις εξεγέρσεις και την επανάσταση. Φαίνεται ότι ο Badiou ορθά (;!) τοποθετεί την εξέγερση στις πύλες τις επανάστασης και, καλώντας την Τυνησία τον "πιο αδύναμο κρίκο" (βλέπε Lenin για τη Ρωσία το 1917), σωστά σημειώνει την αρχή μιας τεράστιας αλλαγής στη Μέση Ανατολή. Οι έξοχες σημειώσεις του Daniel Fischer είναι μια σπουδαία πηγή υλικού για την εξελισσόμενη σκέψη του Badiou.

Ευχαριστίες στον Charles T. Wolfe για τη βοήθεια στη μετάφραση.

***

Σήμερα θα σας μιλήσω για την εξέγερση στην Τυνησία. Δεν θα αφήσουμε το θέμα του φετινού σεμιναρίου — Τι σημαίνει "να αλλάξει ο κόσμος"; — μια έκφραση της οποίας έχω ήδη επισημάνει τον αμφίσημο χαρακτήρα.

Αν ως "εξέγερση" εννοούμε τη δράση στον δρόμο ανθρώπων που θέλουν να ανατρέψουν την κυβέρνησή τους με μέσα διαφόρων βαθμών βίας, πρέπει αμέσως να δώσουμε έμφαση στο στοιχείο που κάνει την Τυνησιακή εξέγερση σπάνια: υπήρξε νικηφόρα. Ένα καθεστώς έμοιαζε σταθερά ακλόνητο για 23 χρόνια, και να που ανατράπηκε από μαζικές δράσεις, οι οποίες, ipso facto, αναδρομικά το καθιστούν “τον πιο αδύναμο κρίκο”. Γιατί να αναλύσουμε το φαινόμενο, ενώ θα μπορούσαμε απλά να αράξουμε και να γουστάρουμε να χαιρόμαστε; Βλέπουμε μια αόριστη ενόχληση να υπάρχει στον απαραίτητα ευχαριστημένο χαρακτήρα, ας τον ονομάσουμε συναινετικό χαρακτήρα, που πρέπει να επιδεικνύεται παρά την εγγενή παρανομία των γεγονότων. Σήμερα δεν είναι εύκολο να πεις: "Αγαπώ Ben Ali, λυπάμαι που πρέπει να εγκαταλείψει την εξουσία." Όποιος το πει αυτό βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ο λόγος που πρέπει να τιμήσουμε την υπουργό Alliot-Marie, που δημοσίως μετάνιωσε για την καθυστέρησή της να παραδώσει το "know-how" της γαλλικής αστυνομίας στην υπηρεσία του Ben Ali, είναι ότι εξέφρασε δυνατά αυτό που οι συνάδελφοί της μόνο ψιθύριζαν. Δίπλα της ο Sarkozy είναι υποκριτής και δειλός. Όπως και όλοι οι άλλοι, Δεξιοί και Αριστεροί, που πριν λίγες βδομάδες αλληλοσυγχαίρονταν που είχαν τον Ben Ali ως ένα ισχυρό ανάχωμα ενάντια στον Ισλαμισμό και εξαίρετο μαθητή της Δύσης, και σήμερα αναγκάζονται λόγω της κοινής γνώμης να παριστάνουν ότι χαίρονται που φεύγει, με την ουρά στα σκέλια.

Το 'πα και το ξαναλέω Επαναλαμβάνω: η ανατροπή μιας κυβέρνησης από τη βία των μαζών (και κυρίως από τους νέους που πρωτοστάτησαν) είναι ένα σπάνιο γεγονός. Πρέπει να πάμε 30 χρόνια πίσω για να βρούμε ένα συγκρίσιμο συμβάν, δηλαδή στην Ιρανική Επανάσταση (1979)*. Τριάντα χρόνια κατά τα οποία η κυρίαρχη αντίληψη ήταν ότι τέτοια γεγονότα δεν ήταν πλέον δυνατά. Η θέση του "τέλους της ιστορίας" ισχυρίζεται ακριβώς αυτό. Αυτή η θέση δεν σημαίνει ότι τίποτα πλέον δεν θα συνέβαινε: το "τέλος της ιστορίας" σήμαινε "το τέλος των γεγονότων στην ιστορία [l'événementialité historique]", το τέλος μιας στιγμής όπου η οργάνωση της εξουσίας θα μπορούσε να ανατραπεί υπέρ των, όπως το είπε ο Τρότσκι, "μαζών που μπαίνουν στη σκηνή της ιστορίας". Η φυσιολογική ροή των πραγμάτων ήταν η συμμαχία της οικονομίας των αγορών με την κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια συμμαχία που ήταν η μόνη διατηρήσιμη νόρμα της γενικής υποκειμενικότητας. Τέτοιο είναι το νόημα του όρου "παγκοσμιοποίηση": αυτή η υποκειμενικότητα έγινε παγκόσμια υποκειμενικότητα. Επιπροσθέτως, αυτό δεν ήταν ασύμβατο με τιμωρητικούς πολέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν), εμφύλιους (σε δυσλειτουργικά Αφρικανικά κράτη), καταστολή της Παλαιστινιακής αντίστασης, κλπ. Οπότε αυτό που είναι πιο συναρπαστικό απ' όλα στα γεγονότα της Τυνησίας είναι η ιστορικότητά τους, δείχνουν ότι η ικανότητα δημιουργίας νέων μορφών συλλογικής οργάνωσης έχει μείνει ανέπαφη.

Το συνοθύλευμα σύνολο που σχηματίστηκε από την οικονομία των αγορών και την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ένα σύνολο δοσμένο ως αξεπέραστη νόρμα, προτείνω να το ονομάσουμε "η Δύση" – έτσι αυτοαποκαλείται έτσι κι αλλιώς. Ανάμεσα στα άλλα ονόματα που κυκλοφορούν, βλέπουμε τα "διεθνής κοινότητα", "ο πολιτισμός" (όπου αντιτίθεται στις διάφορες μορφές βαρβαρότητας, βλ. "ο πόλεμος πολιτισμών"), "Δυτικές δυνάμεις"… Θυμηθείτε ότι πάνω από τριάντα χρόνια πριν η μόνη ομάδα που διεκδικούσε το όνομα "Δύση" — “Occident” — ως σήμα κατατεθέν τους ήταν μια μικρή ομάδα φασιστών με σιδερολοστούς (με τους οποίους αναμετρήθηκα στα νειάτα μου). Το γεγονός ότι πού αναφέρεται μια λέξη μπορεί να αλλάξει τόσο δραστικά μπορεί μόνο να σημαίνει ότι έχει αλλάξει ο ίδιος ο κόσμος. Ο κόσμος δεν έχει πλεόν το ίδιο υπερβασιακό [pdf].

Είμαστε σε μια εποχή εξεγέρσεων;

Θα μπορούσατε να συμφωνήσετε με αυτό, βλέποντας τα πρόσφατα συμβάντα στην ελλάδα, την Ισλανδία, την Αγγλία, την Ταϋλάνδη (τα κόκκινα χρωματιστά πουκάμισα), της εξεγέρσεις για τροφή στην Αφρική, τις κάποιοες εργατικές εξεγέρσεις στην Κίνα. Επίσης στη Γαλλία, υπάρχει κάτι σαν προεξεγερσιακή ένταση: μέσω φαινομένων όπως οι καταλήψεις εργοστασίων, ο κόσμος είναι στο μεταίχμιο της αποδοχής των εξεγέρσεων.

Ως εξήγηση, υπάρχει φυσικά η συστημική κρίση του καπιταλισμού που φανερώθηκε πριν δύο ή τρία χρόνια (και έχει ψωμί ακόμα και δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα) με τη συνέχεια του κοινωνικού αδιεξόδου, τη φτώχεια, και το αυξανόμενο αίσθημα ότι το σύστημα δεν είναι βιώσιμο και τρανό όπως λεγόταν. Η κενότητα των πολιτικών καθεστώτων έχει καταστεί πρόδηλη, έχοντας μόνο σκοπό την εξυπηρέτηση του οικονομικού συστήματος (το "σώστε τις τράπεζες" ήταν ιδιάιτερα χαρακτηριστικό), το οποίο συμβάλει πολύ στην αναξιοποίησή τους. Την ίδια περίοδο, και ακριβώς επειδή είναι τελεστές λειτουργοί της συστημικής επιβίωσης, τα κράτη έχουν λάβει δραματικά αντιδραστικά μέτρα σε όλο και περισσότερους τομείς (σιδηροδρόμους, ταχυδρομεία, σχολεία, νοσοκομεία…).

Θα ήθελα να τοποθετήσω αυτά τα φαινόμενα στο πλαίσιο της ιστορικής περιοδικότητας. Κατά τη μεταφυσική γνώμη μου, η τάση για εξεγέρσεις αυξάνεται σε ενδιάμεσες περιόδους [périodes intervallaires]. Τι είναι μια ενδιάμεση περίοδος; Υπάρχει μια αλληλουχία στην οποία η επαναστατική λογική αποκρυσταλλώνεται και παρουσιάζεται ρητά ως εναλλακτική, ακολούθως όμως υπάρχει μια ενδιάμεση περίοδος όπου η επαναστατική ιδέα δεν έχει διαχυθεί [déshérence], και στην οποία δεν έχει σχηματιστεί ακόμα κάποια εναλλακτική. Κατά τη διάρκεια τέτοιων περιόδων οι αντιδραστικοί μπορούν να πουν, ακριβώς επειδή η εναλλακτική είναι αδύνατη, ότι τα πράγματα έχουν επιστρέψει στο κανονικό. Χαρακτηριστικά, αυτό έγινε το 1815 με τους επανιδρυτές της Ιερής Συμμαχίας. Στις ενδιάμεσες περιόδους, η δυσαρέσκεια υπάρχει αλλά είναι αδόμητη επειδή αδυνατεί να αντλήσει τη δύναμή της από μια κοινή ιδέα. Η δύναμή της είναι ουσιαστικά αρνητική (“να φύγουν όλοι”). Γι αυτό η μορφή της μαζικής συλλογικής δράσης σε μια ενδιάμεση περίοδο είναι η εξέγερση. Πάρτε την περίοδο 1820-1850: ήταν μια περίοδος έντονων εξεγέρσεων (1830, 1848, η εξέγερση των Canuts στη Lyon), αλλά δεν ήταν στείρες, ήταν χύμα ανοργάνωτες [aveugle] αλλά πολύ γόνιμες. Οι μεγάλες πολιτικές κατευθύνσεις που αποτέλεσαν τα θεμέλια [vertébré] του επόμενου αιώνα αναδύθηκαν από εκείνη την περίοδο. Ο Μαρξ το λέει καλά: τα κινήματα των Γάλλων εργατών ήταν μια από τις πηγές του (εκτός της γερμανικής φιλοσοφίας και της αγγλικής πολιτικής οικονομίας).

