Spilt Milk

Μαθήματα Ιρλανδικής Ιστορίας

2012-01-18T11:05:00.001Z

In Ireland there is one condition that is decidedly more frowned upon than being a bad Catholic, and that is the condition of being anti-national.
Conor Cruise O'Brien, 1972

(Στην Ιρλανδία υπάρχει μία μοναδική συνθήκη που, όταν επαληθεύεται, θεωρείται χαρακτηριστικά χειρότερη από το να είσαι κακός Καθολικός: είναι η συνθήκη του να είσαι αντι-εθνικιστής.)

Πρώτα απ' όλα: γιατί μας ενδιαφέρει η Ιρλανδική Ιστορία; Τι έχουμε να μάθουμε από αυτήν;

α) Έχει ιλλιγγιώδεις ομοιότητες και διαφορές με την Ιστορία της ελλάδας (και με της Κύπρου, εδώ που τα λέμε), οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο αναστοχασμού. Φυσικά, ομοίως λειτουργεί και το αντίστροφο, αλλά αυτό δεν είναι θέμα μας για την ώρα.

β) Η Ιρλανδία έχει ρομαντικοποιηθεί στο φαντασιακό του αριστεραναρχικού ελληνεπαναστάτη. Είναι εκπληκτικό το πόσοι στην ελλάδα εκθειάζουν τον IRA χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται, τον λαό της Ιρλανδίας χωρίς να τον έχουν γνωρίσει, τους Ιρλανδούς μουσικούς χωρίς να τους έχουν ακούσει, την μπύρα χωρίς να την έχουν πιει, κλπ. Και ναι, για την μπύρα πέφτουν όλοι μέσα, για τα υπόλοιπα;

γ) Τώρα που η ελλάδα έχει αποφασίσει ότι όλα της τα προβλήματα ανάγονται σε οικονομικά και έχει στείλει το κοινωνικο-ιστορικό για βρούβες, η ύπαρξη της Ιρλανδίας στην "Ευρωπαϊκή Οικογένεια" την κάνει σχετική με την καθημερινή ζωή της ελλάδας. Μια το δημοψήφισμα της Ιρλανδίας για την ευρωσυνθήκη της Λισαβώνας, μια οι προτάσεις για "Ιρλανδικό μοντέλο" στην ελλάδα (ήμαρτον!), μια η ένταξη και των δύο στους κακοπληρωτές PIGS (Portugal, Ireland, Greece, Spain–αν και κάποιες φορές το "Ι" το πήρε η Ιταλία), βλέπουμε ότι όλο και περισσότερο γίνεται λόγος για την Ιρλανδία στην ελλάδα.

Συνδυάζοντας και τα τρία ανωτέρω σημεία, όταν βγήκαν τα αποτελέσματα του πρώτου δημοψηφίσματος για την Ευρωσυνθήκη, η ευρύτερη Αριστερά–και το ΛάΟΣ–έσπευσαν να πανηγυρίσουν (σημείο γ), αποθεώνοντας τον ιρλανδικό λαό (βλέπε το β) και αδυνατώντας να καταλάβουν τον ιρλανδικό εθνικισμό. Πώς να περιμένεις μετά να στοχαστούν πάνω στη δική τους αντίληψη περί έθνους (βλέπε α);

Ιρλανδική Ιστορία σε Τίτλους (ή πώς ο Pádraig έγινε Patrick)

Οι σημερινοί κάτοικοι της Ιρλανδίας, όπως και εκείνοι όποιου άλλου μέρους, προήλθαν από διάφορα σημεία. Στα αρχαία χρόνια είχαν κατοικήσει εκεί κάποιοι Κέλτες, οι οποίοι είχαν κάποιους πολύ ενδιαφέροντες νόμους (παιδιά με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, γυναίκες αρχηγούς φατριών κλπ). Έχουμε μάθει αρκετά για αυτούς γιατί οι Ρωμαίοι δεν θεώρησαν ποτέ ως απειλή το νησί, οπότε το αφήσαν στην ησυχία του.

Οι Νορμανδοί κατακτητές όμως (800-1100) δεν το άφησαν στην ησυχία του: εξαφάνισαν και το παραμικρό δείγμα κέλτικου πολιτισμού, ίσως με μοναδική εξαίρεση τη γλώσσα. Υπάρχουν σχετικά λίγες νορμανδικές λέξεις στα ιρλανδικά, αλλά άσκησαν τρομακτική επίδραση στον τρόπο ζωής, μιας και πρώτη φορά ιδρύθηκαν πόλεις (και φτιάχτηκαν κάστρα) και αποδυναμώθηκαν οι ομοσπονδίες χωριών και οι φατρίες.

Οι Άγγλοι όμως αποφάσισαν να γίνουν υπερδύναμη, και δεν έβλεπαν με καλό μάτι ότι οι Σκωτσέζοι είχαν πολλά πήγαιν'-έλα με τα ξαδέρφια τους, τους Βορειοϊρλανδούς. Οπότε αποφάσισαν να εξαφανίσουν τους Νορμανδούς-ιρλανδούς, με διάφορους τρόπους. Μετά από πάμπολλες αποτυχίες το ρίξαν στους εποκισμούς, και από τον 12ο μέχρι τον 16ο αι., είχε πήξει ο τόπος στους Άγγλους! (Μερικοί απ' τους οποίους ήταν Ιρλανδοί μετανάστες στην Αγγλία, τρέχα-γύρευε δηλαδή.)

Όσοι από αυτούς έμαθαν ιρλανδικά για να επιβιώσουν στο νησί και δεν έπαιρναν τσάι στις 17:00, αισθάνθηκαν ξαφνικά ένα γαργαλητό στην πλάτη: ήταν, λέει, απόγονοι των αρχαίων Κελτών. Και πολύ περήφανοι αισθάνθηκαν για το γαργαλητό τους. Και φώναξαν τους Ισπανούς που ήταν και αυτοί, λέει, απόγονοι τον Κελτών, άρα ξαδέρφια. Όχι ότι είχαν αποφασίσει και αυτοί να γίνουν υπερδύναμη και θέλαν να σπάσουν την κυκλοφορία του Αγγλικού ναυτικού στον Ατλαντικό, τα σόγια τους μάραναν.

Κατσικώθηκαν λοιπόν οι Ισπανοί στην Ιρλανδία, τρώγαν και πίναν τζάμπα και βερεσέ–ελευθερωτές γαρ–και οι extra ενισχύσεις οι αναμενόμενες από την Ισπανία δεν έρχονται λόγω καταιγίδας. Μαζεύουν λοιπόν οι Άγγλοι κάποιους Ολλανδούς, για να την πέσουν και αυτοί στο νησί. Είχε τότε κουμπαριές η Αγγλία με την Ολλανδία βλέπετε, οπότε και αυτοί ντεμέκ για να προστατεύσουν το σόι κουβαλήθηκαν (έλεος πια!).

Και ξεκινάνε οι Ολλανδοί με το περτικαλί [1] το χρώμα και σφάζουν ανελέητα. Θέλοντας να αντισταθούν οι Ιρλανδοί σε αυτούς, αλλά και στους στρατιωτικούς της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας, δημιουργούν τον εθνικό μύθο που συνέχει από τούδε κι εφεξής την ιρλανδική Ιστορία:

Οι καλοί Καθολικοί απόγονοι των Κελτών τα βάζουν με τους Προτεστάντες βαρβάρους.

Τι βολικό! Οι Ισπανοί επίσης Καθολικοί και υποτιθέμενοι συν-Κέλτες, ενώ οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί Προτεστάντες. Έτσι ήταν εύκολο να βγάλουν άκρη χωρίς να ρωτάν από πού είναι ο καθένας. Μπορούσαν πλέον να σφαχτούν άνετα ξέροντας ότι σφάζουν τους αλλόπιστους βαρβάρους, άρα κάναν το θέλημα του θεού τους. (Υπενθυμίζουμε το δόγμα "πας Χριστιανός έλλην και πας Μουσουλμάνος Τούρκος" που ίσχυσε από το 1821 τουλάχιστον μέχρι και κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1922.)

Οι Καθολικοί τελικά δεν τα κατάφεραν και μέχρι το 1700 οι Άγγλοι ήταν παντοδύναμοι. Μέχρι που είχαν την πολυτέλεια να ακολουθήσουν τον μίνι-εμφύλιο της Αγγλίας ανάμεσα σε κοινοβουλευτικούς και αυτοκρατορικούς σε ιρλανδικό έδαφος, χωρίς να βρουν καμμιά αντίσταση. Η ιρλανδική γλώσσα σχεδόν εξαφανίστηκε. Ο Pádraig έγινε Patrick.

Ιρλανδικός Εθνικισμός (ή πώς ο Patrick έγινε Pádraig)

Η γαλλική και η αμερικανική επανάσταση επέδρασαν σε πολλούς Προτεστάντες. Όντας πιο μορφωμένοι, ήταν οι Ιρλανδοί Προτεστάντες που ανέλαβαν να διαφωτίσουν το Καθολικό πόπολο με τις νέες ιδέες. Επίσης, επειδή είχαν και λεφτά λόγω Βιομηχανικής Επανάστασης, μπορούσαν να προμηθευτούν όπλα. Συγκεκριμένα, η Βόρεια Ιρλανδία ήταν πολύ πιο πλούσια απ' το υπόλοιπο νησί, ειδικά το Μπέλφαστ, λόγω της υφαντουργίας.

Εκείνοι οι πρώτοι Προτεστάντες απέτυχαν, αν και τους έχουν για εθνικούς ήρωες (Theobald Wolfe-Tone και Robert Emmet). Και καλά κάνουν, γιατί οι λόγοι που έδρασαν ήταν τελείως εθνικοί: το όνειρό τους ήταν μια μπουρζουά Βουλή, αλλά στην Ιρλανδία αντί της Αγγλίας. Έμεινε όμως στους Άγγλους η εικόνα του φασαριόζου-επαναστάτη Ιρλανδού.

Οπότε όταν το 1845-8 αρρώστησε η κύρια καλλιέργεια της Ιρλανδίας, η πατάτα, οι Άγγλοι δεν ενδιαφέρθηκαν και πολύ για αυτούς που υποτίθεται μόνο μπελάδες τους έφερναν. Εκτός του ότι ήταν η πρώτη φορά που έπεσε περονόσπορος στην Ευρώπη, οπότε δεν ήξερε και κανείς τι έπρεπε να γίνει. Η Αγγλία τελικά έδωσε κάτι ανεπαρκή συσσίτια, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από την πείνα περίπου 1,5 εκατομμύριο Ιρλανδοί και να μεταναστεύσουν εκατοντάδες χιλιάδες σε ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία. Το αντι-βρεττανικό αίσθημα χτύπησε κόκκινο.

