οδοιπορικό στην αντισημιτική θήβα

Η Θήβα είναι, πλέον, μια επαρχιακή κωμόπολη. Κάτι η μεσανατολίτικη ραστώνη των κατοίκων, κάτι τα παρατημένα νεοκλασσικά, κάτι η απουσία ιστορικής συνείδησης, τίποτα δεν δείχνει στον επισκέπτη ότι πρόκειται για πόλη με πλούσια ιστορία.

Αρχαιολογικοί χώροι -όπως το παλάτι του Κρέοντα- είναι γεμάτοι χόρτα και έχουν μόνο μια ταμπέλα με την ένδειξη "Αρχαιολογικός Χώρος", χωρίς να αναφέρουν ποιος αρχαιολογικός χώρος είναι ποιος. Έτσι, αν δεν πετύχεις κάποιον ντόπιο γέροντα, είναι μάλλον απίθανο να μάθεις τι ήταν ο χορταριασμένος "Αρχαιολογικός Χώρος" που έχεις μπροστά σου.

Κάπως αναγκαστικά λοιπόν, στρέφεσαι στη νεοκλασσική αρχιτεκτονική της πόλης. Μια βόλτα αποκαλύπτει γρήγορα την εβραϊκή ιστορία της πόλης, όπως και τον σύγχρονο αντισημιτισμό της.

ιντερμέδιο: θηβαϊκή εβραϊκή ιστορία
Οι Εβραίοι της Θήβας ήταν Ρωμανιώτες, με άγνωστη (;) εποχή εγκατάστασής τους στην περιοχή. Μεσουράνησαν κατά τη διάρκεια της ύστερης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (της λανθασμένα αποκαλούμενης "Βυζαντινής") και κατα τη διάρκεια του φραγκικού και του καταλανικού δεσποτάτου. Επιδόθηκαν στη μεταξουργεία, της οποίας έκαναν τη Θήβα μοναδικό κέντρο επεξεργασίας και εμπορίου. Λόγω του μονοπώλιου που πέτυχαν με την Κων/πουλη η Θήβα έγινε πρωτεύουσα του Θέματος της Ελλάδος για κάποια περίοδο. Φυσικά αυτό έβαλε τη Θήβα στο στόχαστρο εισβολέων. Σικελοί απήγαγαν θηβαίους μεταξουργούς, όπως και πειρατές, οι οποίοι μετέφεραν τους μεταξουργούς στην Τυνησία [1]. Εκτός από τη Θήβα αναφέρεται εβραϊκή παρουσία και κοντά στον Ελικώνα. Ίσως να πρόκειται για τον Μορόκαμπο (Βάγια), που σχετιζόταν με τη μεταξουργεία. Οι χριστιανοί θηβαίοι απασχολούνταν σε βοηθητικές εργασίες, λόγω εκκλησιαστικών ταμπού [2].

Κατά την περίοδο 1821-1825, η Θήβα δεν δεχόταν επιθέσεις, λόγω της στρατηγικής που είχε επιλέξει η Δημογεροντία των Δερβενοχωρίων απέναντι στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ωστόσο, με την κατασκευή του ελληνικού κράτους, έγινε ολοφάνερος ο θηβαϊκός αντισημιτισμός [3]. Με απόφαση των θηβαίων προυχόντων το παζάρι μεταφέρθηκε απο κάθε Κυριακή σε κάθε Σάββατο, με αποτέλεσμα το σύνολο σχεδόν του εβραϊκού πληθυσμού να φύγει για τη Χαλκίδα, όπου η παρουσία της κοινότητας ήταν εντονότερη.

Σε φιλικό σπίτι βρέθηκε συμπτωματικά η "Ιστορία των Θηβών και Βοιωτίας" του Τσεβά (1928). Ο αντισημιτισμός του λεγόμενου "ιστορικού των Θηβών" είναι εμφανής, καθώς παρουσιάζει τους θηβαίους Εβραίους ως ξένο σώμα και ως πιθανούς προδότες. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει χωρίς κανένα στοιχείο την πιθανή προδοσία της Θήβας στους Νορμανδούς από τους Εβραίους [4]. Δεν αποτελεί έκπληξη που ο Τσεβάς έχει πήξει το βιβλίο του με παραπομπές στον εθνοπαραληρηματικό Παπαρρηγόπουλο, συγκεκριμένα σε αυτήν την αηδία την "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους".

σύγχρονος θηβαϊκός αντισημιτισμός
Στο ίδιο βιβλίο είδαμε φωτογραφία ενός κτιρίου που είχαμε ήδη εντοπίσει πριν. Ίσως μοναδική υλική μαρτυρία του θηβαϊκού εβραϊσμού, μιας και γειτονικά μπαλκόνια της δυτικής Καδμείας έχουν τσιμενταριστεί πρόσφατα και δεν βρέθηκαν παλιές καταγραφές.