Ποια είναι τα κριτήρια για να αξιολογήσουμε τις εξεγέρσεις;

Το συγκεκριμένο πρόβλημα με τις εξεγέρσεις, όσο και να αμφισβητεί την κρατική εξουσία, είναι ότι εκθέτει μεν το κράτος σε πολιτική αλλαγή (στην δυνατότητα κατάρρευσής του), αλλά δεν ενσωματώνει αυτή την αλλαγή: αυτό που θα αλλάξει στο κράτος δεν διαφαίνεται προϋπάρχει στην εξέγερση. Αυτή είναι και η κύρια διαφορά με μια επανάσταση, η οποία καθεαυτή προτείνει μια εναλλακτική. Γι αυτό, διαχρονικά, οι εξεγερμένοι παραπονούνταν ότι το νεό καθεστώς είναι ίδιο με το παλιό (το μοντέλο του, μετά την πτώση του Ναπολέωντα III, είναι το σύνταγμα της 4ης Σεπτέμβρη του καθεστώτος που στελεχώθηκε από παλιούς πολιτικούς). Σημειώστε ότι το κόμμα, του τύπου [concept] που δημιουργήθηκε από το RSDLP και μετά από τους Μπολσεβίκους, είναι μια δομή ρητά σχεδιασμένη ώστε να αυτοθεσμίζεται ως εναλλακτική εξουσία στη θέση του κράτους. Όταν η φιγούρα του εξεγερμένου γίνεται πολιτική φιγούρα, δηλαδή όταν έχει καθεαυτή το πολιτικό σώμα που χρειάζεται και η υποστήριξη μιας χρόνιας και πάγιας πολιτικής [aux vieux chevaux de la politique] καθιστάται άχρηστη, μπορούμε να πούμε ότι εκείνη τη στιγμή τελειώνει η ενδιάμεση περίοδος.

Επιστρέφωντας στην Τυνησιακή εξέγερση, είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει — και να διασπαστεί — διακηρύττοντας ότι η νέα μορφή εξουσίας είναι τόσο αποσυνδεδεμένη από το κοινωνικό κίνημα που είναι επίσης ανεπιθύμητη. Τότε με ποια κριτήρια μπορούμε να αξιολογήσουμε την εξέγερση; Αρχικά πρέπει να έχουμε μια εμπάθεια με την εξέγερση, είναι απολύτως αναγκαία συνθήκη. Άλλο κριτήριο είναι η αναγνώριση της αρνητικής της εξουσίας, η μισητή εξουσία καταρρέει, τουλάχιστον συμβολικά. Αλλά τι αποφαίνεται σε τι καταφάσκει; Ο Δυτικός τύπος ήδη απάντησε λέγοντας ότι εκφράζεται μια επιθυμία για τη Δύση. Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει μια επιθυμία για ελευθερία και ότι μια τέτοια επιθυμία είναι αναμφισβήτητα νόμιμη, υπό ένα δεσποτικό και διεφθαρμένο καθεστώς όπως αυτό του Ben Ali. Πώς αυτή η επιθυμία αποτελεί επιθυμία για τη Δύση είναι πολύ αβέβαιο.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Δύση έχει δείξει ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος για την οργάνωση της ελευθερίας στα μέρη που παρεμβαίνει. Η πρόταση της Δύσης είναι: "θα περπατήσεις μαζί μας ή όχι;", δίνοντας στην έκφραση "περπάτα μαζί μας" μια σημασία που εσωτερικεύει την οικονομία των αγορών,** αν χρειαστεί ακόμα και σε συνεργασία με την ανθεπαναστατική αστυνομία. "Φιλικές χώρες" όπως η Αίγυπτος ή το Πακιστάν είναι τόσο δεσποτικές και διεφθαρμένες όσο ήταν η Τυνησία υπό τον Ben Ali, αλλά ακούσαμε λίγα σχετικά από αυτούς που παρουσιάστηκαν, στην περίπτωση της Τυνησίας, ως βαρβάτοι ρωμαλέοι υπερασπιστές της ελευθερίας.

Πώς μπορούμε να ορίσουμε ένα κοινωνικό κίνημα ως αναγώγιμο σε μια "επιθυμία για τη Δύση"; Μπορούμε να πούμε, και αυτός ο ορισμός ισχύει για κάθε χώρα, ότι συμπεριλαμβάνει ένα κίνημα που πραγματώνεται διαμέσω της φιγούρας του αντιδεσποτικού εξεγερμένου, του οποίου η αρνητική και κοινωνική εξουσία παίρνει τη μορφή του πλήθους, και του οποίου η καταφατική εξουσία έχει τη νόρμα που εγείρει η Δύση. Ένα κοινωνικό κίνημα που ικανοποιεί αυτόν τον ορισμό κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει σε εκλογές και δεν υπάρχει λόγος να αναπτύξει άλλες πολιτικές προοπτικές. Ισχυρίζομαι ότι στο τέλος μιας τέτοιας διαδικασίας θα έχουμε γίνει μάρτυρες του φαινομένου της ενσωμάτωσης στη Δύση. Για τον Δυτικό τύπο, αυτό το φαινόμενο είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της εξέλιξης μιας εξέγερσης.

Αν αληθεύει, όπως προέβλεψε ο Marx, ότι ο χώρος που θα πραγματωθούν οι ιδέες της χειραφέτησης θα είναι παγκόσμιος (το οποίο, βασικά, δεν ίσχυσε για τις επαναστάσεις του 20ου αι.), τότε τα φαινόμενα της ενσωμάτωσης στη Δύση δεν μπρούν να είναι μέρος πραγματικής αλλαγής. Τι θα αποτελούσε πραγματική αλλαγή; Μια ρήξη με τη Δύση, μια "αποδυτικοποίηση", και θα έπαιρνε τη μορφή του αποκλεισμού. Όνειρο, σκέφτεστε, αλλά είναι ακριβώς ένα κλασσικό όνειρο ενδιάμεσης περιόδου σαν την δική μας.

Αν υπήρχε μια διαφορετική εξέλιξη από εκείνη της ενσωμάτωσης στη Δύση, τι θα μας βεβαίωνε; Καμμία κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δωθεί εδώ. Μπορύμε απλά να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα στην ανάλυση της κρατικής λειτουργίας που, κατά εξαντλητική ανάγκη, να οδηγήσει τελικά σε εκλογές. Απαιτείται υπομονετική και προσεχτική έρευνα ανάμεσα στους ανθρώπους για να βρεθεί αυτό που, μετά από αναπόφευκτη διάσπαση (επειδή πάντα η Δυαδικότιτα φέρει αλήθεια, και όχι η Μονάδα), θα κουβαληθεί ενσωματωθεί από ένα κομμάτι του κινήματος, δηλαδή: διακηρύξεις [des énoncés]. Αυτό που διατυπώνεται δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να επιλυθεί μέσω της ενσωμάτωσης στη Δύση. Αν υπάρχουν εκεί, οι διακηρύξεις, θα είναι εύκολα αναγνωρίσιμες. Είναι αποτέλεσμα αυτών των νέων διακηρύξεων, το ότι μπορεί να γίνει αντιληπτή η ανάπτυξη της οργάνωσης των μορφών συλλογικής δράσης.

Επιστρέφουμε, συμπερασματικά, στην εμπάθεια. Το μάθημα που παίρνουμε από τα γεγονότα της Τυνησίας, το ελάχιστο μάθημα, είναι ότι κάτι που φαίνεται ως τελείως σταθερό μπορεί, τελικά, να καταρρεύσει. Και αυτό είναι ευχάριστο [plaisir], πολύ ευχάριστο [plaisir].

Ο A. B. τέλειωσε την ομιλία με την ανάγνωση του ποιήματος του B. Brecht "Εγκώμιο στη Διαλεκτική", με τελικό στίχο: Και το ποτέ έρχεται πριν τελειώσει η μέρα.

* Η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης πριν 20 χρόνια δεν είναι συγκρίσιμη. Έπεσαν με τη συναίνεση της ΕΣΣΔ, συμβολικά με τη συνάντηση του Ανατολικογερμανού ηγέτη Honecker και των Ρώσσων φυλάκων του: όταν ζήτησε άδεια να πυροβολήσει το πλήθος (απαραίτητο βήμα γι αυτόν), του την αρνήθηκαν. Η αλλαγή στη κομμουνιστική δομή εξουσίας έγινε από τους ίδιους καρεκλοκένταυρους [apparatchiks] που στρογγυλοκάθησαν εγκαταστάθηκαν στην κεφαλή του εναπομείναντος συστήματος πριν καταρρεύσει.

** [μετάφρ.] Στα γαλλικά το 'περπατώ' είναι marcher και η οικονομία των αγορών είναι l’économie de marché, ο Badiou κάνει λογοπαίγνιο με το marcher και το marché.

Καπνισμένα Δωμάτια, Αντισημιτισμός και Οικολόγοι-Πράσινοι

ή, πώς ανοίγει ο δρόμος για τον οικοφασισμό

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση, και αρχικά αφορά τη Βρεττανία. Αφορά όμως κι εμάς, αφενός μεν επειδή οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφετέρου δε επειδή προειδοποιεί για το πώς ο ανισημιτισμός ανθίζει και εκεί που παίζουν ντεμέκ "σκεπτόμενοι" και ανοίγει την πόρτα στον οικο-φασισμό. Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται εδώ:
http://modernityblog.wordpress.com/2011/02/09/smoke-filled-rooms-antisemitism-and-the-greens/

Οι παλιοί φοιτητές του Ιστορικού ή του Πολιτικού θα θυμούνται πώς φτιάχτηκε ο όρος καπνισμένα δωμάτια.

Σήμαινε ότι η πολιτική λήψη αποφάσεων γινόταν κεκλεισμένων των θυρών, ο κάθε Μητσάρας (ή Κατίνα) ήταν αποκλεισμένοι, ενώ οι μέσα στα πολιτικά πράγματα αποφάσιζαν διάφορα.

Είναι κάτι που τα νεώτερα πολιτικά κόμματα προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα βρίσκει αντίθετα.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι αντιπροσωπεύουν μια νέα μορφή πολιτικής, με περισσότερη διαφάνεια, πιο ανοιχτή, συμμετοχική, για όλους τους πολίτες, όχι μόνο για πολιτικούς σε (καπνισμένα) δωμάτια που αποφασίζουν πόσο κάνει ένα κι ένα, ή όπως το έθεσε μία πολιτικός αρχηγός:

“[έχουμε] προωθήσει ένα νέο στυλ πολιτικής, δίνοντας έμφαση στη διαφάνεια, στη λογοδοσία και σε συναινετικούς τρόπους εργασίας…”

Αυτά θα θέλαν να πιστέψουμε κάποια κόμματα, αλλά η αλήθεια είναι πιο πεζή. Αυτό γίνεται φανερό κι απ' τις συζητήσεις των Οικολόγων-Πρασίνων σχετικά με τον αντισημιτισμό.

Μέσα στις τελευταίες εβδομάδες μια επιτροπή των Πρασίνων αποφάσισε ότι το κόμμα τους δεν θα εφάρμοζε καμμία πολιτική σχετικά με τον αντισημιτισμό.