Από εκεί και μετά οι εθνικιστές Ρεπουμπλικάνοι είχαν μεγάλη στήριξη του κόσμου, με εξαίρεση τους Βορειοϊρλανδούς που ήθελαν να κρατήσουν την Ιρλανδία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήδη το 1901 υπήρχαν άπειρα επεισόδεια στο Μπέλφαστ μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών.

Το γεγονός ότι οι πρωτεργάτες της ιρλανδικής εθνογένεσης ήταν Προτεστάντες αποσιωπάται μέχρι και σήμερα.

Στη νότια Ιρλανδία εντωμεταξύ ο εθνικισμός φούντωνε. Δημιουργήθηκαν διάφορα αθλήματα (hurling, camogie, gaelic football) ντεμέκ αρχαία Κέλτικα, ενώ έγινε μια οικτρή προσπάθεια να επανέλθει η ιρλανδική γλώσσα σε καθημερινή χρήση. Τα ιρλανδικά φυσικά δεν επανήλθαν ποτέ καθημερινά, αλλά περιστασιακά, ως διάλεκτος τύπου Βλάχικα, αφού το corpus της γλώσσας είχε φθαρεί σημαντικά. Έτσι, ο Patrick έγινε Pádraig.

Παράλληλα άρχισαν να σχηματίζονται δυο πρωτόγνωρα κινήματα για την Ιρλανδία: το εργατικό και το γυναικείο. Το πρώτο απαιτούσε αυξήσεις στους μισθούς και το δεύτερο να δικαιούνται ψήφο στις εκλογές (τις Βρεττανικές προς το παρόν, υπενθυμίζουμε) οι γυναίκες. Τα κινήματα ήταν μάλλον αποκομμένα μεταξύ τους, με τον Jim Larkin να φυλακίζεται το 1913 και τον James Connolly να αναλαμβάνει. Αυτός ο τελευταίος, φιλεργατικός, αλλά για τους ιρλανδούς μόνο: "We serve neither King nor Kaiser, BUT IRELAND" το σύνθημά του ("δεν υπηρετούμε Βασιλιά ή Κάιζερ, αλλά ΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ").

Όταν έγινε η εξέγερση κατά των Άγγλων το 1916 οι εργατικοί και οι γυναίκες που συμμετείχαν φυλακίστηκαν (καθοριστική ήταν στην εξέγερση η Constance Markievicz). Ο ακόλουθος εμφύλιος του 1922-23 έγινε ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους (αυτούς με το hurling και τα ιρλανδικά) υπέρ της συνθηκολόγησης με την Αγγλία και στους Ρεπουμπλικάνους (αυτούς με το hurling και τα ιρλανδικά) υπέρ της ένοπλης προσάρτησης της Βόρειας Ιρλανδίας στο νεοσχηματισθέν κράτος της Ιρλανδίας. Οι φιλεργατικοί και οι γυναίκες τότε ήταν φυλακή και δεν συμμετείχαν στον εμφύλιο [2]. Πολλούς τους εκτέλεσαν στις φυλακές.

Οι Ρεπουμπλικάνοι Καθολικοί Δεξιοί που ηττήθηκαν στον εμφύλιο ήταν εκείνοι που ήθελαν να συνεχίσουν την ένοπλη προσάρτηση του Βορρά. Ήταν οι θρησκευόμενοι πατριώτες που ήθελαν να απελευθερώσουν ένα κομμάτι του νησιού που δεν ήθελε να "απελευθερωθεί". Παρά την ήττα τους λοιπόν, αποφάσισαν να συνεχίσουν τις ένοπλες δράσεις. Γι αυτό σχημάτισαν τον Ιρλανδικό Ρεπουμπλικανικό Στρατό (Irish Republican Army–IRA).

Ο IRA, όπως λέει και το όνομά του, δεν είχε ποτέ τίποτα το επαναστατικό. Ούτε ήθελε να έχει. Βέβαια, από το 1923 μέχρι το 1998 πέρασε διάφορες φάσεις. Στο κράτος της Ιρλανδίας ήταν πάντα Καθολικοί Πατριώτες Ιρλανδοί. Αντιθέτως, ο IRA του Βορρά το 1932 και το 1970 έστειλε κάποια σήματα αμφισβήτησης σχετικά με τη θρησκεία. Περικυκλωμένος από Προτεστάντες, ο IRA του Βορρά είδε κάποια στιγμή ότι δεν γίνεται όλοι οι Προτεστάντες να 'ναι κακοί. Οπότε επιφανειακά εμφάνισε έναν πιο ριζοσπαστικό λόγο, κατά τη διάρκεια των δύο προαναφερθείσων αναλαμπών, που τον έκανε και εξαιρετικά δημοφιλή στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό, ήξεραν ότι το Δουβλίνο κάνει κουμάντο, οπότε ό,τι και να πουν…

Ο IRA που έκανε κουμάντο, στο Δουβλίνο, ακολουθούσε το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια ως κριτήριο στρατολόγησης. Ως αποτέλεσμα, στις τάξεις του είχε ρομαντικούς επαναστάτες, πρεζέμπορους, νταβατζήδες, ό,τι να 'ναι δηλαδή. Σχετικά εύκολα μπορεί κάποιος σήμερα να γνωρίσει πρώην μέλη του IRA και να πάθει πλάκα με τον εθνικισμό τους. Και με τα άσχημα ιρλανδικά τους παθαίνεις πλάκα, πολλοί ξένοι στην Ιρλανδία τα μιλάνε καλύτερα (απλά έχει γέλιο τα εθνίκια να αυτοακυρώνονται μην μιλώντας τη γλώσσα τους). Και ας έχουν γίνει επίσημη γλώσσα του κράτους.

Οι "επαναστάτες" του IRA συνέχισαν τις βομβιστικές επιθέσεις κατά αμάχων Βρεττανών ακόμα και μετά το δημοψήφισμα του 1921, στο οποίο οι Βορειοϊρλανδοί κατά πλειοψηφία ψήφισαν την παραμονή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.

(Προφανώς είναι περιττό να πούμε ότι οι Βρεττανοί ταύτισαν συλλήβδην όλους τους Καθολικούς με τον IRA και κάναν τις γνωστές καφρίλες τύπου Bloody Sunday. Επειδή αναφέρουμε τι ήταν ο IRA σε καμμία περίπτωση δεν βγάζουμε λάδι τον Βρεττανικό στρατό, οποίος έκανε τα χειρότερα. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί τις καφρίλες του IRA, ούτε τον ρομαντισμό του ελλαδικού "χώρου" που θεωρεί τους Ιρλανδούς ως de facto επαναστάτες.)

Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος

–Are ye a Catholic or a Protestant?
–I'm a Jew.
–A'right there lad, but are ye a Catholic Jew or a Protestant Jew?

Συμμορία Προτεσταντών στο Μπέλφαστ ανακρίνει περαστικό, 1969

(-Συ 'σαι Καθολικός ή Προτεστάντης;
-Είμαι Εβραίος.
-Νταξ μάγκα, αλλά είσ' Καθολικός Εβραίος ή Προτεστάντης Εβραίος;)

Μαντέψτε! Θα αφήναν οι εθνικιστές τον αντισημιτισμό απ' έξω; (Πόση πλάκα έχει να βλέπεις εθνίκια να πιστεύουν σε διεθνείς συνωμοσίες και ιδεολογίες; Τελικά θα ήταν για πολλά γέλια, αν δεν ήταν για κλάμματα.) Ίσως λογοτεχνικά να είστε εξοικειωμένες με τον Εβραίο Ιρλανδό Mr. Bloom στον Οδυσσέα του Joyce. Τον οποίον, όπως γινόταν και στην εκτός βιβλίου πραγματικότητα με τους Εβραίους, τον θεωρούσαν ξένο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη πριν τον 2ο ΠΠ στο Limerick ο Καθολικός επίσκοπος είχε καταφερθεί εναντίον των Ιρλανδών Εβραίων, με αποτέλεσμα πογκρόμ, εμπρησμούς εβραϊκών περιουσιών. Κατά τον 2ο ΠΠ η Ιρλανδία είχε κηρύξει ουδετερότητα, οπότε οι αντιφασίστες θεωρήθηκε ότι την παραβίαζαν, και τιμωρήθηκαν ως συνεργάτες των Βρεττανών για προδοσία κατά της Ιρλανδίας. Ήταν σε λίστες ανεπιθύμητων και δεν τους δινόταν δουλειά και στέγη (μέναν σε παραπήγματα), και ακόμα και σήμερα δεν παίρνουν σύνταξη [3].

Αντίθετα, οι υποστηρικτές των Ναζί ήταν πάμπολλοι (60% του πληθυσμού υπολογίζεται [3]) και δεν θεωρήθηκε ότι παραβίαζαν την ουδετερότητα. Ακόμα πολλά σπίτια είναι γεμάτα με αναμνηστικά των SS. Η Ιρλανδία είναι η μοναδική χώρα που μετά τον 2ο ΠΠ δέχτηκε μεγάλο αριθμό Γερμανών "πληγέντων" αλλά ελάχιστους Εβραίους.

Οι Ιρλανδοί είναι επαναστάτες είπατε;

Και Τώρα, Τι;

Ας πούμε αυτό που ξέρουν όλοι και κανείς δεν ομολογεί. Τι σημαίνει να είσαι Ιρλανδός σήμερα;

Ιρλανδός σημαίνει να μεγάλωσες με την φωτογραφία των SS στον τοίχο, με τις διηγήσεις του παππού σου για τις ωραίες στιγμές με τους πληγέντες Ναζί στην Ιρλανδία, και με τους Δεξιούς ένοπλους του IRA στην αυλή σου να πίνουν μπύρες με τους γονείς σου.

Τώρα που λόγω της κρίσης έχουν αυξηθεί τα πάρε-δώσε με ιρλανδούς ομιλητές και επίσης αυξήθηκαν οι αναφορές στα ΜΜΕ για την Ιρλανδία, καλό είναι να ξέρετε. Σε όποια εκδήλωση βρεθείτε δείξτε στους Ιρλανδούς ότι ο κόσμος ξέρει. Ότι ούτε οι Ιρλανδοί θα κάνουν κάτι αν δεν παραδεχτούν τα παραπάνω, μιας και ο εθνικισμός δεν είναι λύση σε καμμία κρίση.

Σκεφτείτε τις παραλληλίες με τον ελληνικό εθνικισμό και πώς αυτός παίρνει αυξανόμενα φιλεργατικά/αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Πώς και ο ελληναριστερός/ελληναναρχικός γίνεται όλο και πιο εθνίκι. Το νου σας.

Πηγές
Δυστυχώς είναι δύσκολο να μπει παραπομπή σε κάθε ιστορικό στοιχείο ξεχωριστά, οπότε παραθέτουμε μια λίστα από αξιόλογες πηγές που χρησιμοποιήσαμε συνολικά.