Το εβραϊκό σπίτι που απεικονίζεται και στο βιβλίο του Τσεβά

Το μπαλκόνι του εβραϊκού σπιτιούΆστρα του Δαβίδ στο εν λόγω μπαλκόνι

Οι εκφράσεις του θηβαϊκού αντισημιτισμού πάντως, δεν σπανίζουν. Είτε στολισμένες με σεξιστικά ή με άλλα ναζιστικά "καλούδια", υπάρχουν απλά παντού στην judenrein, πλέον, Θήβα. Συζητήσεις απεκάλυψαν και την μεγάλη διάδοση των μύθων περί "πανταχού παρόντων" πανίσχυρων Εβραίων που "μας κυβερνάνε", "ελέγχουν το κράτος και τις τράπεζες" και άλλες αηδίες.
Θηβαίοι εξασκούν τα γερμανικά τους (μήπως και γίνουν πιο ελληναζί από τους υπόλοιποι [sic])

Προσφορές: Σεξισμός και αντισημιτισμός, δύο σε ένα (Κατούρα και λίγο ρε φίλε/η)

Και μετά βγαίνουν οι "επίσημοι" και πουλάνε τη θεωρία του μεμονωμένου περιστατικού για περιστατικά όπως ο εμπρησμός της Συναγωγής των Χανίων. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χάρης Καστανίδης, είχε δηλώσει: "Η εμπρηστική επίθεση, [...] ενέργεια μη συνάδουσα προς το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού, που δε χαρακτηρίζεται από αισθήματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και αντισημιτισμού" [5].

Ο ελληνικός λαός, όμως, σιωπά. Και η σιωπή είναι συνενοχή.


[1] Benjamin of Tudela, The Itinerary of Benjamin of Tudela. trans. Marcus Nathan Adler. 1907.
Επίσης στον Τσεβά, "Ιστορία των Θηβών και Βοιωτίας", έκδοση Πολιτιστικού κέντρου δήμου Θηβαίων, 2001.
[2] «Το πουγκί και η ζωή, οικονομία και θρησκεία στο Μεσαίωνα», Ζακ Λε Γκοφ (Κέδρος, 2003), αναφέρεται στο Terminal119, Τι είναι ο αντισημιτισμός;, 2009.
[3] Terminal119, Ο αντισημιτισμός ως σημασία για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, 2009.
[4] Λογικό, σε μια χώρα που ρίχνει κάθε αποτυχία, κακοτυχία ή ατυχία σε προδοσία (βλ. Εφιάλτη, Κερκόπορτα, κλπ).
[5] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=9678923

Greece violates Human Rights (again)

Iranian political refugees are denied asylum

"Hello! Let me introduce myself. I am Mahmeud, one of the Iranian political refugees that United Nations High Committee for the Refugees has already recognized as political refugees at 2006. But, unfortunately, since we entered Greece and applied for asylum from the state, about 2 years ago, we haven’t got any answer yet. That’s why we started hunger strike on 19 October. This is a peaceful protest to show them that we want our rights."

"We are political refugees from Iran, protected by the special status from the United Nations High Commissioner for Refugees. We cannot return to Iran because we face the danger of imprisonment or even a sentence to death, nor can we go legally to another country.

Although we are re recognised as political refugees, the Greek state refuses to give us our legal rights and at the same time gets funds from the European Union without using this money to support the refugees.

We demand the international regulations to be implemented and the Greek state give us all the required papers (white card, travel documents).

We request the help and the support of individuals and organisations in Greece and all other european countries.

We go on a hunger strike on Monday 19 October, in Propilaia, Athens protesting peacefully until the satisfaction of our demands."

The Iranian political refugees are ex-members of P.M.O.I. They were recruited from countries near Iran, where they had found shelter, after being chased by Khomeini’s regime and were transported to a camp in Iraq for military training. They joined the organization believing that they would fight for political change and the freedom of their people. But, in the camp they encounter a very illiberal system, totally different with their personal beliefs, humiliations, constant brainwashing in order to exalt the organization’s leader and many times, torture and imprisonments. Now, they consider P.M.O.I. to be even worse than Khomeini himself.

In 2002, P.M.O.I. signed a secret agreement with U.S.A., which has invaded Iraq, according to which Americans had to keep for 5 years all the dissidents of the organization in a secret prison camp (T.I.P.F.), 50 kilometres outside Bagdad, and P.M.O.I. had to give information about Iran in return. In this prison, they suffered heavy torture again until they were set free in 2007, after the agreement expired. The United Nations’ High Committee for Refugees recognized them as political refugees in 2006 after interview via satellite, while they were still in prison.