Η απόφαση αυτή αντιτίθεται με την απόφαση του συνεδρίου των Πρασίνων να εφαρμοστεί τέτοια πολιτική.

Μάλιστα μέχρι και ένα έγγραφο είχε γραφεί που, αν και ατελές, ήταν μια αρχή και τουλάχιστον έδειχνε ότι οι Πράσινοι παίρναν τον αντισημιτισμό στα σοβαρά.

Ύστερα, αποσύρθηκε για “διορθώσεις”, και άλλες τέτοιες βλακείες.

Όσο το έγγραφο ήταν στην αφάνεια, όσοι διαφωνούσαν με οποιαδήποτε ρητή πολιτική των Πρασίνων ενάντια στον αντισημιτισμό έκαναν τις μανούβρες τους, θυμίζοντας τα παλιά καπνισμένα δωμάτια.

Και να που τον Γενάρη του 2011, όταν το θέμα ξανάρθε στην επιφάνεια, αποφασίστηκε να απορριφθεί οποιαδήποτε συμπαγής/στέρεα πολιτική των Πρασίνων ενάντια στον αντισημιτισμό.

Το οποίο μάλλον δείχνει ότι η πολιτική σπάνια αλλάζει παρά τα ωραία λόγια.

Επίσης δείχνει ότι οι Πράσινοι θα πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά για να πείσουν όσους δεν είναι μέλη τους ότι παίρνουν στα σοβαρά τον αντιρατσισμό και την εναντίωση στον αντισημιτισμό.

Το έργο το 'χουμε ξαναδεί. Ο Hugh Muir είχε δίκιο απ' την αρχή.

Update 1: Επειδή το θέμα του αντισημιτισμού έχει ιστορία μέσα και γύρω απ' το κόμμα των Πρασίνων, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε μερικά παλιότερα posts:

The Green Party and antisemitism – Eve Garrard

Isca Stieglitz: Green Party and anti-semitism?

On the connection between anti-Israel sentiment and antisemitism

Update 2: Δεν είναι όλοι οι Πράσινοι ευχαριστημένοι με αυτή την κατάσταση, όπως δείχνει κάποιος στο the Daily (Maybe):

“Έχουμε τώρα μια κατάσταση που η [επιτροπή των Πρασίνων] GPRC έχουν επίσημα παραδεχτεί ότι υπάρχει πρόβλημα άλλα έχουν αποφασίσει να κάνουν μια γ*μημένη τρύπα στο νερό।”

Φόβος και Τρόμος

Το παρακάτω κείμενο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε αυτή την υπέροχη Αθηναία που είπε στον κανακάρη της "έλα να φας γιατί θα σε δώσω στους Πακιστανούς". Δεν ξέρουμε αν θέλουμε να ευχηθούμε να της καεί το σπίτι, ή απλά σε 10 χρόνια ο κανακάρης της να τα φτιάξει με Αφγανή και–μόλις το μάθει–η μάνα να πάθει εγκεφαλικό.

Φόβος

Ο Φόβος και η Ελπίδα είναι δύο από τις κινητήριες δυνάμεις της Φαντασίας. Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνουμε ότι οι πράξεις μας καθορίζονται περισσότερο από το φόβο, παρά από την επιθυμία. Κατεβαίνουμε στο δρόμο επειδή φοβόμαστε ότι θα μας κάνουν το ένα ή το άλλο. Έχουμε σταματήσει να διεκδικούμε αυτά που επιθυμούμε (και ναι, ναι, προφανώς μιλάμε εδώ κατά βάση, υπάχουν και εξαιρέσεις, δεν είμαστε τυφλές).

Σε αυτή την κατάντια είμαστε συνένοχες. Τον καιρό που δεν είχαν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου, τα αιτήματά μας ως "χώρος" (ό,τι κι αν είναι αυτό) ήταν κυρίως συντεχνιακά. Και, πολύ φοβόμαστε, παραμένουν τέτοια και τώρα. Προφανώς και καλώς υπάρχει το "Δεν Πληρώνω". Ο λόγος όμως που υπάρχει, είναι ότι τόσο καιρό υπήρχε το "Πληρώνω".

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί μάλλον δεν μας ένοιαζε. Όσο υπήρχε ένα τάλιρο στην τσέπη, όλα ήταν καλά. Τώρα, θα βγούμε να ζητήσουμε να πέσει ο φιπιάς και να αυξηθεί ο μισθός μας, για να μπορέσουμε να αγοράσουμε περισσότερα προϊόντα και να πληρώσουμε περισσότερους τόκους στις τράπεζες. Και προφανώς σε λίγο καιρό θα βγει κάποιος σοσιαλιστής να αυξήσει τους μισθούς και να ρίξει τον φιπιά για να πλουτίσουν οι τράπεζες και οι έμποροι.

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί είχαμε πιστέψει στην ορθολογική ανάπτυξη και κυριαρχία επί της φύσης. Οι επιχειρήσεις και η τεχνολογία ήταν ντεμέκ ουδέτερα ορθολογιστικά μέσα, που ανάλογα με τη χρήση τους γίνονταν καλά ή κακά. Βλέπουμε όμως τώρα ότι, ξες, τελικά κάτι πρέπει να προϋποθέτει την αλλαγή χρήσης του και ότι δεν μπορούμε να παρέμβουμε σε κλειστότητες. Και μάλλον δεν μπορούμε να κάνουμε παραγωγικά πράγματα με τα "ουδέτερα" μέσα. Μόνο αναπαραγωγικά άλλοθι δημοκρατικότητας.

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί είχαμε κλειστεί στην εικονική πραγματικότητά μας. Και φοβηθήκαμε τον Άλλον. Τόσο, που τρομάξαμε.


Τρόμος

Ο τρόμος είναι κάτι βαθύτερο από το φόβο. Αν έχει σφυρίξει σφαίρα δίπλα σου, αν ήσουν σε παραλίγο θανατηφόρο τροχαίο, ξέρεις για τι μιλάμε. Τρόμος είναι να είσαι ο Άλλος.

Τρόμος είναι να είσαι πρόσφυγας, φυλακισμένη, πόρνη, αλλόθρησκος. Τότε η κρίση δεν σε χτυπά ως φτωχό, αλλά ως πρόσφυγα, φυλακισμένη κλπ.

Τρόμος είναι ο "χώρος" να σε βλέπει επίσης ως 'Αλλον, ως ένα εξωτικό επαναστατικό υποκείμενο. Αλλά ταυτόχρονα να μην ενδιαφέρεται για σένα, να ενδιαφέρεται μόνο για το πορτοφόλι του.

Τρόμος είναι τα παρακάτω να έχουν καταντήσει να είναι μια μετριοπαθής περιγραφή της νεοελληνικής πραγματικότητας ως προς το τι μπορεί να πει ένας πρόσφυγας στους ελληνεπαναστάτες αριστεροαναρχικούς:

Κρίση. Δεν έχετε τη παραμικρή ιδέα τη σημαίνει κρίση. Έχετε ένα χρόνο χωρίς δουλειά? Εμείς έχουμε τουλάχιστον πέντε που δουλεύουμε όποτε λάχει. Και αυτό δεν σημαίνει απλά το να μην έχω να πληρώσω τις δόσεις του δανείου, το φροντιστήριο του κανακάρη μου, τα εξοχικά και τις διακοπές μου. Σημαίνει να μη μπορώ να πληρώσω το νοίκι, τα ένσημα (τα οποία είναι απαραίτητα για να μπορώ να υπάρχω και να γράφω αυτές τις αράδες στη χώρα σου) και να βγάζω από το σχολείο τα παιδιά μου για να επιβιώσουμε. Κρίση δε σημαίνει να μη μπορώ να πληρώνω τα μπουζούκια, την αμαξάρα, τα περμανάντ μου και τον αλβανό και τον πακιστανό μου, οπότε κόβω τους τελευταίους. Σημαίνει να κάνεις, όπως πάντα όλες τις σκατοδουλιές, μέσα σε συνθήκες που ακόμα δεν καταδέχεσαι, για να μπορείς να με λες αλβανόφατσα.

Ρίχνουμε εμείς τα μεροκάματα? Χωρίς να έχετε ζήσει τον 1/10 αυτών που μας οδήγησαν στο να έρθουμε εδώ, χωρίς να έχετε να πληρώνετε κάθε χρόνο τουλάχιστον από 1000 € για το δικαίωμα παραμονής σε μια χώρα που σε μισούν, με τα σπίτια και τις δουλίτσες σας στο δημόσιο, ήδη δουλεύετε με 500 και 400 € ανασφάλιστοι και λέτε κι ευχαριστώ γιατί τουλάχιστον δεν καθαρίζετε τζάμια στα φανάρια.

Ταξική αλληλεγγύη? Η μόνη αλληλεγγύη που υπηρετείτε με συνέπεια σε αυτή τη χώρα είναι η εθνική και σε αυτή εμείς δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη όταν δεν έχουμε καν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα με τον έλληνα, κατά βάση προϊστάμενο κι αφεντικό μας. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τον ντόπιο εργάτη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος που θα πετάξει τη πέτρα εναντίον μας. Αν και καμιά φορά αυτή η πέτρα γύρισε και του έσπασε τα μούτρα... Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τους ανθρώπους που προσπαθούν χωρίς καμία τσίπα να μας πείσουν ότι τα προβλήματα μας είναι κοινά και μόνο μαζί μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Μιλάνε πάντα για τα δικά τους.

[...]

Έξω οι ξένοι από την ελλάδα. Αν ακολουθήσεις συγκεκριμένη ερμηνευτική προσέγγιση αυτό λένε και οι λεγόμενοι επαναστάτες. Έξω από εδώ, στη χώρα σας, για να πολεμήσετε τον εθνικό σας καπιταλισμό (διότι εδώ έχουμε πληθώρα επαναστατών και τον έχουμε στριμώξει τον ντόπιο καπιταλισμό) αλλιώς σας βάζουμε μπόμπες. Εννοείται ότι τις πρώτες τις βάλανε στα σπίτια των γονιών τους, για να μπορούν να κατηγορούν τους μετανάστες και πρόσφυγες για ενδείξεις μικροαστισμού.

Αυτό που αγνοούν, διότι μέσα στα Εξάρχεια και στο indymedia λίγο δύσκολο να έρθεις σε επαφή με την πραγματικότητα, είναι ότι όταν τόσοι μετανάστες είχαν παραβεί το μισό ποινικό κώδικα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιρνες καμιά αποβολή διότι βαριόσουν στη τάξη. Όταν οι ξένοι παίζανε με σφαίρες και νάρκες στα σύνορα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιζες καγγελάκι στο πολυτεχνείο, με τη μισή κοινωνία να ανησυχεί για το τι σε οδήγησε εκεί.