Emmet Larkin, "James Larkin", Routledge, 1965
Martin Turner, "The Book", Irish Times, 1983
Jack White, "Misfit", Jonathan Cape, 1930, Livewire, 2005
Tom Garvin, "The Evolution of Irish Nationalist Politics", Gill & Macmillan, 1981
Andrew Finlay, "Sectarianism in the Workplace", Irish Journal of Sociology vol.3, 1993
Mary Ann Lyons (ed.), "Irish History: a Research Yearbook 1", Four Courts Press, 2002
Brian Mawhinney, Ronald Wells, "Conflict and Christianity in Northern Ireland", Lion Publishing, 1975
T.G.E. Powell, "The Celts", Thames and Hudson, 1959
John Myhill, "Language, Religion and National Identity in Europe and the Middle East", John Benjamins, 2006
Eric Hobsbawm, "The Age of Revolution 1789-1848", Abacus, 1962

Σημειώσεις

[1] Πορτοκαλί είναι το εθνικό χρώμα της Ολλανδίας. Αυτοί που ήρθαν από εκεί στην Ιρλανδία ονομάστηκαν "Orange Men", που στα ελληνικά αντί για "Πορτοκαλί Τάγμα" το ονομάζουν "Τάγμα της Οράγγης"… Από αυτούς υπάρχει και η πορτοκαλί λωρίδα στην ιρλανδική σημαία. Εθνική συμφιλίωση κι έτσι.

[2] "Μα καλά, που ξέρουμε ότι ήταν όλοι φυλακή;" μπορεί να ρωτήσει κάποια/ος. Σε μια χώρα 4 εκατομμυρίων και σε ένα κίνημα το πολύ 10 χρόνων είναι εύκολο να εντοπίσεις τους ριζοσπάστες της εποχής έναν-έναν.

[3] http://www.bbc.co.uk/news/uk-16287211

Το Φαντασιακό της Αυτοργάνωσης και το Πραγματικό του Αίματος

2011-05-19T00:57:00.003+01:00

Η ανάρτηση αυτή είχε πολλές φιλοδοξίες. Θα έδειχνε με πολλά παραδείγματα το δίκαιο του τίτλου της, και αφού θα σφυρηλατούσε με αυτά ένα υπόβαθρο, θα υποδείκνυε ένα πρόταγμα εξόδου και κάποιες αρχικές προγραμματικές σκέψεις. Στα μισά όμως επαναστάτησε και ζήτησε να κατακτήσει την απλότητα: "σιγά μην σας κάνω και καφέ" ακούστηκε να λέει, αγαπημένε αναγνώστα, σκεπτόμενη τις αρχικές της φιλοδοξίες.

Απλά λοιπόν, ο χώρος έχει μείνει πίσω από την πραγματικότητα και δεν τρέχει καν να προλάβει. Πολλές κουβέντες για τα φαινόμενα και όχι για την ουσία. Η τάδε πορεία ήταν γαμάτη, λέει κάποιος, γιατί "είχε πολύ κόσμο". Και; "Συζητήσαμε και για την αυτοργάνωση και παίζει κόσμος που γουστάρει". Να κάνει τι; Αυτοργάνωση για τη γκάβλα της;

Μήπως να ξεκολλάμε και να δούμε ότι η πρόσφατη θανατηφόρα ρατσιστική (και όχι φασιστική που λένε μερικοί) επίθεση στους πρόσφυγες της Αθήνας ήταν αυτοργανωμένη; Μήπως να δούμε ότι είχε όλα τα εργατο-αντικαπιταλο-αυτοργανωτικά χαρακτηριστικά; Και ότι ήταν "επιτυχημένη" (τι καταντήσαμε να γράφουμε σ'αυτόν τον κόσμο...) στο βαθμό που τάχιστα μαζεύτηκε τόσος κόσμος με λοστούς και μαχαίρια και δεν κατέβηκαν παρά ελάχιστοι να τους σταματήσουν; (Καλά που κατέβηκαν και αυτοί οι λίγοι και δικαιολογούμε την ύπαρξή μας ως είδος...)

Εσύ παραπονιέσαι για τη μείωση μισθού σου και δίπλα σου σκοτώνουν τον άνεργο συμπολίτη σου και δε βγάζεις τσιμουδιά, συνήθως. Τι να αυτοργανώσεις; Δείτε αλλού τα νούμερα που παραθέτουμε για τους νεκρούς πρόσφυγες στο Αιγαίο εδώ και πόσα χρόνια για να καταλάβετε που ζούμε. Έχουν πνιγεί πολλές χιλιάδες και ακούγονται ελάχιστες φωνές αντίδρασης. Ο καθένας για το πορτοφόλι του μόνο νοιάζεται, ούτε καν για το πορτοφόλι του διπλανού του. Για αυτό και μέχρι στιγμής ο όποιος αντι-μνημονιακός αγώνας είναι εξόχως και βαθύτατα καπιταλιστικός.

Αν ο σκοπός μας είναι η θέσμιση μιας αμεσοδημοκρατικής κοινωνίας που θα συμπεριλαμβάνει τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες, τους πρόσφυγες, τις πόρνες, τους φυλακισμένους, τα παιδιά, τις γλωσσικές ή θρησκευτικές μειονότητες, τους άθεους, ως τέτοιους και άνευ όρων, τότε άντε, να χρησιμοποιήσουμε και την αυτοργάνωση ως ένα από τα μέσα. Όχι να το κάνουμε αυτοσκοπό.

Άμα περιμένουμε πρώτα να διώξουμε το κακό μνημόνιο και μετά να τα κάνουμε όλα αυτά, χαθήκαμε. Όσοι είμαστε στους δρόμους, με κάθε ευκαιρεία να δώσουμε φωνές σε αυτές που δεν ακούγονται. Δεν ξέρουν κάτι παραπάνω οι λευκοί, έλληνες, μουσάτοι, γυαλάκηδες αριστεροαναρχοπατέρες από όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Την επόμενη φορά ας επιμείνουμε παραπάνω. Και ας τσακωθούμε με παλιά "συντρόφια", δεν πειράζει, αξίζει τον κόπο, θα κάνουμε νέα.

Για να το κάνουμε λιανά: η άμεση δημοκρατία δεν απαιτεί μόνο δράσεις που γίνονται με δημοκρατικό τρόπο, αλλά και δράσεις που έχουν δημοκρατικό περιεχόμενο.

Η δημοκρατία είναι άμεση ή δεν είναι τίποτα.

Αυτά. Εκτός απρόοπτης επικαιρότητας (Ισπανία;) το Spilt Milk θα μείνει ανενεργό για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα επαναπροσδιορίζοντας τη δράση των σκόρπιων συμμετεχόντων, όπου και όποτε βρίσκονται. Ευχαριστούμε που μας διαβάσατε, ειδικά τον αναγνώστη που έψαχνε στο γκουγκλ πώς "να μην σπάσουν τα αυγά" (;!) και έπεσε πάνω μας.

Ο Alain Badiou για την Τυνησία, τις εξεγέρσεις και την επανάσταση

2011-03-31T04:27:00.002+01:00

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση. Όπως έχει γίνει και στο παρελθόν με μεταφράσεις ή αναδημοσιεύσεις, δεν συμφωνούμε μέχρι κεραίας. Όμως, μερικά κείμενα είναι ενδιαφέροντα και είναι καλό να υπάρχουν μεταφρασμένα έτσι κι αλλιώς. Διαφωνούμε και με την οπτική υπό την οποία παρουσιάζει το κείμενο το, γενικά μιλώντας, πολύ αξιόλογο Wrong Arithmetic. Παρόλα τα κατά τόπους Μαρξικά κομμάτια (στα οποία μερικοί ίσως και να είμαστε αλλεργικοί), την παντελή απουσία αναφοράς στα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, την κληρονομημένη αντίληψη για Μέση Ανατολή και Αφρική, ένα κείμενο που προτάσσει, χωρίς να αντιφάσκει, την ενεργό ιστορικότητα των κοινωνικών αγώνων πάντα θέλει μετάφραση. Για μια συγκροτημένη κριτική –αλήθεια! Δεν είναι κράξιμο!– στον Badiou διαβάστε με πάθος εδώ:
http://radicaldesire.blogspot.com/2010/06/badiou.html

Μετάφραση από το:
http://wrongarithmetic.wordpress.com/2011/02/02/alain-badiou-on-tunisia-riots-revolution/
Δημοσίευση πρωτοτύπου:
2 Φεβρουαρίου, 2011
~~Ενναλακτικές μεταφράσεις εμφανίζονται τοιουτοτρόπως.~~

Σημ. Wrong Arithmetic: Αυτή είναι μια πρόχειρη μετάφραση της απομαγνητοφώνησης του Daniel Fischer από την ομιλία στις 19 Γενάρη 2011 του σεμιναρίου του Alain Badiou με τίτλο Τι σημαίνει να "αλλάξει ο κόσμος";. Δεν είναι ένα γραπτό κείμενο του Badiou. Παρόλ' αυτά, παρουσιάζονται τα, προφανώς αυθόρμητα, σχόλιά του για την Τυνησία, τις εξεγέρσεις και την επανάσταση. Φαίνεται ότι ο Badiou ορθά ~~(;!)~~ τοποθετεί την εξέγερση στις πύλες τις επανάστασης και, καλώντας την Τυνησία τον "πιο αδύναμο κρίκο" (βλέπε Lenin για τη Ρωσία το 1917), σωστά σημειώνει την αρχή μιας τεράστιας αλλαγής στη Μέση Ανατολή. Οι έξοχες σημειώσεις του Daniel Fischer είναι μια σπουδαία πηγή υλικού για την εξελισσόμενη σκέψη του Badiou.

Ευχαριστίες στον Charles T. Wolfe για τη βοήθεια στη μετάφραση.

***

Σήμερα θα σας μιλήσω για την εξέγερση στην Τυνησία. Δεν θα αφήσουμε το θέμα του φετινού σεμιναρίου — Τι σημαίνει "να αλλάξει ο κόσμος"; — μια έκφραση της οποίας έχω ήδη επισημάνει τον αμφίσημο χαρακτήρα.