Whoever wants to contact with the Iranian political refugees-hunger strikers and cannot meet them in Propylaia-Athens, can send them an e-mail at: iran7500@yahoo.com or call to (++30)6996604884 and 6959660595 and talk with Ali Reza. The communication is possible in english or their language (Farsi).

You can also send complaints to the Greek embassy in your country. The hunger strike still goes on, two refugees have been transfered to hospital, while the Greek state endlessly "investigate the situation", practically doing nothing. Please note that initially the Greek state refused their applications. The police cheated, having the refugees sign one application written in Greek (which none of the Iranians could speak/read), which was not an asylum application, but an application to RESIGN from the right to apply for asylum. Now, after having found a lawyer, they have reapplied. Please help these people, make known that one of the European States defies the United Nations High Committee for the Refugees; one of the European States violates Human Rights.

Related Link: http://iranianrefugeesfromtipf.blogspot.com/

Η Προχειρότητα της Πολιτικής είναι η Πολιτική της Προχειρότητας

Μικρή διάσταση πήρε στην ελλάδα η υπερψήφιση της "Ευρωσυνθήκης της Λισαβόνας" στο δημοψήφισμα της Ιρλανδίας. Παρά το γεγονός ότι επηρεάζει περισσότερο από τα τυπικά ματς "Κωστάκη - Γιωργάκη", ή "Αντωνάκη - Ντορούλας", ελάχιστη σημασία δόθηκε. Μια συνθήκη η οποία βάζει το σύνταγμα της ελλάδας, με το οποίο τόσο μας ζαλίζουν, σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το ευρωσύνταγμα, θεωρήθηκε είδηση που ανήκει στα "διεθνή θέματα" και αναφέρθηκε σποραδικά.

Μία απορία έχουμε μόνο: όλοι αυτοί που την πρώτη φορά πανηγύριζαν χωρίς να προσέχουν τι λένε, τι έχουν να πουν τώρα;

"η λαϊκή αγανάκτηση κατά της ΕΕ φουντώνει" το ΚΚΕ, "ηχηρό ιρλανδικό «ΟΧΙ»" και "είμαστε όλοι Ιρλανδοί" ο ΣΥΝ, "νίκη που εκφράζει τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των εργαζόμενων και των λαών της Ευρώπης" η τότε ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α, τώρα ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, μεχρι και το ΛΑΟΣ: "οι αγέρωχοι Ιρλανδοί έσωσαν την τιμή της Ευρώπης". [1]

Αυτά λέγονταν τότε για την καταψήφιση της συνθήκης. Τώρα, σιωπή. Πού πήγε η λαϊκή αγανάκτηση και το ηχηρό όχι των αγέρωχων ιρλανδών εργαζομένων; Η ανυπαρξία επαφής με την ιρλανδία και η αδυναμία ανάγνωσης του ιρλανδικού εθνικισμού οδήγησαν σε τέτοιες γελοίες δηλώσεις. Το τωρινό "ναι" δεν ήταν αναμενόμενο, αλλά ούτε έπεσε κανείς στην ιρλανδία από τα σύννεφα. Η άνοδος του δημοσκοπικού "όχι", η πρωτοκαθεδρία του δημοσκοπικού "ναι" και κυρίως ο εθνικισμός και των δύο πλευρών, έκαναν το νέο δημοψήφισμα εξαιρετικά αμφίρροπο.

Είχε βουήξει η ιρλανδία για το αμφίρροπο του αποτελέσματος. Εκτός του ότι τόσοι ιρλανδοί έχουν φύγει για τη βρεττανία για να βρουν δουλειά, οπότε η σύνθεση του εκλογικού σώματος διέφερε. Τα ελληνικά κόμματα και οργανώσεις όμως, προφανώς δεν ενδιαφέρθηκαν. Ούτε και ενδιαφέρονται ποτέ. Από τη στιγμή που δεν μπόρεσαν να αυτοεπιβεβαιωθούν στην πλάτη του ιρλανδικού λαού, σιώπησαν.

Αν μιλούσαν, θα έπρεπε να το ψάξουν. Να έρθουν αντιμέτωποι με τον ιρλανδικό εθνικισμό. Να έρθουν αντιμέτωποι με τον δικό τους εθνικισμό. Αυτό τους πέφτει δύσκολο όμως, οπότε αντ' αυτού προτίμησαν την προχειρότητα.

[1] Δείτε τις δηλώσεις και τι γράψαμε παλαιότερα για το πρώτο δημοψήφισμα: http://evan5.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.html