Δεν δεχόμαστε μαθήματα και διαταγές από κανέναν και αυτά που θέλουμε θα τα διεκδικήσουμε με τον ίδιο τρόπο που διεκδικήσαμε την είσοδο και παραμονή μας εδώ, με νύχια και με δόντια. Σε όλους αυτούς που βρίσκουμε σε μια τέτοια απόσταση απέναντι μας απαντάμε αξιοπρεπώς κάθε μέρα, και μόνο η παρουσία μας ακόμα εδώ είναι απόδειξη για αυτό. [1]

Φόβος και Τρόμος

Ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος μας είναι ότι πάλι θα περάσει και αυτή η κρίση, όπως και οι προηγούμενες, και δεν θα έχουμε μάθει τίποτα. Πάλι θα αποκοιμηθούμε μέσα στην πλασματική ευμάρεια και θα γράψουμε κανονικά τον Άλλον. Απλά ας μην το κάνουμε αυτό. Να μην νικήσει ο φόβος. Ούτε υπερεπαναστατικά συνθήματα χρειάζονται ούτε τίποτα. Είναι επιλογή μας.

Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στο Φόβο. Μπορείτε να βρείτε τις αναρτήσεις των άλλων βλογερες για την ημέρα αυτή εδώ. Παρακαλώ, αν τουητάρετε κείμενα, χρησιμοποιείστε το hashtag #grfear.

[1] Ανθελληνικές Ορδές Ξένων [Δεκέμβριος / 2010] Η σιωπή μας κρύβει μέσα της την οργή http://www.terminal119.gr/show.php?id=522

Έντιμος Αντισημιτισμός

Το ποστ αυτό είναι ένα κολλάζ, χωρίς σχεδόν καθόλου πρωτότυπο κείμενο, που θέλει να δείξει γιατί η πραγματικότητα μας φαίνεται σαν διήγημα του Κωστάκη Ανάν. Καλή διασκέδαση.

Όλους τους αγαπάμε—και τους Εβραίους τους αγαπάμε

Άνθιμος, Μητροπολίτης της ελληνορθόδοξης Θεσσαλονίκης, Κήρυγμα την Κυριακή 09/01/2011

Ο οποίος άγιος άνθρωπος θα μπορούσε να παραστεί στην παρακάτω εκδήλωση, όχι;

Ένας διεθνούς φήμης «έντιμος διανοούμενος», όπως τον αποκαλεί ο Νόαμ Τσόμσκι, φτάνει στην Αθήνα την επόμενη εβδομάδα. Ο αμερικανοεβραίος αντισιωνιστής διανοητής και συγγραφέας Norman Finkelstein θα παραβρεθεί σε εκδήλωση για την κατοχή και την αντίσταση στην Παλαιστίνη, καλεσμένος της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και του Συλλόγου Al-Awda*. O κ. Finkelstein μίλησε στο tvxs.gr για τις προοπτικές ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή, τα ισραηλινά σχέδια, αλλά και τη στάση της ελληνικής διπλωματίας.

*Η εκδήλωση στην οποία θα παραβρεθεί ο Norman Finkelstein έχει τίτλο «62 Χρόνια Κατοχή-62 Χρόνια Αντίσταση». Θα διεξαχθεί το Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011 στο Πολυτεχνείο (Πατησίων, αμφιθ. ΜΑΧ) στις 18.00.
http://tvxs.gr/node/75088

Εμείς δεν θα πάρουμε. Δεν θα πάμε να παριστάνουμε ότι ο φράχτης του Έβρου είναι λιγότερο φράχτης απ'το τείχος της παλαιστίνης. Δεν θα πάμε να παριστάνουμε ότι ένας Άραβας είναι λιγότερο πεθαμένος στον πάτο του Αιγαίου απ'ό,τι στην παλαιστίνη. Δεν θα πάμε να υποστηρίξουμε ένα εθνικ(ιστικ)ό κράτος για τους Άραβες της παλαιστίνης και να κουνήσουμε τις σημαιούλες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Και με τίποτα, με τίποτα όμως, δεν θα ανεχθούμε τον "έντιμο αντισημιτισμό" του Finkelstein. Ορίστε γιατί.

Αποσπάσματα από το "Norman Finkelstein: οι καλοί Ευρωπαίοι τον χρειάζονται. Πως χτίζουν οι αντισημίτες τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος", Τέρμιναλ 119, Τεύχος 2ο:

Ο Φίνκελσταϊν είναι για αυτούς τους «καλούς ευρωπαίους» ένας «καλός εβραίος». Τα βιβλία του αποτελούν το άλλοθι του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού, ακροδεξιού ή ακροαριστερού. Εμείς δε θα θέλαμε να ασχοληθούμε με τον ίδιο τον Φίνκελσταϊν σε ένα τέτοιο κείμενο. Κάποιοι τον ονόμασαν ήρωα, κάποιοι self-hater, κάποιοι αντισημίτη, κάποιοι κάπως αλλιώς. Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε τον Φίνκελσταϊν. Θα θέλαμε, όμως, να επεξεργαστούμε κάποια από τα επιχειρήματά του που συμμερίζεται πλήρως η εγχώρια αριστερά για να εκδηλώσει τους εξοντωτικούς σκοπούς της. Κι έχουμε πολλούς λόγους να το κάνουμε αυτό.

Διαφωνούμε ισχυρά με τους ισχυρισμούς του Φίνκελσταϊν, πχ πως οι αποζημιώσεις για τα θύματα του Ολοκαυτώματος «δεν είναι απόπειρες απόδοσης δικαιοσύνης για τους επιζώντες αλλά κυνικές προσπάθειες των πανίσχυρων εβραϊκών ομάδων που θέλουν να κρατήσουν το Ισραήλ μακριά από την κριτική για τη λεγόμενη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από μέρους του» [3]. Αυτά είναι κάποια από τα λεγόμενά του στη «Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος», το βασικό του βιβλίο. Το 2005 ο συγγραφέας εξέδωσε ένα νέο βιβλίο, το «Beyond Chutzpah: On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History» [4]. Φανταζόμαστε πως κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί να το μεταφράσει και αυτό. Και σε αυτό το έργο ο Φίνκελσταϊν παρουσιάζει την ιδέα πως «οι προσπάθειες των εβραϊκών οργανώσεων και άλλων ομάδων να αντισταθούν στον αντισημιτισμό στον κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια να «εκμεταλλευτούν» ή να «κατασκευάσουν» ισχυρισμούς περί μιας εβραϊκής οδύνης έτσι ώστε να «αποφύγουν την κριτική εναντίον του Ισραήλ» για τη «ρατσιστική» και ομοιάζουσα με των «Ναζί» μεταχείριση των Παλαιστινίων από μέρους του καθώς και για την άνευ προηγουμένου παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Προσθέτει, δε, ότι «το τρέχον μίσος εναντίον των εβραίων συμβαδίζει με τη βάναυση καταπίεση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ». Γνωρίζουμε αρκετούς στην Ελλάδα που θα «ψήνονταν» με τέτοιους διατυπώσεις.

[3] Norman Finkelstein: An Obsessive Anti-Zionist Shows his Stripes By Abraham H. Foxman, National Director of the Anti-Defamation League October 31, 2005.
[4] University of California Press, 2005

Ο Postone αποδίδει αυτή τη μοναδικότητα της καταστροφής στο ότι «Το Ολοκαύτωμα χαρακτηρίστηκε από τον προγραμματικό και ολοκληρωτικό του χαρακτήρα: η εξαφάνιση των εβραίων θα έπρεπε να είναι ολική. Όλοι οι εβραίοι – και τα παιδιά τους – θα σκοτώνονταν. Επιπλέον, η εξολόθρευση των εβραίων σημαδεύτηκε από την προφανή έλλειψη λειτουργικότητάς της. Φαίνεται ότι δεν αποτελούσε μέσο για έναν άλλο σκοπό. Οι εβραίοι δε δολοφονούνταν, για παράδειγμα, για στρατιωτικούς λόγους ή λόγους ασφάλειας ούτε και συνεπεία δημογραφικών-οικονομικών σχεδιασμών. Ούτε και η στρατηγική των Ναζί απέναντι στους εβραίους ήταν παρόμοια με αυτή των μαζικών δολοφονιών των Ρώσων και των Πολωνών, οι οποίες στόχευσαν στο να εξαφανίσουν αυτά τα μέλη του πληθυσμού γύρω από τον οποίο θα μπορούσε αργότερα να συγκροτηθεί αντίσταση, ώστε να εκμεταλλευτούν αργότερα τους υπόλοιπους ως είλωτες. Στην πραγματικότητα, οι εβραίοι δε δολοφονήθηκαν για κάποιο «εξωγενή» σκοπό. Η εξολόθρευσή τους όχι μόνον είχε κριθεί να είναι ολικού χαρακτήρα, αλλά αποτελούσε και αυτοσκοπό – εξολόθρευση για χάρη της εξολόθρευσης – ένας σκοπός που απαιτούσε την απόλυτη προτεραιότητα» [7].

[7] Οι ιστορικοί και το Ολοκαύτωμα, Postone (Ισνάφι), σελ.17

Έτσι, στη διερώτηση της Ρίκας Μπενβενίστε για το αν είναι δηλωτικό το γεγονός ότι η ελληνόγλωσση βιβλιογραφία (για το Ολοκαύτωμα) παραμένει απίστευτα φτωχή ενώ το ζήτημα της διαχείρισης της μνήμης «απολαμβάνει εκδοτικά τη μετάφραση μιας από τις πιο χοντροκομμένες εκδοχές» [10], εννοώντας βεβαίως το βιβλίο του Φίνκελσταϊν, θα απαντούσαμε ξεκάθαρα πως είναι οι ανάγκες του ελληνικού εθνικισμού, αριστερού ή δεξιού, που απαιτούν μια τέτοια ελληνόγλωσση βιβλιογραφία.

[10] Ρίκα Μπενβενίστε, επίμετρο στο «Άουσβιτς, 60 χρόνια μετά» της Annette Wieviorka.

Για μας, η μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος δεν πρέπει να καταλήξει σε έναν ανταγωνισμό ποσοτήτων της συμφοράς. Σε αυτή, δυστυχώς, τη συνθήκη οδηγούν οι αντισημιτικές προεκτάσεις των χρήσεων του λόγου περί «βιομηχανίας του Ολοκαυτώματος». Είναι ενδεικτικό αυτό από την ανάγκη που έχει το ελληνικό κοινό να αμφισβητήσει το Ολοκαύτωμα, καταναλώνοντας αυτά τα προϊόντα. Και είναι ενδεικτικό και από την αντίστροφη. Κανένας Έλληνας δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την αρμένικη γενοκτονία, καθώς αυτό βόλευε πάντα και την καλλιέργεια των εγχώριων αντι-τουρκικών αισθημάτων. Κανείς δεν έβγαλε βιβλίο για να μας ρωτήσει γιατί πχ η Ανζέλ Κουρτιάν χρειάστηκε να γράψει τις μνήμες της από τη γενοκτονία των Αρμενίων 30 και 60 χρόνια μετά την καταστροφή εκείνη [15]. Και, φυσικά, κάτι τέτοιο θα ήταν γελοίο. Μιας και, όπως είπαμε, για τέτοια βιωματικά και ιστορικά γραπτά που αναφέρονται σε τραυματικές εμπειρίες (και κυρίως αυτά), στα οποία εμπλέκονται ψυχικές διαδικασίες απώθησης και άρνησης, δεν πρέπει να τίθενται ημερομηνίες υποβολής και ούτε βέβαια, με αυτό τον τρόπο, τα ίδια τα θύματα να κατηγορούνται για τη θυματοποίησή τους.