Αν ως "εξέγερση" εννοούμε τη δράση στον δρόμο ανθρώπων που θέλουν να ανατρέψουν την κυβέρνησή τους με μέσα διαφόρων βαθμών βίας, πρέπει αμέσως να δώσουμε έμφαση στο στοιχείο που κάνει την Τυνησιακή εξέγερση σπάνια: υπήρξε νικηφόρα. Ένα καθεστώς έμοιαζε σταθερά ακλόνητο για 23 χρόνια, και να που ανατράπηκε από μαζικές δράσεις, οι οποίες, ipso facto, αναδρομικά το καθιστούν “τον πιο αδύναμο κρίκο”. Γιατί να αναλύσουμε το φαινόμενο, ενώ θα μπορούσαμε απλά ~~να αράξουμε και να γουστάρουμε~~ να χαιρόμαστε; Βλέπουμε μια αόριστη ενόχληση να υπάρχει στον απαραίτητα ευχαριστημένο χαρακτήρα, ας τον ονομάσουμε συναινετικό χαρακτήρα, που πρέπει να επιδεικνύεται παρά την εγγενή παρανομία των γεγονότων. Σήμερα δεν είναι εύκολο να πεις: "Αγαπώ Ben Ali, λυπάμαι που πρέπει να εγκαταλείψει την εξουσία." Όποιος το πει αυτό βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ο λόγος που πρέπει να τιμήσουμε την υπουργό Alliot-Marie, που δημοσίως μετάνιωσε για την καθυστέρησή της να παραδώσει το "know-how" της γαλλικής αστυνομίας στην υπηρεσία του Ben Ali, είναι ότι εξέφρασε δυνατά αυτό που οι συνάδελφοί της μόνο ψιθύριζαν. Δίπλα της ο Sarkozy είναι υποκριτής και δειλός. Όπως και όλοι οι άλλοι, Δεξιοί και Αριστεροί, που πριν λίγες βδομάδες αλληλοσυγχαίρονταν που είχαν τον Ben Ali ως ένα ισχυρό ανάχωμα ενάντια στον Ισλαμισμό και εξαίρετο μαθητή της Δύσης, και σήμερα αναγκάζονται λόγω της κοινής γνώμης να παριστάνουν ότι χαίρονται που φεύγει, με την ουρά στα σκέλια.

~~Το 'πα και το ξαναλέω~~ Επαναλαμβάνω: η ανατροπή μιας κυβέρνησης από τη βία των μαζών (και κυρίως από τους νέους που πρωτοστάτησαν) είναι ένα σπάνιο γεγονός. Πρέπει να πάμε 30 χρόνια πίσω για να βρούμε ένα συγκρίσιμο συμβάν, δηλαδή στην Ιρανική Επανάσταση (1979)*. Τριάντα χρόνια κατά τα οποία η κυρίαρχη αντίληψη ήταν ότι τέτοια γεγονότα δεν ήταν πλέον δυνατά. Η θέση του "τέλους της ιστορίας" ισχυρίζεται ακριβώς αυτό. Αυτή η θέση δεν σημαίνει ότι τίποτα πλέον δεν θα συνέβαινε: το "τέλος της ιστορίας" σήμαινε "το τέλος των γεγονότων στην ιστορία [l'événementialité historique]", το τέλος μιας στιγμής όπου η οργάνωση της εξουσίας θα μπορούσε να ανατραπεί υπέρ των, όπως το είπε ο Τρότσκι, "μαζών που μπαίνουν στη σκηνή της ιστορίας". Η φυσιολογική ροή των πραγμάτων ήταν η συμμαχία της οικονομίας των αγορών με την κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια συμμαχία που ήταν η μόνη διατηρήσιμη νόρμα της γενικής υποκειμενικότητας. Τέτοιο είναι το νόημα του όρου "παγκοσμιοποίηση": αυτή η υποκειμενικότητα έγινε παγκόσμια υποκειμενικότητα. Επιπροσθέτως, αυτό δεν ήταν ασύμβατο με τιμωρητικούς πολέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν), εμφύλιους (σε δυσλειτουργικά Αφρικανικά κράτη), καταστολή της Παλαιστινιακής αντίστασης, κλπ. Οπότε αυτό που είναι πιο συναρπαστικό απ' όλα στα γεγονότα της Τυνησίας είναι η ιστορικότητά τους, δείχνουν ότι η ικανότητα δημιουργίας νέων μορφών συλλογικής οργάνωσης έχει μείνει ανέπαφη.

Το ~~συνοθύλευμα~~ σύνολο που σχηματίστηκε από την οικονομία των αγορών και την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ένα σύνολο δοσμένο ως αξεπέραστη νόρμα, προτείνω να το ονομάσουμε "η Δύση" – έτσι αυτοαποκαλείται έτσι κι αλλιώς. Ανάμεσα στα άλλα ονόματα που κυκλοφορούν, βλέπουμε τα "διεθνής κοινότητα", "ο πολιτισμός" (όπου αντιτίθεται στις διάφορες μορφές βαρβαρότητας, βλ. "ο πόλεμος πολιτισμών"), "Δυτικές δυνάμεις"… Θυμηθείτε ότι πάνω από τριάντα χρόνια πριν η μόνη ομάδα που διεκδικούσε το όνομα "Δύση" — “Occident” — ως σήμα κατατεθέν τους ήταν μια μικρή ομάδα φασιστών με σιδερολοστούς (με τους οποίους αναμετρήθηκα στα νειάτα μου). Το γεγονός ότι πού αναφέρεται μια λέξη μπορεί να αλλάξει τόσο δραστικά μπορεί μόνο να σημαίνει ότι έχει αλλάξει ο ίδιος ο κόσμος. Ο κόσμος δεν έχει πλεόν το ίδιο υπερβασιακό [pdf].

Είμαστε σε μια εποχή εξεγέρσεων;

Θα μπορούσατε να συμφωνήσετε με αυτό, βλέποντας τα πρόσφατα συμβάντα στην ελλάδα, την Ισλανδία, την Αγγλία, την Ταϋλάνδη (τα ~~κόκκινα~~ χρωματιστά πουκάμισα), της εξεγέρσεις για τροφή στην Αφρική, τις κάποιοες εργατικές εξεγέρσεις στην Κίνα. Επίσης στη Γαλλία, υπάρχει κάτι σαν προεξεγερσιακή ένταση: μέσω φαινομένων όπως οι καταλήψεις εργοστασίων, ο κόσμος είναι στο μεταίχμιο της αποδοχής των εξεγέρσεων.

Ως εξήγηση, υπάρχει φυσικά η συστημική κρίση του καπιταλισμού που φανερώθηκε πριν δύο ή τρία χρόνια (~~και έχει ψωμί ακόμα~~ και δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα) με τη συνέχεια του κοινωνικού αδιεξόδου, τη φτώχεια, και το αυξανόμενο αίσθημα ότι το σύστημα δεν είναι βιώσιμο και τρανό όπως λεγόταν. Η κενότητα των πολιτικών καθεστώτων έχει καταστεί πρόδηλη, έχοντας μόνο σκοπό την εξυπηρέτηση του οικονομικού συστήματος (το "σώστε τις τράπεζες" ήταν ιδιάιτερα χαρακτηριστικό), το οποίο συμβάλει πολύ στην αναξιοποίησή τους. Την ίδια περίοδο, και ακριβώς επειδή είναι ~~τελεστές~~ λειτουργοί της συστημικής επιβίωσης, τα κράτη έχουν λάβει δραματικά αντιδραστικά μέτρα σε όλο και περισσότερους τομείς (σιδηροδρόμους, ταχυδρομεία, σχολεία, νοσοκομεία…).

Θα ήθελα να τοποθετήσω αυτά τα φαινόμενα στο πλαίσιο της ιστορικής περιοδικότητας. Κατά τη ~~μεταφυσική~~ γνώμη μου, η τάση για εξεγέρσεις αυξάνεται σε ενδιάμεσες περιόδους [périodes intervallaires]. Τι είναι μια ενδιάμεση περίοδος; Υπάρχει μια αλληλουχία στην οποία η επαναστατική λογική αποκρυσταλλώνεται και παρουσιάζεται ρητά ως εναλλακτική, ακολούθως όμως υπάρχει μια ενδιάμεση περίοδος όπου η επαναστατική ιδέα δεν έχει διαχυθεί [déshérence], και στην οποία δεν έχει σχηματιστεί ακόμα κάποια εναλλακτική. Κατά τη διάρκεια τέτοιων περιόδων οι αντιδραστικοί μπορούν να πουν, ακριβώς επειδή η εναλλακτική είναι αδύνατη, ότι τα πράγματα έχουν επιστρέψει στο κανονικό. Χαρακτηριστικά, αυτό έγινε το 1815 με τους επανιδρυτές της Ιερής Συμμαχίας. Στις ενδιάμεσες περιόδους, η δυσαρέσκεια υπάρχει αλλά είναι αδόμητη επειδή αδυνατεί να αντλήσει τη δύναμή της από μια κοινή ιδέα. Η δύναμή της είναι ουσιαστικά αρνητική (“να φύγουν όλοι”). Γι αυτό η μορφή της μαζικής συλλογικής δράσης σε μια ενδιάμεση περίοδο είναι η εξέγερση. Πάρτε την περίοδο 1820-1850: ήταν μια περίοδος έντονων εξεγέρσεων (1830, 1848, η εξέγερση των Canuts στη Lyon), αλλά δεν ήταν στείρες, ήταν ~~χύμα~~ ανοργάνωτες [aveugle] αλλά πολύ γόνιμες. Οι μεγάλες πολιτικές κατευθύνσεις που αποτέλεσαν τα θεμέλια [vertébré] του επόμενου αιώνα αναδύθηκαν από εκείνη την περίοδο. Ο Μαρξ το λέει καλά: τα κινήματα των Γάλλων εργατών ήταν μια από τις πηγές του (εκτός της γερμανικής φιλοσοφίας και της αγγλικής πολιτικής οικονομίας).

Ποια είναι τα κριτήρια για να αξιολογήσουμε τις εξεγέρσεις;

Το συγκεκριμένο πρόβλημα με τις εξεγέρσεις, όσο και να αμφισβητεί την κρατική εξουσία, είναι ότι εκθέτει μεν το κράτος σε πολιτική αλλαγή (στην δυνατότητα κατάρρευσής του), αλλά δεν ενσωματώνει αυτή την αλλαγή: αυτό που θα αλλάξει στο κράτος δεν ~~διαφαίνεται~~ προϋπάρχει στην εξέγερση. Αυτή είναι και η κύρια διαφορά με μια επανάσταση, η οποία καθεαυτή προτείνει μια εναλλακτική. Γι αυτό, διαχρονικά, οι εξεγερμένοι παραπονούνταν ότι το νεό καθεστώς είναι ίδιο με το παλιό (το μοντέλο του, μετά την πτώση του Ναπολέωντα III, είναι το σύνταγμα της 4ης Σεπτέμβρη του καθεστώτος που στελεχώθηκε από παλιούς πολιτικούς). Σημειώστε ότι το κόμμα, του τύπου [concept] που δημιουργήθηκε από το RSDLP και μετά από τους Μπολσεβίκους, είναι μια δομή ρητά σχεδιασμένη ώστε να αυτοθεσμίζεται ως εναλλακτική εξουσία στη θέση του κράτους. Όταν η φιγούρα του εξεγερμένου γίνεται πολιτική φιγούρα, δηλαδή όταν έχει καθεαυτή το πολιτικό σώμα που χρειάζεται και η υποστήριξη μιας χρόνιας και πάγιας πολιτικής [aux vieux chevaux de la politique] καθιστάται άχρηστη, μπορούμε να πούμε ότι εκείνη τη στιγμή τελειώνει η ενδιάμεση περίοδος.

Επιστρέφωντας στην Τυνησιακή εξέγερση, είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει — και να διασπαστεί — διακηρύττοντας ότι η νέα μορφή εξουσίας είναι τόσο αποσυνδεδεμένη από το κοινωνικό κίνημα που είναι επίσης ανεπιθύμητη. Τότε με ποια κριτήρια μπορούμε να αξιολογήσουμε την εξέγερση; Αρχικά πρέπει να έχουμε μια εμπάθεια με την εξέγερση, είναι απολύτως αναγκαία συνθήκη. Άλλο κριτήριο είναι η αναγνώριση της αρνητικής της εξουσίας, η μισητή εξουσία καταρρέει, τουλάχιστον συμβολικά. Αλλά ~~τι αποφαίνεται~~ σε τι καταφάσκει; Ο Δυτικός τύπος ήδη απάντησε λέγοντας ότι εκφράζεται μια επιθυμία για τη Δύση. Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει μια επιθυμία για ελευθερία και ότι μια τέτοια επιθυμία είναι αναμφισβήτητα νόμιμη, υπό ένα δεσποτικό και διεφθαρμένο καθεστώς όπως αυτό του Ben Ali. Πώς αυτή η επιθυμία αποτελεί επιθυμία για τη Δύση είναι πολύ αβέβαιο.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Δύση έχει δείξει ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος για την οργάνωση της ελευθερίας στα μέρη που παρεμβαίνει. Η πρόταση της Δύσης είναι: "θα περπατήσεις μαζί μας ή όχι;", δίνοντας στην έκφραση "περπάτα μαζί μας" μια σημασία που εσωτερικεύει την οικονομία των αγορών,** αν χρειαστεί ακόμα και σε συνεργασία με την ανθεπαναστατική αστυνομία. "Φιλικές χώρες" όπως η Αίγυπτος ή το Πακιστάν είναι τόσο δεσποτικές και διεφθαρμένες όσο ήταν η Τυνησία υπό τον Ben Ali, αλλά ακούσαμε λίγα σχετικά από αυτούς που παρουσιάστηκαν, στην περίπτωση της Τυνησίας, ως ~~βαρβάτοι~~ ρωμαλέοι υπερασπιστές της ελευθερίας.

Πώς μπορούμε να ορίσουμε ένα κοινωνικό κίνημα ως αναγώγιμο σε μια "επιθυμία για τη Δύση"; Μπορούμε να πούμε, και αυτός ο ορισμός ισχύει για κάθε χώρα, ότι συμπεριλαμβάνει ένα κίνημα που πραγματώνεται διαμέσω της φιγούρας του αντιδεσποτικού εξεγερμένου, του οποίου η αρνητική και κοινωνική εξουσία παίρνει τη μορφή του πλήθους, και του οποίου η καταφατική εξουσία έχει τη νόρμα που εγείρει η Δύση. Ένα κοινωνικό κίνημα που ικανοποιεί αυτόν τον ορισμό κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει σε εκλογές και δεν υπάρχει λόγος να αναπτύξει άλλες πολιτικές προοπτικές. Ισχυρίζομαι ότι στο τέλος μιας τέτοιας διαδικασίας θα έχουμε γίνει μάρτυρες του φαινομένου της ενσωμάτωσης στη Δύση. Για τον Δυτικό τύπο, αυτό το φαινόμενο είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της εξέλιξης μιας εξέγερσης.

Αν αληθεύει, όπως προέβλεψε ο Marx, ότι ο χώρος που θα πραγματωθούν οι ιδέες της χειραφέτησης θα είναι παγκόσμιος (το οποίο, βασικά, δεν ίσχυσε για τις επαναστάσεις του 20ου αι.), τότε τα φαινόμενα της ενσωμάτωσης στη Δύση δεν μπρούν να είναι μέρος πραγματικής αλλαγής. Τι θα αποτελούσε πραγματική αλλαγή; Μια ρήξη με τη Δύση, μια "αποδυτικοποίηση", και θα έπαιρνε τη μορφή του αποκλεισμού. Όνειρο, σκέφτεστε, αλλά είναι ακριβώς ένα κλασσικό όνειρο ενδιάμεσης περιόδου σαν την δική μας.

Αν υπήρχε μια διαφορετική εξέλιξη από εκείνη της ενσωμάτωσης στη Δύση, τι θα μας βεβαίωνε; Καμμία κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δωθεί εδώ. Μπορύμε απλά να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα στην ανάλυση της κρατικής λειτουργίας που, κατά εξαντλητική ανάγκη, να οδηγήσει τελικά σε εκλογές. Απαιτείται υπομονετική και προσεχτική έρευνα ανάμεσα στους ανθρώπους για να βρεθεί αυτό που, μετά από αναπόφευκτη διάσπαση (επειδή πάντα η Δυαδικότιτα φέρει αλήθεια, και όχι η Μονάδα), θα ~~κουβαληθεί~~ ενσωματωθεί από ένα κομμάτι του κινήματος, δηλαδή: διακηρύξεις [des énoncés]. Αυτό που διατυπώνεται δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να επιλυθεί μέσω της ενσωμάτωσης στη Δύση. Αν υπάρχουν εκεί, οι διακηρύξεις, θα είναι εύκολα αναγνωρίσιμες. Είναι αποτέλεσμα αυτών των νέων διακηρύξεων, το ότι μπορεί να γίνει αντιληπτή η ανάπτυξη της οργάνωσης των μορφών συλλογικής δράσης.

Επιστρέφουμε, συμπερασματικά, στην εμπάθεια. Το μάθημα που παίρνουμε από τα γεγονότα της Τυνησίας, το ελάχιστο μάθημα, είναι ότι κάτι που φαίνεται ως τελείως σταθερό μπορεί, τελικά, να καταρρεύσει. Και αυτό είναι ευχάριστο [plaisir], πολύ ευχάριστο [plaisir].

Ο A. B. τέλειωσε την ομιλία με την ανάγνωση του ποιήματος του B. Brecht "Εγκώμιο στη Διαλεκτική", με τελικό στίχο: Και το ποτέ έρχεται πριν τελειώσει η μέρα.

* Η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης πριν 20 χρόνια δεν είναι συγκρίσιμη. Έπεσαν με τη συναίνεση της ΕΣΣΔ, συμβολικά με τη συνάντηση του Ανατολικογερμανού ηγέτη Honecker και των Ρώσσων φυλάκων του: όταν ζήτησε άδεια να πυροβολήσει το πλήθος (απαραίτητο βήμα γι αυτόν), του την αρνήθηκαν. Η αλλαγή στη κομμουνιστική δομή εξουσίας έγινε από τους ίδιους καρεκλοκένταυρους [apparatchiks] που ~~στρογγυλοκάθησαν~~ εγκαταστάθηκαν στην κεφαλή του εναπομείναντος συστήματος πριν καταρρεύσει.

** [μετάφρ.] Στα γαλλικά το 'περπατώ' είναι marcher και η οικονομία των αγορών είναι l’économie de marché, ο Badiou κάνει λογοπαίγνιο με το marcher και το marché.

Καπνισμένα Δωμάτια, Αντισημιτισμός και Οικολόγοι-Πράσινοι

2011-03-10T04:00:00.004Z

ή, πώς ανοίγει ο δρόμος για τον οικοφασισμό

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση, και αρχικά αφορά τη Βρεττανία. Αφορά όμως κι εμάς, αφενός μεν επειδή οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφετέρου δε επειδή προειδοποιεί για το πώς ο ανισημιτισμός ανθίζει και εκεί που παίζουν ντεμέκ "σκεπτόμενοι" και ανοίγει την πόρτα στον οικο-φασισμό. Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται εδώ:
http://modernityblog.wordpress.com/2011/02/09/smoke-filled-rooms-antisemitism-and-the-greens/

Οι παλιοί φοιτητές του Ιστορικού ή του Πολιτικού θα θυμούνται πώς φτιάχτηκε ο όρος καπνισμένα δωμάτια.

Σήμαινε ότι η πολιτική λήψη αποφάσεων γινόταν κεκλεισμένων των θυρών, ο κάθε Μητσάρας (ή Κατίνα) ήταν αποκλεισμένοι, ενώ οι μέσα στα πολιτικά πράγματα αποφάσιζαν διάφορα.

Είναι κάτι που τα νεώτερα πολιτικά κόμματα προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα βρίσκει αντίθετα.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι αντιπροσωπεύουν μια νέα μορφή πολιτικής, με περισσότερη διαφάνεια, πιο ανοιχτή, συμμετοχική, για όλους τους πολίτες, όχι μόνο για πολιτικούς σε (καπνισμένα) δωμάτια που αποφασίζουν πόσο κάνει ένα κι ένα, ή όπως το έθεσε μία πολιτικός αρχηγός:

“[έχουμε] προωθήσει ένα νέο στυλ πολιτικής, δίνοντας έμφαση στη διαφάνεια, στη λογοδοσία και σε συναινετικούς τρόπους εργασίας…”

Αυτά θα θέλαν να πιστέψουμε κάποια κόμματα, αλλά η αλήθεια είναι πιο πεζή. Αυτό γίνεται φανερό κι απ' τις συζητήσεις των Οικολόγων-Πρασίνων σχετικά με τον αντισημιτισμό.

Μέσα στις τελευταίες εβδομάδες μια επιτροπή των Πρασίνων αποφάσισε ότι το κόμμα τους δεν θα εφάρμοζε καμμία πολιτική σχετικά με τον αντισημιτισμό.

Η απόφαση αυτή αντιτίθεται με την απόφαση του συνεδρίου των Πρασίνων να εφαρμοστεί τέτοια πολιτική.

Μάλιστα μέχρι και ένα έγγραφο είχε γραφεί που, αν και ατελές, ήταν μια αρχή και τουλάχιστον έδειχνε ότι οι Πράσινοι παίρναν τον αντισημιτισμό στα σοβαρά.

Ύστερα, αποσύρθηκε για “διορθώσεις”, και άλλες τέτοιες βλακείες.

Όσο το έγγραφο ήταν στην αφάνεια, όσοι διαφωνούσαν με οποιαδήποτε ρητή πολιτική των Πρασίνων ενάντια στον αντισημιτισμό έκαναν τις μανούβρες τους, θυμίζοντας τα παλιά καπνισμένα δωμάτια.