Η συζήτηση έχει μόνο μια βάση, τη μελέτη ακριβώς του «εγκλήματος των εγκλημάτων»:
Όπως εύστοχα έχει ειπωθεί...
“μάθετε αυτό που συνέβη, μην ξεχνάτε και, ταυτόχρονα, δεν θα μάθετε ποτέ”...

[15] Τα «Τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν», παρεπιμπτόντως, γράφτηκαν από το 1948 ως το 1978 και αναφέρονται στη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Λαϊκισμός και Ετερονομία ίσον Τρομοκρατία

Ο τίτλος φυσικά είναι σχηματικός, και δεν αποτελεί μια παντοτινά ισχύουσα εξίσωση. Μερικές φορές, ωστόσο, η συνθήκη της ανωτέρω εξίσωσης ισχύει και μάλιστα πραγματώνεται ξεδιάντροπα και απροκάλυπτα.

Μια τέτοια περίπτωση αφορά τον αντι-αμερικανισμό που συνόδευσε τη διαρροή των απόρρητων διπλωματικών εγγράφων [1]. Μέχρι να δημοσιευτούν έγγραφα σχετικά με την Κύπρο και την ελλάδα, το θέμα είχε ίσως και πλάκα, του τύπου "πώς λέγεται ο Γαλάτης δημοσιοποιητής εγγράφων: Γουικιλίξ" κλπ. Αμέσως μετά, άρχισε η συνομωσιολογία, δηλαδή η παράνοια.

ετερονομία
Πολλά blogs και ΜΜΕ διάβασαν τα εν λόγω έγγραφα και ανακάλυψαν μια ντεμέκ κρυφή συμφωνία των Υπερ-Δυνάμεων, ότι το μέλλον μας είναι προαποφασισμένο από σκοτεινά κέντρα αποφάσεων και ούτω καθ'εξής. Ότι δηλαδή δεν καθορίζουμε εμείς τη μοίρα μας, αλλά μας έρχεται ουρανοκατέβατη. Μια ψύχραιμη ανάγνωση βέβαια, αποκαλύπτει ακριβώς το αντίθετο: αγχωμένους διπλωμάτες που δεν ξέρουν τι θα γίνει και κρέμονται απ'τα χείλη ο ένας του άλλου για να προωθήσουν τα συμφέροντα των ηγεσιών τους.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του γνωστού πλέον και στην ελλάδα Dominique Strauss-Kahn, ο οποίος στο 06PARIS3360 προεξοφλεί τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές. Θα προτιμούσε να είχε φάει μεγάλη μπουκιά, γιατί στην πραγματικότητα οι Γάλλοι ψήφισαν τον Sarkozy. Σε άλλο έγγραφο αναφέρεται ότι ο τελευταίος έβαλε τον πρώην αντίπαλό του επικεφαλής του ΔΝΤ για να τον ξεφορτωθεί. Άρα στο επίπεδο ηγεσιών τα πράγματα δεν είναι, προφανώς, προκαθορισμένα.

Στο 08ANKARA691 που αφορά την Τουρκία [2], φαίνεται ότι ούτε στο επίπεδο βάσης, δηλαδή των πολιτών, υπάρχει κάποια προαποφασισμένη ατζέντα: "οι Τούρκοι πρέπει να αποφασίσουν μόνοι τους αν θα εκδημοκρατίσουν τη χώρα τους" λέει το έγγραφο. Εμείς θα λέγαμε "εκδημοκρατίσουν" (εντός εισαγωγικών), αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Φυσικά αυτή η—έστω περιορισμένη—ελευθερία υπάρχει για κάποιον σκοπό, επειδή συμφέρει εκατέρωθεν, και όχι από πονοψυχία. Το διά ταύτα είναι όμως ότι αυτή η ελευθερία υπάρχει.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει καμμία συνομωσία.

λαϊκισμός
Σε άλλα έγγραφα, μεταφέρονται αυτούσιες δηλώσεις άλλων, χωρίς σχόλια και απόψεις, όπως στο 10ANKARA302 (Turkish MFA Undersecretary Sinirlioglu). Εκεί δεν βλέπουμε και τίποτα φοβερό, τίποτα περισσότερο από ό,τι θα βλέπαμε σε μια συνέντευξη, π.χ. σε μια εφημερίδα. Είναι γελοίο τέτοια κείμενα να παρουσιάζονται σαν "αποκλειστικότητες" και να "αποκαλύπτονται" απόψεις που είναι πασίγνωστες σε όποια διαβάζει τα διεθνή στις εφημερίδες. Είναι ψεύδος και λαϊκισμός.

Λαϊκισμός είναι και η εκμετάλλευση του 04BRUSSELS1868 όπου αναφέρεται ότι ο Τάσσος ήταν δικηγόρος του Milosevic και είχε σχέση με μεταφορά χρημάτων από την τότε εμπόλεμη Γιουγκοσλαβία. Αυτή η αναφορά έκανε πολλούς να μιλούν για "εξύβριση του Κυπρίου ηγέτη". Όταν ελλαδίτης δημοσιογράφος ρωτούσε κάποτε τον Τάσσο πώς βρέθηκαν γιουγκοσλαβικά λεφτά στον λογαριασμό της δικηγορικής του εταιρείας, η απάντηση ήταν "πως δεν θυμόταν ακριβώς τι είχε γίνει εκείνη την περίοδο γιατί είχε πολλά κομματικά καθήκοντα". Αλλά τότε δεν πείραζε, γιατί ο δημοσιογράφος ήταν ελλαδίτης, άρα "δικός μας", ενώ να αναρωτάται το ίδιο πράγμα ένας ευρωπαίος αξιωματούχος είναι "προπαγάνδα των κέντρων εξουσίας". Στο τέλος της ημέρας, τα ριάλια εμείναν τζιαμαί να τα σσιαίρεται η εταιρεία του Παπαδόπουλου. Οξά όι;

τρομοκρατία
Τρομοκρατία, ως γνωστόν, είναι η επικράτηση μέσω του τρόμου, και όχι οι στρακαστρούκες. Τρόμο στους πολλούς για να επικρατήσουν μπορούν να ασκήσουν τα ΜΜΕ, όπως δημοσιογράφοι και εκπομπές λαϊκής κουλτούρας. Συγκεκριμένα, η παρούσα περίπτωση ανάμειξης ετερονομίας και αντι-αμερικανικού λαϊκισμού αφορά τον Μ. Ιγναντίου και τον Λ. Λαζόπουλο.

Ο Λαζόπουλος υιοθέτησε και προχώρησε περαιτέρω συλλογισμούς του Ιγναντίου για να φτάσει στο εξής συμπέρασμα:

Οι αμερικανοί—σύμφωνα με τα έγγραφα—είχαν προαποφασίσει να κυβερνήσει ο Γιωργάκης Παπανδρέου επειδή τους έκανε τα χατίρια με το σχέδιο Ανάν, άρα θα τους κάνει τα χατίρια με το Μακεδονικό και με το Αιγαίο. (Αλ Τσαντίρι Νιούζ, 01/12/2010) [3]

Φυσικά, αυτός ο ισχυρισμός είναι προπαγάνδα του Ιγναντίου. Η φωνή από τις ΗΠΑ του Mega Channel ελλάδας και Κύπρου είπε ότι τα έγγραφα λένε ότι "η νέα κυβέρνηση θα έχει πιο ισχυρή θέση στο Μακεδονικό". Τα έγγραφα άλλα λένε όμως. Τι λένε;

"Μια νέα κυβέρνηση θα είναι ισχυρότερη και θα επιτρέψει μεγαλύτερη ευελιξία για πρόοδο στη λύση της ελληνο-μακεδονικής διαφωνίας για το όνομα. Είτε μια ισχυρότερη κυβέρνηση ΝΔ είτε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα είναι ισχυρότερος και πιο ευέλικτος εταίρος στις διαπραγματεύσεις" (υπογράμμιση δική μας) 09PARIS1254 [4]

Άρα το 09PARIS1254 δεν λέει ότι έχει προαποφασιστεί ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ότι όποιος και να διαδεχόταν την παραπέουσα κυβέρνηση Καραμανλή θα ήταν πιο ικανός συνομιλητής στις διαπραγματεύσεις.

Όσον αφορά το Αιγαίο, θεωρείται καθαρά διμερές θέμα από τους διπλωμάτες, όπως φαίνεται στο 10ANKARA87 [5]. Στο ίδιο έγγραφο λέγεται ότι η τουρκική πολιτική "μηδενικών προβλημάτων" εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, άρα τα "χατίρια" που υποννοεί ο Ιγναντίου και ο Λαζόπουλος δεν υπάρχουν.

Και ενώ από ό,τι φαίνεται οι υδρογονάνθρακες του Αιγαίου είναι ένα άγνωστο και άλυτο, προς το παρόν, παζλ, ορισμένοι βγαίνουν και τρομάζουν τον κόσμο ότι όλα έχουν προαποφασιστεί εις βάρος του και πρέπει να φοβάται.

επανάληψη μήτηρ μαθήσεως
Μήπως είμαστε υπερβολικές; Μήπως απλά ο Ιγναντίου παρεξήγησε το κείμενο, δεν κατάλαβε τα αγγλικά; Σίγουρα όχι, μια που ο Ιγναντίου επανειλημμένως προπαγανδίζει τον "πατριωτικό" αντι-αμερικανισμό του μέσω Washington. Πάντα βγαίνει ο ίδιος για να μεταφέρει δηλώσεις άλλων, ακόμα κι αν υπάρχουν σχετικά video.

Το 2004 στήθηκε ολόκληρος μηχανισμός προπαγάνδας που κατηγορούσε για χρηματισμό από τις ΗΠΑ διάφορους Κυπραίους, δήθεν για να στηρίξουν την "προδοτική" επανένωση της Κύπρου μέσω του σχεδίου Ανάν. Η "αποκάλυψη" του Ιγναντίου βασιζόταν σε δήθεν "μυστικό έγγραφο". Το έγγραφο αυτό ήταν μια έκθεση που υπήρχε... online (!) και περιέγραφε τα κονδύλια που δόθηκαν για όλη τη διαδικασία του δημοψηφίσματος, και συμμετείχαν και οι δύο πλευρές, του 'ναι' και του 'όχι'. Επίσης, υπήρχε μια λίστα με τους και καλά παραλήπτες των μυστικών χρημάτων, η οποία τελικά ήταν μια λίστα με άτομα που είχαν συμπληρώσει ερωτηματολόγια σχετικά με τη διαδικασία. Και πάλι, οι ερωτηθέντες ανήκαν και στα δύο στρατόπεδα, του 'ναι' και του 'όχι'. Αυτοί ήταν οι "προδότες" που προπάθησε να μας πουλήσει—και εν μέρει πούλησε—ο Ιγναντίου, και στην προπαγάνδα του βασίστηκε η εκστρατεία του 'όχι' σε μεγάλο βαθμό [6].