Και να που τον Γενάρη του 2011, όταν το θέμα ξανάρθε στην επιφάνεια, αποφασίστηκε να απορριφθεί οποιαδήποτε συμπαγής/στέρεα πολιτική των Πρασίνων ενάντια στον αντισημιτισμό.

Το οποίο μάλλον δείχνει ότι η πολιτική σπάνια αλλάζει παρά τα ωραία λόγια.

Επίσης δείχνει ότι οι Πράσινοι θα πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά για να πείσουν όσους δεν είναι μέλη τους ότι παίρνουν στα σοβαρά τον αντιρατσισμό και την εναντίωση στον αντισημιτισμό.

Το έργο το 'χουμε ξαναδεί. Ο Hugh Muir είχε δίκιο απ' την αρχή.

Update 1: Επειδή το θέμα του αντισημιτισμού έχει ιστορία μέσα και γύρω απ' το κόμμα των Πρασίνων, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε μερικά παλιότερα posts:

The Green Party and antisemitism – Eve Garrard

Isca Stieglitz: Green Party and anti-semitism?

On the connection between anti-Israel sentiment and antisemitism

Update 2: Δεν είναι όλοι οι Πράσινοι ευχαριστημένοι με αυτή την κατάσταση, όπως δείχνει κάποιος στο the Daily (Maybe):

“Έχουμε τώρα μια κατάσταση που η [επιτροπή των Πρασίνων] GPRC έχουν επίσημα παραδεχτεί ότι υπάρχει πρόβλημα άλλα έχουν αποφασίσει να κάνουν μια γ*μημένη τρύπα στο νερό।”

Φόβος και Τρόμος

2011-02-07T00:04:00.002Z

Το παρακάτω κείμενο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε αυτή την υπέροχη Αθηναία που είπε στον κανακάρη της "έλα να φας γιατί θα σε δώσω στους Πακιστανούς". Δεν ξέρουμε αν θέλουμε να ευχηθούμε να της καεί το σπίτι, ή απλά σε 10 χρόνια ο κανακάρης της να τα φτιάξει με Αφγανή και–μόλις το μάθει–η μάνα να πάθει εγκεφαλικό.

Φόβος

Ο Φόβος και η Ελπίδα είναι δύο από τις κινητήριες δυνάμεις της Φαντασίας. Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνουμε ότι οι πράξεις μας καθορίζονται περισσότερο από το φόβο, παρά από την επιθυμία. Κατεβαίνουμε στο δρόμο επειδή φοβόμαστε ότι θα μας κάνουν το ένα ή το άλλο. Έχουμε σταματήσει να διεκδικούμε αυτά που επιθυμούμε (και ναι, ναι, προφανώς μιλάμε εδώ κατά βάση, υπάχουν και εξαιρέσεις, δεν είμαστε τυφλές).

Σε αυτή την κατάντια είμαστε συνένοχες. Τον καιρό που δεν είχαν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου, τα αιτήματά μας ως "χώρος" (ό,τι κι αν είναι αυτό) ήταν κυρίως συντεχνιακά. Και, πολύ φοβόμαστε, παραμένουν τέτοια και τώρα. Προφανώς και καλώς υπάρχει το "Δεν Πληρώνω". Ο λόγος όμως που υπάρχει, είναι ότι τόσο καιρό υπήρχε το "Πληρώνω".

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί μάλλον δεν μας ένοιαζε. Όσο υπήρχε ένα τάλιρο στην τσέπη, όλα ήταν καλά. Τώρα, θα βγούμε να ζητήσουμε να πέσει ο φιπιάς και να αυξηθεί ο μισθός μας, για να μπορέσουμε να αγοράσουμε περισσότερα προϊόντα και να πληρώσουμε περισσότερους τόκους στις τράπεζες. Και προφανώς σε λίγο καιρό θα βγει κάποιος σοσιαλιστής να αυξήσει τους μισθούς και να ρίξει τον φιπιά για να πλουτίσουν οι τράπεζες και οι έμποροι.

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί είχαμε πιστέψει στην ορθολογική ανάπτυξη και κυριαρχία επί της φύσης. Οι επιχειρήσεις και η τεχνολογία ήταν ντεμέκ ουδέτερα ορθολογιστικά μέσα, που ανάλογα με τη χρήση τους γίνονταν καλά ή κακά. Βλέπουμε όμως τώρα ότι, ξες, τελικά κάτι πρέπει να προϋποθέτει την αλλαγή χρήσης του και ότι δεν μπορούμε να παρέμβουμε σε κλειστότητες. Και μάλλον δεν μπορούμε να κάνουμε παραγωγικά πράγματα με τα "ουδέτερα" μέσα. Μόνο αναπαραγωγικά άλλοθι δημοκρατικότητας.

Γιατί πληρώναμε;

Γιατί είχαμε κλειστεί στην εικονική πραγματικότητά μας. Και φοβηθήκαμε τον Άλλον. Τόσο, που τρομάξαμε.

Τρόμος

Ο τρόμος είναι κάτι βαθύτερο από το φόβο. Αν έχει σφυρίξει σφαίρα δίπλα σου, αν ήσουν σε παραλίγο θανατηφόρο τροχαίο, ξέρεις για τι μιλάμε. Τρόμος είναι να είσαι ο Άλλος.

Τρόμος είναι να είσαι πρόσφυγας, φυλακισμένη, πόρνη, αλλόθρησκος. Τότε η κρίση δεν σε χτυπά ως φτωχό, αλλά ως πρόσφυγα, φυλακισμένη κλπ.

Τρόμος είναι ο "χώρος" να σε βλέπει επίσης ως 'Αλλον, ως ένα εξωτικό επαναστατικό υποκείμενο. Αλλά ταυτόχρονα να μην ενδιαφέρεται για σένα, να ενδιαφέρεται μόνο για το πορτοφόλι του.

Τρόμος είναι τα παρακάτω να έχουν καταντήσει να είναι μια μετριοπαθής περιγραφή της νεοελληνικής πραγματικότητας ως προς το τι μπορεί να πει ένας πρόσφυγας στους ελληνεπαναστάτες αριστεροαναρχικούς:

Κρίση. Δεν έχετε τη παραμικρή ιδέα τη σημαίνει κρίση. Έχετε ένα χρόνο χωρίς δουλειά? Εμείς έχουμε τουλάχιστον πέντε που δουλεύουμε όποτε λάχει. Και αυτό δεν σημαίνει απλά το να μην έχω να πληρώσω τις δόσεις του δανείου, το φροντιστήριο του κανακάρη μου, τα εξοχικά και τις διακοπές μου. Σημαίνει να μη μπορώ να πληρώσω το νοίκι, τα ένσημα (τα οποία είναι απαραίτητα για να μπορώ να υπάρχω και να γράφω αυτές τις αράδες στη χώρα σου) και να βγάζω από το σχολείο τα παιδιά μου για να επιβιώσουμε. Κρίση δε σημαίνει να μη μπορώ να πληρώνω τα μπουζούκια, την αμαξάρα, τα περμανάντ μου και τον αλβανό και τον πακιστανό μου, οπότε κόβω τους τελευταίους. Σημαίνει να κάνεις, όπως πάντα όλες τις σκατοδουλιές, μέσα σε συνθήκες που ακόμα δεν καταδέχεσαι, για να μπορείς να με λες αλβανόφατσα.

Ρίχνουμε εμείς τα μεροκάματα? Χωρίς να έχετε ζήσει τον 1/10 αυτών που μας οδήγησαν στο να έρθουμε εδώ, χωρίς να έχετε να πληρώνετε κάθε χρόνο τουλάχιστον από 1000 € για το δικαίωμα παραμονής σε μια χώρα που σε μισούν, με τα σπίτια και τις δουλίτσες σας στο δημόσιο, ήδη δουλεύετε με 500 και 400 € ανασφάλιστοι και λέτε κι ευχαριστώ γιατί τουλάχιστον δεν καθαρίζετε τζάμια στα φανάρια.

Ταξική αλληλεγγύη? Η μόνη αλληλεγγύη που υπηρετείτε με συνέπεια σε αυτή τη χώρα είναι η εθνική και σε αυτή εμείς δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη όταν δεν έχουμε καν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα με τον έλληνα, κατά βάση προϊστάμενο κι αφεντικό μας. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τον ντόπιο εργάτη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος που θα πετάξει τη πέτρα εναντίον μας. Αν και καμιά φορά αυτή η πέτρα γύρισε και του έσπασε τα μούτρα... Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τους ανθρώπους που προσπαθούν χωρίς καμία τσίπα να μας πείσουν ότι τα προβλήματα μας είναι κοινά και μόνο μαζί μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Μιλάνε πάντα για τα δικά τους.

[...]

Έξω οι ξένοι από την ελλάδα. Αν ακολουθήσεις συγκεκριμένη ερμηνευτική προσέγγιση αυτό λένε και οι λεγόμενοι επαναστάτες. Έξω από εδώ, στη χώρα σας, για να πολεμήσετε τον εθνικό σας καπιταλισμό (διότι εδώ έχουμε πληθώρα επαναστατών και τον έχουμε στριμώξει τον ντόπιο καπιταλισμό) αλλιώς σας βάζουμε μπόμπες. Εννοείται ότι τις πρώτες τις βάλανε στα σπίτια των γονιών τους, για να μπορούν να κατηγορούν τους μετανάστες και πρόσφυγες για ενδείξεις μικροαστισμού.

Αυτό που αγνοούν, διότι μέσα στα Εξάρχεια και στο indymedia λίγο δύσκολο να έρθεις σε επαφή με την πραγματικότητα, είναι ότι όταν τόσοι μετανάστες είχαν παραβεί το μισό ποινικό κώδικα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιρνες καμιά αποβολή διότι βαριόσουν στη τάξη. Όταν οι ξένοι παίζανε με σφαίρες και νάρκες στα σύνορα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιζες καγγελάκι στο πολυτεχνείο, με τη μισή κοινωνία να ανησυχεί για το τι σε οδήγησε εκεί.

Δεν δεχόμαστε μαθήματα και διαταγές από κανέναν και αυτά που θέλουμε θα τα διεκδικήσουμε με τον ίδιο τρόπο που διεκδικήσαμε την είσοδο και παραμονή μας εδώ, με νύχια και με δόντια. Σε όλους αυτούς που βρίσκουμε σε μια τέτοια απόσταση απέναντι μας απαντάμε αξιοπρεπώς κάθε μέρα, και μόνο η παρουσία μας ακόμα εδώ είναι απόδειξη για αυτό. [1]

Φόβος και Τρόμος

Ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος μας είναι ότι πάλι θα περάσει και αυτή η κρίση, όπως και οι προηγούμενες, και δεν θα έχουμε μάθει τίποτα. Πάλι θα αποκοιμηθούμε μέσα στην πλασματική ευμάρεια και θα γράψουμε κανονικά τον Άλλον. Απλά ας μην το κάνουμε αυτό. Να μην νικήσει ο φόβος. Ούτε υπερεπαναστατικά συνθήματα χρειάζονται ούτε τίποτα. Είναι επιλογή μας.

Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στο Φόβο. Μπορείτε να βρείτε τις αναρτήσεις των άλλων βλογερες για την ημέρα αυτή εδώ. Παρακαλώ, αν τουητάρετε κείμενα, χρησιμοποιείστε το hashtag #grfear.

[1] Ανθελληνικές Ορδές Ξένων [Δεκέμβριος / 2010] Η σιωπή μας κρύβει μέσα της την οργή http://www.terminal119.gr/show.php?id=522

Έντιμος Αντισημιτισμός

2011-01-12T01:53:00.001Z

Το ποστ αυτό είναι ένα κολλάζ, χωρίς σχεδόν καθόλου πρωτότυπο κείμενο, που θέλει να δείξει γιατί η πραγματικότητα μας φαίνεται σαν διήγημα του Κωστάκη Ανάν. Καλή διασκέδαση.

Όλους τους αγαπάμε—και τους Εβραίους τους αγαπάμε

Άνθιμος, Μητροπολίτης της ελληνορθόδοξης Θεσσαλονίκης, Κήρυγμα την Κυριακή 09/01/2011

Ο οποίος άγιος άνθρωπος θα μπορούσε να παραστεί στην παρακάτω εκδήλωση, όχι;

Ένας διεθνούς φήμης «έντιμος διανοούμενος», όπως τον αποκαλεί ο Νόαμ Τσόμσκι, φτάνει στην Αθήνα την επόμενη εβδομάδα. Ο αμερικανοεβραίος αντισιωνιστής διανοητής και συγγραφέας Norman Finkelstein θα παραβρεθεί σε εκδήλωση για την κατοχή και την αντίσταση στην Παλαιστίνη, καλεσμένος της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και του Συλλόγου Al-Awda*. O κ. Finkelstein μίλησε στο tvxs.gr για τις προοπτικές ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή, τα ισραηλινά σχέδια, αλλά και τη στάση της ελληνικής διπλωματίας.

*Η εκδήλωση στην οποία θα παραβρεθεί ο Norman Finkelstein έχει τίτλο «62 Χρόνια Κατοχή-62 Χρόνια Αντίσταση». Θα διεξαχθεί το Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011 στο Πολυτεχνείο (Πατησίων, αμφιθ. ΜΑΧ) στις 18.00.
http://tvxs.gr/node/75088

Εμείς δεν θα πάρουμε. Δεν θα πάμε να παριστάνουμε ότι ο φράχτης του Έβρου είναι λιγότερο φράχτης απ'το τείχος της παλαιστίνης. Δεν θα πάμε να παριστάνουμε ότι ένας Άραβας είναι λιγότερο πεθαμένος στον πάτο του Αιγαίου απ'ό,τι στην παλαιστίνη. Δεν θα πάμε να υποστηρίξουμε ένα εθνικ(ιστικ)ό κράτος για τους Άραβες της παλαιστίνης και να κουνήσουμε τις σημαιούλες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Και με τίποτα, με τίποτα όμως, δεν θα ανεχθούμε τον "έντιμο αντισημιτισμό" του Finkelstein. Ορίστε γιατί.

Αποσπάσματα από το "Norman Finkelstein: οι καλοί Ευρωπαίοι τον χρειάζονται. Πως χτίζουν οι αντισημίτες τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος", Τέρμιναλ 119, Τεύχος 2ο:

Ο Φίνκελσταϊν είναι για αυτούς τους «καλούς ευρωπαίους» ένας «καλός εβραίος». Τα βιβλία του αποτελούν το άλλοθι του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού, ακροδεξιού ή ακροαριστερού. Εμείς δε θα θέλαμε να ασχοληθούμε με τον ίδιο τον Φίνκελσταϊν σε ένα τέτοιο κείμενο. Κάποιοι τον ονόμασαν ήρωα, κάποιοι self-hater, κάποιοι αντισημίτη, κάποιοι κάπως αλλιώς. Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε τον Φίνκελσταϊν. Θα θέλαμε, όμως, να επεξεργαστούμε κάποια από τα επιχειρήματά του που συμμερίζεται πλήρως η εγχώρια αριστερά για να εκδηλώσει τους εξοντωτικούς σκοπούς της. Κι έχουμε πολλούς λόγους να το κάνουμε αυτό.

Διαφωνούμε ισχυρά με τους ισχυρισμούς του Φίνκελσταϊν, πχ πως οι αποζημιώσεις για τα θύματα του Ολοκαυτώματος «δεν είναι απόπειρες απόδοσης δικαιοσύνης για τους επιζώντες αλλά κυνικές προσπάθειες των πανίσχυρων εβραϊκών ομάδων που θέλουν να κρατήσουν το Ισραήλ μακριά από την κριτική για τη λεγόμενη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από μέρους του» [3]. Αυτά είναι κάποια από τα λεγόμενά του στη «Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος», το βασικό του βιβλίο. Το 2005 ο συγγραφέας εξέδωσε ένα νέο βιβλίο, το «Beyond Chutzpah: On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History» [4]. Φανταζόμαστε πως κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί να το μεταφράσει και αυτό. Και σε αυτό το έργο ο Φίνκελσταϊν παρουσιάζει την ιδέα πως «οι προσπάθειες των εβραϊκών οργανώσεων και άλλων ομάδων να αντισταθούν στον αντισημιτισμό στον κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια να «εκμεταλλευτούν» ή να «κατασκευάσουν» ισχυρισμούς περί μιας εβραϊκής οδύνης έτσι ώστε να «αποφύγουν την κριτική εναντίον του Ισραήλ» για τη «ρατσιστική» και ομοιάζουσα με των «Ναζί» μεταχείριση των Παλαιστινίων από μέρους του καθώς και για την άνευ προηγουμένου παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Προσθέτει, δε, ότι «το τρέχον μίσος εναντίον των εβραίων συμβαδίζει με τη βάναυση καταπίεση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ». Γνωρίζουμε αρκετούς στην Ελλάδα που θα «ψήνονταν» με τέτοιους διατυπώσεις.

[3] Norman Finkelstein: An Obsessive Anti-Zionist Shows his Stripes By Abraham H. Foxman, National Director of the Anti-Defamation League October 31, 2005.
[4] University of California Press, 2005

Ο Postone αποδίδει αυτή τη μοναδικότητα της καταστροφής στο ότι «Το Ολοκαύτωμα χαρακτηρίστηκε από τον προγραμματικό και ολοκληρωτικό του χαρακτήρα: η εξαφάνιση των εβραίων θα έπρεπε να είναι ολική. Όλοι οι εβραίοι – και τα παιδιά τους – θα σκοτώνονταν. Επιπλέον, η εξολόθρευση των εβραίων σημαδεύτηκε από την προφανή έλλειψη λειτουργικότητάς της. Φαίνεται ότι δεν αποτελούσε μέσο για έναν άλλο σκοπό. Οι εβραίοι δε δολοφονούνταν, για παράδειγμα, για στρατιωτικούς λόγους ή λόγους ασφάλειας ούτε και συνεπεία δημογραφικών-οικονομικών σχεδιασμών. Ούτε και η στρατηγική των Ναζί απέναντι στους εβραίους ήταν παρόμοια με αυτή των μαζικών δολοφονιών των Ρώσων και των Πολωνών, οι οποίες στόχευσαν στο να εξαφανίσουν αυτά τα μέλη του πληθυσμού γύρω από τον οποίο θα μπορούσε αργότερα να συγκροτηθεί αντίσταση, ώστε να εκμεταλλευτούν αργότερα τους υπόλοιπους ως είλωτες. Στην πραγματικότητα, οι εβραίοι δε δολοφονήθηκαν για κάποιο «εξωγενή» σκοπό. Η εξολόθρευσή τους όχι μόνον είχε κριθεί να είναι ολικού χαρακτήρα, αλλά αποτελούσε και αυτοσκοπό – εξολόθρευση για χάρη της εξολόθρευσης – ένας σκοπός που απαιτούσε την απόλυτη προτεραιότητα» [7].

[7] Οι ιστορικοί και το Ολοκαύτωμα, Postone (Ισνάφι), σελ.17

Έτσι, στη διερώτηση της Ρίκας Μπενβενίστε για το αν είναι δηλωτικό το γεγονός ότι η ελληνόγλωσση βιβλιογραφία (για το Ολοκαύτωμα) παραμένει απίστευτα φτωχή ενώ το ζήτημα της διαχείρισης της μνήμης «απολαμβάνει εκδοτικά τη μετάφραση μιας από τις πιο χοντροκομμένες εκδοχές» [10], εννοώντας βεβαίως το βιβλίο του Φίνκελσταϊν, θα απαντούσαμε ξεκάθαρα πως είναι οι ανάγκες του ελληνικού εθνικισμού, αριστερού ή δεξιού, που απαιτούν μια τέτοια ελληνόγλωσση βιβλιογραφία.

[10] Ρίκα Μπενβενίστε, επίμετρο στο «Άουσβιτς, 60 χρόνια μετά» της Annette Wieviorka.

Για μας, η μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος δεν πρέπει να καταλήξει σε έναν ανταγωνισμό ποσοτήτων της συμφοράς. Σε αυτή, δυστυχώς, τη συνθήκη οδηγούν οι αντισημιτικές προεκτάσεις των χρήσεων του λόγου περί «βιομηχανίας του Ολοκαυτώματος». Είναι ενδεικτικό αυτό από την ανάγκη που έχει το ελληνικό κοινό να αμφισβητήσει το Ολοκαύτωμα, καταναλώνοντας αυτά τα προϊόντα. Και είναι ενδεικτικό και από την αντίστροφη. Κανένας Έλληνας δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την αρμένικη γενοκτονία, καθώς αυτό βόλευε πάντα και την καλλιέργεια των εγχώριων αντι-τουρκικών αισθημάτων. Κανείς δεν έβγαλε βιβλίο για να μας ρωτήσει γιατί πχ η Ανζέλ Κουρτιάν χρειάστηκε να γράψει τις μνήμες της από τη γενοκτονία των Αρμενίων 30 και 60 χρόνια μετά την καταστροφή εκείνη [15]. Και, φυσικά, κάτι τέτοιο θα ήταν γελοίο. Μιας και, όπως είπαμε, για τέτοια βιωματικά και ιστορικά γραπτά που αναφέρονται σε τραυματικές εμπειρίες (και κυρίως αυτά), στα οποία εμπλέκονται ψυχικές διαδικασίες απώθησης και άρνησης, δεν πρέπει να τίθενται ημερομηνίες υποβολής και ούτε βέβαια, με αυτό τον τρόπο, τα ίδια τα θύματα να κατηγορούνται για τη θυματοποίησή τους.