Δείτε στο link του [6] οπωσδήποτε το ντοκιμαντέρ του Δρουσιώτη, ή κατεβάστε το κείμενο αν έχετε αργή σύνδεση.

Εξάλλου, στο 06PARIS7755 [7] και στο 10ANKARA87 [5] υποστηρίζεται ότι η ευθύνη για την πορεία του Κυπριακού—τουλάχιστον όσον αφορά το σχέδιο Ανάν—είναι στην Κύπρο και στην ΕΕ. Το σχέδιο Ανάν αναφέρεται ως σχέδιο του ΟΗΕ και δεν υπάρχει νύξη για παρεμβάσεις.

ξένος δάχτυλος;
Βλέπουμε λοιπόν, ότι η ετερονομία είναι βαθειά ριζωμένη ως αντίληψη και ως εργαλείο προπαγάνδας. Πρέπει να φταίει πάντα ο Άλλος, το παν είναι να βγούμε "εμείς" καθαροί. Πρέπει παντού να υπάρχει ξένος δάχτυλος, γιατί ποτέ δεν βολεύει να φταίμε εμείς.

Τελευταίο αφήσαμε το 10ANKARA150 [8], το οποίο μας λέει ότι το 2003 κάποιοι Τούρκοι στρατιωτικοί ετοίμαζαν πραξικόπημα: θα ξεκινούσε προβοκάτσια και κρίση με την ελλάδα για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Το σχέδιο αποκάλυψε η εφημερίδα Taraf.

Δηλαδή, κάτι το οποίο μπορεί να φαινόταν στην ελλάδα ως ξένος δάχτυλος και προκαθορισμένο σχέδιο, ήταν ένα σχέδιο για εσωτερική κατανάλωση της Τουρκίας.

Με τις διαρροές των εγγράφων έχουμε ακόμα μια ευκαιρία να καταλάβουμε ότι ο Άλλος δεν ευθύνεται για τη ζωή μας και ούτε φταίει για τα δεινά μας. Μπορούμε να οργανώσουμε τη συλλογική μας ζωή εμείς οι ίδιοι, δεν είμαστε έρμαια στα χέρια άλλων. Αρκεί να θέλουμε (και να προσέχουμε τι κάνουμε στην πορεία).



[1] http://www.guardian.co.uk/world/the-us-embassy-cables
Ίσως και στο http://213.251.145.96/index.html αν και απ' ό,τι φαίνεται και αυτή η διεύθυνση θα κοπεί.

[2] Διαβάστε τα πρωτότυπα ιδίοις όμμασι:
08ANKARA691
We should not stifle, through our intervention, what should fundamentally be a debate by Turks about the future of their country that is essential if its democratic institutions are to mature.

[3] Alpha TV (BETA) - Αλ Τσαντίρι Νιούζ 01/12/10 (Μέρος Α) http://t.co/na3HndD

[4] 09PARIS1254
5. (C) Levitte expressed optimism that a new Greek government would be "more solid" and allow greater flexibility for progress in the Greek-Macedonian name dispute. A/S Gordon agreed that either a more solid Conservative government or a Socialist government would be a stronger, more flexible partner in the negotiations. He expressed hope that if the international community could convince Macedonia to abandon the idea of a referendum and get Greece to abandon the necessity of changing passports, then progress could be made.

[5] 10ANKARA87
The list of Turkish initiatives under the AKP is impressive: accepting the Annan Plan in 2004 to resolve Cyprus, continuing the 1999 rapprochement with Greece [...]
Cyprus is still split (albeit the fault, at least in terms of the Annan plan, lies more with the Greek Cypriots and the EU); tensions with Greece in the Aegean continue [...]
Its "zero conflicts" initiatives, which have moved Turkey forward on more of the key bilateral spats -- Cyprus, Greece, Kurds, Northern Iraq, Armenia -- than we have seen with any other Turkish government, also support U.S. interests.

[6] Μακαριος Δρουσιώτης, The case of the «Ambient Atmosphere» / Η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» http://www.makarios.eu/cgibin/hweb?-A=980&-V=perireousa

[7] 06PARIS7755
Turkey-EU
---------
12. (C) During a discussion cut short by a summons from President Chirac, Fried asked MGM how France planned
to avoid a Turkey-EU train wreck. MGM said France supported Turkey, but Turkey needed to play by EU rules and fulfill its commitments. It was not the EU’s fault that the UN Cyprus plan had not been approved by referendum, but this could not be used as an excuse for not implementing the Ankara Protocol.

[8] 10ANKARA150
"BALYOZ" (SLEDGEHAMMER) (ref a)
-------------------------------
14. (SBU) "Sledgehammer," the latest alleged plot, was allegedly drafted in 2003 by the Turkish First Army, under its then-commander Gen. Cetin Dogan. The plan, which has been denied by both the military and retired General Dogan, involved false-flag bombing of mosques and efforts to provoke a military crisis with Greece in order to create the conditions for a military intervention. The plan, as revealed by "Taraf" on January 20 -- a day before the Constitutional Court's decision overturning the law allowing civilian jurisdiction over certain offenses committed by the military -- allegedly included lists of names of politicians and journalists to be arrested, as well as names of politicians who would serve in a new government after the removal of the AKP.

Ακρόπολη, 14/10/2010

Είναι εύκολο κάποιος να οργιστεί με αυτά που λέγονται και γίνονται. Το δύσκολο είναι να αποφασίσει κανείς με τι να οργιστεί περισσότερο. "Δεν είναι δυνατόν 30 άτομα να κρατάνε την Ακρόπολη κλειστή", λέγεται.

Μόνο που αυτό λέγεται για τους ανθρώπους που τόσα χρόνια κρατάνε την Ακρόπολη ανοιχτή.

Ίσως ήρθε η ώρα οι όποιες κινήσεις επανοικειοποίησης του δημοσίου χώρου να συμπεριλάβουν τους αρχαιολογικούς χώρους στους στόχους τους.

Μήπως και η επανοικειοποίηση φέρει την καταστροφή του κόμπλεξ της "εικόνας στο εξωτερικό"–την απεργία περίμενε το εξωτερικό για να βάλει την ελλάδα σε shit-list; Οι βιασμοί τουριστριών στα νησιά-παραδείσους τι εικόνα δίνουν; Ο αποκλεισμός των Ρομά; Οι μαζικοί τάφοι προσφύγων στον Έβρο; Οι εκατόμβες πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο; Οι εμπρησμοί των Συναγωγών; Η αδιαφορία των ελλήνων για τα παραπάνω, τι εικόνα δίνει;

Μήπως και η επανοικειοποίηση βοηθήσει στην καταπολέμηση του αφηνιασμένου–και ολοένα αυξανόμενου–ελληνικού εθνικισμού. Μήπως και απομυθοποιηθεί η Ιστορία και γίνει αντιληπτή ως κοινωνική διαχρονική δημιουργία, ως αφετηρία σκέψης για το σήμερα και όχι ως εικόνισμα για προσκύνημα.

Μήπως η επανοικειοποίηση μετατρέψει τους αρχαιολογικούς χώρους από κοινούς σε δημόσιους. Όχι χώρους για το κοινό, αλλά για τον δήμο. Χώρους ζύμωσης ιδεών, ανταλλαγής απόψεων, προετοιμασίας λήψης αποφάσεων. Αποφάσεων εναντίων οποιασδήποτε μορφής διάκρισης, οποιασδήποτε ετερονομίας.

Να γίνει η Ακρόπολη πάρκο. Από Ακρόπολη της Αθήνας, να γίνει ακρόπολη της Αθήνας.

Για την πυρκαγιά στο Μαραθόκαμπο Σάμου, 02/08/2010

Αναδημοσίευση γράμματος του εθελοντή πυροσβέστη Ν.Β. από τη Σάμο:

Για άλλη μια φορά η κρατική μηχανή απέδειξε ότι είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει μια πυρκαγιά. Στο μόνο που συνδράμει είναι στο να εκδηλωθεί, να εξαπλωθεί, και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά της. Όταν λέω ότι δε μπορεί να αντιμετωπίσει μια πυρκαγιά, εννοώ, ότι τα οχήματα της ΠΥ που έφτασαν στο συμβάν, όχι μόνο δεν επιχείρησαν, αλλά εμπόδισαν και την υποστήριξη νερού που έφτανε από εθελοντικά οχήματα σε άλλα εθελοντικά οχήματα, τα οποιά όταν επιχειρούσαν, εγκλοβίστηκαν στη φωτιά. Κατά την εξέλιξη του συμβάντος η ΠΥ δεν επιχείρησε πουθενά. Ή τουλάχιστον σε σημείο όπου θα μπορούσε να αποφευχθεί η εξάπλωσή της. Έκαναν «το χρέος» τους αφήνοντας 3 μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα σε ξενοδοχειακή μονάδα απ’ όπου δε πέρασε η φωτιά, και σε υπό κατασκευή κτίρια μεγαλοεπιχειρηματία της περιοχής. Ενώ έλεγαν στον υπόλοιπο κόσμο να κρατάνε κουβάδες με νερό για να προστατεύσουν τα σπίτια τους.

Το πρώτο εθελοντικό πυροσβεστικό όχημα έφτασε στο συμβάν γύρω στις 14.30, ενώ επέστρεψε από άλλο σημείο του νησιού όπου είχε κληθεί να σβήσει φωτιά που δεν υπήρχε. (;) Όμως υπάρχει μαρτυρία ότι στις 12 το μεσημέρι υπήρχε φωτιά στο βουνό. Και ήταν εκεί περιπολικό της αστυνομίας. Ο φερόμενος εμπρηστής είναι πατέρας αστυνομικού οργάνου. Πώς γίνεται ενώ εκείνος γνώριζε για τη φωτιά, αφού ήταν στην περιοχή, να καθυστερήσει η ενημέρωση των αρμόδιων; Ο καθένας ας βάλει τη φαντασία του να δουλέψει.

Όταν λέω ότι εξαπλώθηκε το συμβάν, εννοώ, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είχε κάνει τις απαιτούμενες εργασίες για να υπάρξει κατάσβεση, με αποτέλεσμα πολλές φορές να εγκλοβιστούν πυροσβέστες στη φωτιά, οι οποίοι για να σωθούν εγκατέλειπαν τις εγκαταστάσεις πυρόσβεσης οι οποίες καίγονταν.

Επίσης, η αστυνομία εμπόδισε κόσμο που θα έφερνε τροφοδοσία στους εξαντλημένους εθελοντές πυροσβέστες. (Οι κανονικοί πυροσβέστες είχαν τροφοδοσία). Πετρέλαιο για τον ανεφοδιασμό των αυτοκινήτων είχαμε μετά από προσωπική μου παρέμβαση στο βενζινοπώλη, με κίνδυνο τα έξοδα να τα πληρώσω από την τσέπη μου ή από το ταμείο των εθελοντών.

Και όταν λέω ότι κατέστρεψε τα πάντα, εννοώ, ότι ό,τι συνέβη σε αυτή την πυρκαγιά είναι η στείρα επανάληψη αυτών που συνέβησαν και στις προηγούμενες. Έτσι γεννιέται η «ελπίδα» ότι θα είναι και στις επόμενες. Και λέω ελπίδα, εννοώντας ότι είναι καλύτερο να πεθάνεις στην προσπάθεια να σώσεις από μια φωτιά τον τόπο όπου φύτρωσες και αγαπάς, παρα να ζεις με το φόβο ότι ένα όργανο της τάξης σαν το παραπάνω μπορεί να σου δώσει κλήση γιατί ξέχασες να βάλεις τη ζώνη ενώ οδηγούσες, ή γιατί ήπιες ένα ποτηράκι παραπάνω. Είναι άσχημο να ζεις με το φόβο του κρατικού ελέγχου, από την τροχαία μέχρι τη ΣΔΟΕ, και μάλιστα ενώ τέτοιοι μηχανισμοί μόνο προβλήματα δημιουργούν, και επανδρώνονται με όργανα σαν τον παραπάνω.

Είναι άσχημο να ζεις όταν ξέρεις ότι για τη πρόληψη πυρκαγιών θα καταγράφονται με κάμερες κινήσεις πολιτών στις παραλίες το βράδυ. Ή όταν η ΕΥΠ θα παρακολουθεί αντιεξουσιαστές ως πιθανούς εμπρηστές. Αφήνοντας στο απυρόβλητο τα αφεντικά τους, που είναι εμπνευστές όλου αυτού του μηχανισμού πολιτικής προστασίας, οι οποίοι είναι οι πραγματικοί εμπρηστές. Όσο για τη δικαιοσύνη, οι υπεύθυνοι είναι ελεύθεροι. Οι υπόλοιποι στα γραφεία τους περιμένουν πότε θα «ξαναδράσουν». Οι εθελοντές μαζεύουν τα κομμάτια απ’τα αυτοκίνητά τους, τα κομμάτια της ψυχής τους που αφήσανε στον καμμένο τόπο και συνεχίζουν να δουλεύουν για να βγάλουν λεφτά για να πληρώσουν κι άλλους φόρους.

Ν.Β. εθελοντής πυροσβέστης

όχι άλλο κάρβουνο!

Όχι, δεν το ρίξαμε στον παλιό κινηματογράφο. Ούτε ακούμε ρεμπέτικα τύπου "καίγομαι καίγομαι". Βλέπουμε πραγματικές φωτιές και πραγματικά κάρβουνα. Ειδικά στη Σάμο.

Για τις φωτιές έχουμε ξαναμιλήσει. Και αυτό που λέγαμε, ότι:

"είμαστε τρία μέτρα από τη φωτιά ύψους πέντε μέτρων με μια τσάπα στο χέρι, ενώ στο καφενείο έβαζαν στοιχήματα αν θα φτάσει η φωτιά στα σπίτια", [1]

δεν είναι σχήμα λόγου, είναι πραγματικότατη κυριολεξία. Θα ήταν αναίτιο να επαναναφερθούμε στον ρόλο που παίζει το φαντασιακό της ανάπτυξης σε αυτή την κατάντια, ειδικά όταν ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως εξωφυσικός παράγοντας (εκτός της φύσης/περιβάλλοντος).



Αλλά εκτός από το πανέμορφο φαράγγι του Κακοπέρατου (και άλλα καταπράσινα μέρη), μας κάηκε και το μυαλό πάλι. Αιτία είναι η έρευνα «Εγκληματικότητα των Εμπρησμών- Σάμος αγροτοδασικές πυρκαγιές 2000-2010», που συνέταξε ο υποστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος και νομικός Ανδριανός Γκουρμπάτσης.

"οι καταστροφές στο νησί είναι τεράστιες, είναι το πλέον πυρόπληκτο της χώρας. Οπως και στην πρόσφατη μεγάλη φωτιά, οι εμπρηστές φαίνεται δυστυχώς πως ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους..." [2]

Αφού σημειώνει ότι η Σάμος έχει τη μεγαλύτερη έκταση καμμένων εκτάσεων από όλα τα υπόλοιπα νησιά, σημειώνει ότι έχει και τους πιο καμμένους κατοίκους (σε πείσμα όλων όσων σας είπαν για την, κατά τ' άλλα συμπαθέστατη, σαμιώτισσα-σαμιώτισσα κλπ):

"Τα στοιχεία δείχνουν πως η Σάμος έχει πολλούς εμπρηστές όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχουν και υπότροποι. Δυστυχώς, πρόκειται για έλληνες πυρομανείς αφού ντόπιοι έχουν συλληφθεί και στο παρελθόν ως υπεύθυνοι για την πρόκληση πυρκαγιών.[...] Παρά τα όσα κατά καιρούς ακούγονται, τουλάχιστον στη διάρκεια της δικής μου θητείας δεν διαπιστώθηκε εμπλοκή οποιουδήποτε τούρκου ή άλλου αλλοδαπού σε υποθέσεις εμπρησμών στο νησί."

Κρίμα δεν είναι; Δυστυχώς, οι εμπρηστές είναι έλληνες και όχι τούρκοι. Γιατί, αυτό μας μάρανε! Ότι είναι από τους δικοί μας, και όχι από τους άλλοι [3]. Ή, μάλλον, όχι από τους Άλλοι. Τώρα, τι θ' απογίνουμε χωρίς βαρβάροι; Πώς γίναμε και ξεπέσαμε τόσο, πώς γίνεται να φταίμε εμείς; Αλλά πώς να κατηγορήσουμε τους αλλοδαποί, αφού όσες χιλιάδες δεν πνίγονται τους έχουμε μαντρωμένοι στο "κέντρο υποδοχής" (στρατόπεδο συγκέντρωσης [4]);



Αλλά αφού μάθαμε ότι φταίμε εμείς, θα αποδώσουμε ευθύνες και οι ένοχοι θα σωφρονιστούν, ναι; Ε, λοιπόν, σε αυτόν τον βόθρο που λέγεται Σάμος και τα μεγαλοσόγια βάζουν τα παιδιά τους σε όλα τα μεγάλα κόμματα για να 'ναι πάντα στη μάσα, εκεί που ένας βουλευτής μπορεί να κατηγορείται για δολοφονία, αλλά να μην δεχτεί άρση ασυλίας και μετά να έχει το θράσος να κατεβαίνει και για δήμαρχος, όχι! Εκεί που το ΚΚΕ συμμαχεί με την εκκλησία για να "σπάσουν" την αποστολή φαρμάκων στην τότε εμπόλεμη Γιουγκοσλαβία και Ιράκ από αντιπολεμική κίνηση πολιτών, εκεί που ανθίζει ο σεξισμός [5] και η μισαλλοδοξία, εκεί που η ακροδεξιά προπαγάνδα γίνεται σε "φιλήσυχα" αθλητικά σωματεία, δεν γίνονται αυτά:

"Η πλέον καταστροφική από όλες, αυτή του 2000, οφείλεται σε σαμιώτη χασισοκαλλιεργητή που θέλησε να εξαφανίσει τα ίχνη του ώστε να αποφύγει τη σύλληψη! [...] Από την άλλη, διαπιστώνεται και ατιμωρησία: τώρα που μιλάμε, ακόμα εκκρεμεί δικαστικά ύστερα από αλλεπάλληλες αναβολές η δίκη νεαρού Σαμιώτη που κατηγορείται για διψήφιο αριθμό πυρκαγιών μέσα σε μόλις ένα καλοκαίρι, το 2003, στο Καρλόβασι"

Η δεκαετία 2000-2010 είναι τότε που προωθήθηκε η διαφημιστική-τουριστική καμπάνια "Σάμος, το πιο πράσινο νησί του Αιγαίου". Μιλάμε για πρήξιμο, όχι αστεία [6]. Ε λοιπόν, το κάναν για να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους:

Σάμος, το πιο καμμένο νησί του Αιγαίου!


[1] http://evan5.blogspot.com/2008/01/blog-post_22.html
[2] http://epikoinonia-samou.blogspot.com/2010/08/2000-2010.html
[3] Στη Σαμιακή γραμματική η αιτιατική πληθυντικού έχει κατάληξη -οι όπως και η ονομαστική (οι άλλοι, των άλλων, τους άλλοι).
[4] Main Entry: concentration camp, Function: noun, Date: 1901
: a camp where persons (as prisoners of war, political prisoners, or refugees) are detained or confined

http://www.merriam-webster.com/dictionary/concentration+camps
[5] Κατά λέξη παραδοσιακή σαμιώτικη παροιμία: "ψωλή στην αδερφή σου και μαχαίρι στον εχθρό σου", στα σαμιώτικα: "ψωλιή στ'ν αδρφήη σ' κ' μ'χιαίρ στ'ν εχθρόο σ" (αν είστε Σάμο ως φαντάρος, φοιτητής ή τουρίστας είναι απίθανο να το πουν μπροστά σας, αυτά κυκλοφορούν "μεταξύ μας").
[6] Για να 'μαστε ακριβοδίκαιοι, την πρώτη πενταετία 2000-2005 έπαιξε το πολύ πρήξιμο. Μετά λιγόστεψε.

προσοχή μη σπάσουν τ' αυγά (ή "περί ανωνυμίας")

Ο τίτλος αναφέρεται στους πονοκεφάλους που προκαλούνται σε δημοσιογράφους, πολιτικούς και άλλους "επώνυμους" που έχουν παραιτηθεί από το άθλημα του να λένε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Πραγματικά, προσπαθώντας να "στρογγυλέψουν" αυτά που θα πουν για να μην θίξουν/"εκθέσουν" κανέναν, μοιάζουν με παιδάκι που το 'στειλε η μαμά για ψώνια και γυρνώντας προσέχει μη σπάσουν τα αυγά. Αν τα αποτελέσματα που προέκυπταν δεν ήταν τραγικά, θα έβγαζαν άπειρο γέλιο, καθώς πετάνε αττάκες λες και βγήκαν απ' το "Ας Περιμένουν οι Γυναίκες". Για παράδειγμα:

Δύο επιτύμβιες στήλες που θα συμπεριληφθούν στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου Ολοκαυτώματος της Ουάσινγκτον, δώρισε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τμήματα επιτύμβιων στηλών του Παλαιού Εβραϊκού Νεκροταφείου που καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής. [1]

Έτσι λέει ο Αγγελιοφόρος, αυτή η λαμπροτάτη εφημερίδα της Θεσσαλονίκης (ναι, το ξέρουμε, και οι άλλοι αυτό γράψαν, υπάρχει λόγος που ασχολούμαστε με τον Αγγελιοφόρο). "Το Παλαιό Εβραϊκό Νεκροταφείο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής".

α) Πες ότι διαβάζει αυτή την πρόταση κάποια π.χ. από τη Λευκωσία. Και πάει στη Θεσσαλονίκη και ψάχνει να το βρει. Πού είναι το παλιό νεκροταφείο; Είναι κάτω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, αλλά δεν το λέμε. Δεν πρέπει να λέμε στους φοιτητές ότι κάνουν μάθημα πάνω σε πρώην τάφους, μας χαλά το ίματζ. Ούτε πρέπει να λέμε ότι η Θεσσαλονίκη πριν την Κατοχή ήταν, ουσιαστικά, μια Εβραϊκή πόλη. Μας χαλά το παραμύθι περί ελληνορθοδοξίας. (Παρομοίως, η Αθήνα ήταν ένα Αρβανιτοχώρι.)

β) Το παλιό νεκροταφείο καταστράφηκε στην Κατοχή, ναι, αλλά πώς;

«Μας ζήτησαν να τους στείλουμε κάποιες επιτύμβιες στήλες από το παλιό νεκροταφείο. Το παλιό νεκροταφείο καταστράφηκε το 1942 από τους ναζί και, δυστυχώς, οι πλάκες, οι πέτρες διασπάρθηκαν σε όλη την πόλη, λεηλατήθηκαν, έγιναν υλικά για να φτιαχτούν πεζοδρόμια και αυλές. Μέχρι σήμερα τις αναζητούμε, τις μαζεύουμε και τις μεταφέρουμε στο νεοκραταφείο στην Σταυρούπολη», τονίζει ο ο Δαυίδ Σαλτιέλ, πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. [2]

Wow, how fascinating. Καταστράφηκε από τους ναζί. Η φράση αυτή, είναι γελοία ακριβής. Οι ναζί έδιναν τις εντολές τότε, οπότε αυτοί έδωσαν την εντολή. Ο Μαξ Μέρτεν ήταν τότε ο επικεφαλής της Βέρμαχτ Θεσσαλονίκης, και είχε δεχτεί πολλές προτάσεις από τους ελληνορθόδοξους Θεσσαλονικείς να καταστρέψει το νεκροταφείο [3]. Συγκεκριμένα, ο Βασίλης Σιμωνίδης, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας, έδωσε τελεσίγραφο στην Εβραϊκή Κοινότητα να μεταφέρει μόνη της το νεκροταφείο από το κέντρο της πόλης στα προάστεια. Όταν ο αρχιραββίνος ζήτησε να μην γίνει αυτή η μεταφορά χειμωνιάτικα, ο Σιμωνίδης έστειλε πεντακόσιους (500) υπαλλήλους του Δήμου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ξήλωσαν τα πάντα. Σημειωτέον, μερικοί από τους Εβραϊκούς τάφους εκεί βρίσκονταν από τον 15ο αιώνα.

Ο Δήμος θεσσαλονίκης πολλές φορές στο παρελθόν είχε προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τον χώρο, καθώς η ιδέα να γίνει το Πανεπιστήμιο εκεί έπαιζε από παλιά, ενώ υπήρχε και η ιδέα του να γίνει πάρκο (σχέδιο Χέμπραρντ). Το 1937 είχε βρεθεί ένας συμβιβασμός, να σταματήσουν σιγά σιγά οι νέες ταφές για να προχωρήσει η ιδέα του πάρκου. [3] Ό,τι χειρότερο για τους γαιοκτήμονες, μιας και μετά ίσως το Πανεπιστήμιο να ζητούσε τα κτήματά τους... Οπότε ο ανώνυμος ελληνορθόδοξος Σαλονικιός, έδειξε το Εβραϊκό Νεκροταφείο και είπε: "εκεί να γίνει το Πανεπιστήμιο, ποιος τα χέζει τα πάρκα".

Άρα δεν το λες ότι "καταστράφηκε από τους ναζί" και τέρμα (οι ναζί, οι απόλυτοι κακοί, τι βολικό!). Πιο πολύ "καταστράφηκε από τους ναζί μετά από τα παρακάλια των σαλονικιών" ταιριάζει.

γ) Επίσης μάθαμε ότι "οι πέτρες διασπάρθηκαν σε όλη την πόλη, λεηλατήθηκαν, έγιναν υλικά για να φτιαχτούν πεζοδρόμια και αυλές". Φαντάσου, αναγνώστη μας, πλάκες νεκροταφείου να διασπείρονται μόνες τους ανά τη Θεσσαλονίκη, να αυτο-λεηλατούνται και να κάνουν ουρά για να γίνουν -εθελοντικά- οικοδομικά υλικά. Καμμία αναφορά του υποκειμένου, μην θίξουμε τους μπαγιάτηδες, οι οποίοι λεηλάτησαν την Εβραϊκή περιουσία, εντός και εκτός νεκροταφείου. Μη θιχτεί ο ανώνυμος ελληνορθόδοξος Σαλονικιός πάνω απ' όλα. Ο οποίος καταπάτησε επανειλημμένα και ασύστολα τα δικαιώματα του συμπολίτη του, επειδή είχαν διαφορετική θρησκεία. Μέχρι που ζήτησε από τους Ναζί να εξαφανίσει όλους τους Εβραίους της πόλης, ζωντανούς και νεκρούς. Να διαγράψει μέχρι και τη μνήμη τους.

Και μην μας πείτε για καλούς συμπολίτες που βοήθησαν και τέτοια, γιατί αυτοί ήταν μια λαμπρή εξαίρεση. Αλλιώς δεν θα είχε εξαφανιστεί το ~97% των θεσαλονικιών Εβραίων.

Όλοι αυτοί οι καταπατητές έχουν μείνει ανώνυμοι. Οι κατά τ' άλλα συμπαθείς γεράκοι που βλέπουμε να παίζουν τάβλι και βρέθηκαν συνένοχοι στο έγκλημα των εγκλημάτων, στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Αυτοί για τους οποίους δεν πρέπει να μιλάμε ποτέ, και πρέπει να χρησιμοποιούμε παθητική φωνή. Λες και τα εγκλήματα γίνονται, έτσι, γενικά κι αόριστα, δεν τα κάνουμε εμείς.

Η Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα σε αυτό. Για τη Γερμανία, π.χ. λένε οι Cafe Morgenland:

Για να αποκτήσει κανείς το γερμανικό πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί με «τη φωτογραφία του παππού με τη στολή των SS», να γαλουχηθεί με τη 75-χρονη γιαγιά που είναι ακόμη υπερήφανη για τον αγκυλωτό σταυρό στην άδεια οδήγησής της. Θα πρέπει να γαλουχηθεί με τη σιωπηλή παραδοχή ότι στο οικογενειακό τραπέζι κάθεται, κατά τη διάρκεια του βραδινού δείπνου, μαζί με (ίσως) έναν δολοφόνο (δεν είναι σίγουρος/η μιας και δεν ρώτησε ποτέ να μάθει)» (από το «Περί γερμανικών θέσεων και άλλων εγκλημάτων», 1998). [4]

Αλλά ας μην πάμε μακρυά. Σε άλλες πιο κοντινές χώρες, π.χ. στην Κύπρο, οι πραξικοπηματίες -κυπραίοι και ελλαδίτες- είναι ανώνυμοι, ενώ αν κάποιος αναφερθεί σε αυτούς ανώνυμα θα κατηγορηθεί ότι κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου. Λέει η "παλαίμαχη" Δρακούνα:

Εδώ στην Κύπρο έγινε ολόκληρο πραξικόπημα με αληθινούς πραξικοπηματίες, με όπλα, με δολοφονίες, με επιθέσεις, με βόμβες κτλ που ακόμα τρέχουμε να διορθώσουμε τα σκατά που δημιούργησε και μόνο ένα άτομο κατηγορήθηκε ποτέ για όλο αυτό τον πανικό. Κάθε χρόνο όλοι (μα ΟΛΟΙ) αποφεύγουν επιμελώς να αναφέρουν ονόματα και στοιχεία (τι σκατά, από αρειανούς έγινε το πραξικόπημα?) και αναφέρονται γενικά και αόριστα στους «πραξικοπηματίες», τους «εοκαβητατζήδες» και άλλα ονόματα γενικού και αόριστου περιεχομένου.

Αφού ολόκληρο πραξικόπημα έγινε από ανώνυμους, δεν είναι καθόλου λογικό να απαιτεί οποιοσδήποτε να γράφουμε ως bloggers επώνυμα। [5]

Μάντεψε, Δρακούνα, μάντεψε. Μπορεί να απαιτεί κάποιος, αν είναι δημοσιογράφος του Αγγελιοφόρου της Θεσσαλονίκης, να "Μην ασχολούμαστε με τα μπλογκ!". [6] Γιατί τότε, αν δεν το 'ξερες,

πρέπει όλοι εμείς οι δούλοι του ψηφιακού κόσμου (1) να πληρώνουμε τα εργαλεία μας (υπολογιστές και λογαριασμούς), (2) να δημοσιεύουμε στο τζαμπ-τζαμπέ τα πάντα, με ελάχιστα ανταλλάγματα από δήθεν διαφημίσεις, ώστε (3) η αγορά να μας παρέχει την καθολική ψευδαίσθηση πως είμαστε ανώνυμοι, επιδραστικοί και υπεράνω. [6]

Υπάρχει, δηλαδή, μια αγορά, που είναι έξω και πέρα από μας, που δεν είναι άνθρωποι αλλά μια εξωκοινωνική οντότητα και έρχεται και μας φυτεύει την ώρα που κοιμόμαστε μια ψευδαίσθηση ανωνυμίας. Και όλα αυτά μας τα λέει ένας/μια δημοσιογράφος σε... ανώνυμο (!) άρθρο, και σε μια εφημερίδα που κόπτεται μήπως και προσβάλλει τον ανώνυμο ελληνορθόδοξο Σαλονικιό... (Άσε που άν δεν παίρνουμε λεφτά από -τι εννοεί "δήθεν";- διαφημίσεις το σκεπτικό καταρρέει.)

Αυτή είναι λοιπόν η διαφορά της Θεσσαλονίκης. Ο/Η ανώνυμος ντεμέκ δημοσιογράφος μας έβγαλε ντε και καλά ότι γράφουμε για να νοιώσουμε υπεράνω. Δεν μας ενδιαφέρει τίποτα από αυτά για τα οποία γράφουμε. Ούτε καν για το πώς μιλάνε κάποιοι για τους τάφους των συμπολιτών μας και για τους καταπατητές τους. Για την "αγορά" το κάνουμε.

Κατάλαβες Δρακούνα;


[1] http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=4&artid=51512
[2] http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=4&artid=51680
[3] Mark Mazower, "Genocide", Salonica, City of Ghosts, 426-428, Harper Perennial, 2005.
[4] http://www.terminal119.gr/show.php?id=501
[5] http://drakouna.blogspot.com/2010/07/blog-post_23.html (άμα περάσετε από 'κει πείτε και ένα γεια στην κουκλάρα!)
[6] http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=51833