Η συζήτηση έχει μόνο μια βάση, τη μελέτη ακριβώς του «εγκλήματος των εγκλημάτων»:
Όπως εύστοχα έχει ειπωθεί...
“μάθετε αυτό που συνέβη, μην ξεχνάτε και, ταυτόχρονα, δεν θα μάθετε ποτέ”...

[15] Τα «Τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν», παρεπιμπτόντως, γράφτηκαν από το 1948 ως το 1978 και αναφέρονται στη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Λαϊκισμός και Ετερονομία ίσον Τρομοκρατία

2010-12-04T03:33:00.001Z

Ο τίτλος φυσικά είναι σχηματικός, και δεν αποτελεί μια παντοτινά ισχύουσα εξίσωση. Μερικές φορές, ωστόσο, η συνθήκη της ανωτέρω εξίσωσης ισχύει και μάλιστα πραγματώνεται ξεδιάντροπα και απροκάλυπτα.

Μια τέτοια περίπτωση αφορά τον αντι-αμερικανισμό που συνόδευσε τη διαρροή των απόρρητων διπλωματικών εγγράφων [1]. Μέχρι να δημοσιευτούν έγγραφα σχετικά με την Κύπρο και την ελλάδα, το θέμα είχε ίσως και πλάκα, του τύπου "πώς λέγεται ο Γαλάτης δημοσιοποιητής εγγράφων: Γουικιλίξ" κλπ. Αμέσως μετά, άρχισε η συνομωσιολογία, δηλαδή η παράνοια.

ετερονομία
Πολλά blogs και ΜΜΕ διάβασαν τα εν λόγω έγγραφα και ανακάλυψαν μια ντεμέκ κρυφή συμφωνία των Υπερ-Δυνάμεων, ότι το μέλλον μας είναι προαποφασισμένο από σκοτεινά κέντρα αποφάσεων και ούτω καθ'εξής. Ότι δηλαδή δεν καθορίζουμε εμείς τη μοίρα μας, αλλά μας έρχεται ουρανοκατέβατη. Μια ψύχραιμη ανάγνωση βέβαια, αποκαλύπτει ακριβώς το αντίθετο: αγχωμένους διπλωμάτες που δεν ξέρουν τι θα γίνει και κρέμονται απ'τα χείλη ο ένας του άλλου για να προωθήσουν τα συμφέροντα των ηγεσιών τους.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του γνωστού πλέον και στην ελλάδα Dominique Strauss-Kahn, ο οποίος στο 06PARIS3360 προεξοφλεί τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές. Θα προτιμούσε να είχε φάει μεγάλη μπουκιά, γιατί στην πραγματικότητα οι Γάλλοι ψήφισαν τον Sarkozy. Σε άλλο έγγραφο αναφέρεται ότι ο τελευταίος έβαλε τον πρώην αντίπαλό του επικεφαλής του ΔΝΤ για να τον ξεφορτωθεί. Άρα στο επίπεδο ηγεσιών τα πράγματα δεν είναι, προφανώς, προκαθορισμένα.

Στο 08ANKARA691 που αφορά την Τουρκία [2], φαίνεται ότι ούτε στο επίπεδο βάσης, δηλαδή των πολιτών, υπάρχει κάποια προαποφασισμένη ατζέντα: "οι Τούρκοι πρέπει να αποφασίσουν μόνοι τους αν θα εκδημοκρατίσουν τη χώρα τους" λέει το έγγραφο. Εμείς θα λέγαμε "εκδημοκρατίσουν" (εντός εισαγωγικών), αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Φυσικά αυτή η—έστω περιορισμένη—ελευθερία υπάρχει για κάποιον σκοπό, επειδή συμφέρει εκατέρωθεν, και όχι από πονοψυχία. Το διά ταύτα είναι όμως ότι αυτή η ελευθερία υπάρχει.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει καμμία συνομωσία.

λαϊκισμός
Σε άλλα έγγραφα, μεταφέρονται αυτούσιες δηλώσεις άλλων, χωρίς σχόλια και απόψεις, όπως στο 10ANKARA302 (Turkish MFA Undersecretary Sinirlioglu). Εκεί δεν βλέπουμε και τίποτα φοβερό, τίποτα περισσότερο από ό,τι θα βλέπαμε σε μια συνέντευξη, π.χ. σε μια εφημερίδα. Είναι γελοίο τέτοια κείμενα να παρουσιάζονται σαν "αποκλειστικότητες" και να "αποκαλύπτονται" απόψεις που είναι πασίγνωστες σε όποια διαβάζει τα διεθνή στις εφημερίδες. Είναι ψεύδος και λαϊκισμός.

Λαϊκισμός είναι και η εκμετάλλευση του 04BRUSSELS1868 όπου αναφέρεται ότι ο Τάσσος ήταν δικηγόρος του Milosevic και είχε σχέση με μεταφορά χρημάτων από την τότε εμπόλεμη Γιουγκοσλαβία. Αυτή η αναφορά έκανε πολλούς να μιλούν για "εξύβριση του Κυπρίου ηγέτη". Όταν ελλαδίτης δημοσιογράφος ρωτούσε κάποτε τον Τάσσο πώς βρέθηκαν γιουγκοσλαβικά λεφτά στον λογαριασμό της δικηγορικής του εταιρείας, η απάντηση ήταν "πως δεν θυμόταν ακριβώς τι είχε γίνει εκείνη την περίοδο γιατί είχε πολλά κομματικά καθήκοντα". Αλλά τότε δεν πείραζε, γιατί ο δημοσιογράφος ήταν ελλαδίτης, άρα "δικός μας", ενώ να αναρωτάται το ίδιο πράγμα ένας ευρωπαίος αξιωματούχος είναι "προπαγάνδα των κέντρων εξουσίας". Στο τέλος της ημέρας, τα ριάλια εμείναν τζιαμαί να τα σσιαίρεται η εταιρεία του Παπαδόπουλου. Οξά όι;

τρομοκρατία
Τρομοκρατία, ως γνωστόν, είναι η επικράτηση μέσω του τρόμου, και όχι οι στρακαστρούκες. Τρόμο στους πολλούς για να επικρατήσουν μπορούν να ασκήσουν τα ΜΜΕ, όπως δημοσιογράφοι και εκπομπές λαϊκής κουλτούρας. Συγκεκριμένα, η παρούσα περίπτωση ανάμειξης ετερονομίας και αντι-αμερικανικού λαϊκισμού αφορά τον Μ. Ιγναντίου και τον Λ. Λαζόπουλο.

Ο Λαζόπουλος υιοθέτησε και προχώρησε περαιτέρω συλλογισμούς του Ιγναντίου για να φτάσει στο εξής συμπέρασμα:

Οι αμερικανοί—σύμφωνα με τα έγγραφα—είχαν προαποφασίσει να κυβερνήσει ο Γιωργάκης Παπανδρέου επειδή τους έκανε τα χατίρια με το σχέδιο Ανάν, άρα θα τους κάνει τα χατίρια με το Μακεδονικό και με το Αιγαίο. (Αλ Τσαντίρι Νιούζ, 01/12/2010) [3]

Φυσικά, αυτός ο ισχυρισμός είναι προπαγάνδα του Ιγναντίου. Η φωνή από τις ΗΠΑ του Mega Channel ελλάδας και Κύπρου είπε ότι τα έγγραφα λένε ότι "η νέα κυβέρνηση θα έχει πιο ισχυρή θέση στο Μακεδονικό". Τα έγγραφα άλλα λένε όμως. Τι λένε;

"Μια νέα κυβέρνηση θα είναι ισχυρότερη και θα επιτρέψει μεγαλύτερη ευελιξία για πρόοδο στη λύση της ελληνο-μακεδονικής διαφωνίας για το όνομα. Είτε μια ισχυρότερη κυβέρνηση ΝΔ είτε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα είναι ισχυρότερος και πιο ευέλικτος εταίρος στις διαπραγματεύσεις" (υπογράμμιση δική μας) 09PARIS1254 [4]

Άρα το 09PARIS1254 δεν λέει ότι έχει προαποφασιστεί ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ότι όποιος και να διαδεχόταν την παραπέουσα κυβέρνηση Καραμανλή θα ήταν πιο ικανός συνομιλητής στις διαπραγματεύσεις.

Όσον αφορά το Αιγαίο, θεωρείται καθαρά διμερές θέμα από τους διπλωμάτες, όπως φαίνεται στο 10ANKARA87 [5]. Στο ίδιο έγγραφο λέγεται ότι η τουρκική πολιτική "μηδενικών προβλημάτων" εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, άρα τα "χατίρια" που υποννοεί ο Ιγναντίου και ο Λαζόπουλος δεν υπάρχουν.

Και ενώ από ό,τι φαίνεται οι υδρογονάνθρακες του Αιγαίου είναι ένα άγνωστο και άλυτο, προς το παρόν, παζλ, ορισμένοι βγαίνουν και τρομάζουν τον κόσμο ότι όλα έχουν προαποφασιστεί εις βάρος του και πρέπει να φοβάται.

επανάληψη μήτηρ μαθήσεως
Μήπως είμαστε υπερβολικές; Μήπως απλά ο Ιγναντίου παρεξήγησε το κείμενο, δεν κατάλαβε τα αγγλικά; Σίγουρα όχι, μια που ο Ιγναντίου επανειλημμένως προπαγανδίζει τον "πατριωτικό" αντι-αμερικανισμό του μέσω Washington. Πάντα βγαίνει ο ίδιος για να μεταφέρει δηλώσεις άλλων, ακόμα κι αν υπάρχουν σχετικά video.

Το 2004 στήθηκε ολόκληρος μηχανισμός προπαγάνδας που κατηγορούσε για χρηματισμό από τις ΗΠΑ διάφορους Κυπραίους, δήθεν για να στηρίξουν την "προδοτική" επανένωση της Κύπρου μέσω του σχεδίου Ανάν. Η "αποκάλυψη" του Ιγναντίου βασιζόταν σε δήθεν "μυστικό έγγραφο". Το έγγραφο αυτό ήταν μια έκθεση που υπήρχε... online (!) και περιέγραφε τα κονδύλια που δόθηκαν για όλη τη διαδικασία του δημοψηφίσματος, και συμμετείχαν και οι δύο πλευρές, του 'ναι' και του 'όχι'. Επίσης, υπήρχε μια λίστα με τους και καλά παραλήπτες των μυστικών χρημάτων, η οποία τελικά ήταν μια λίστα με άτομα που είχαν συμπληρώσει ερωτηματολόγια σχετικά με τη διαδικασία. Και πάλι, οι ερωτηθέντες ανήκαν και στα δύο στρατόπεδα, του 'ναι' και του 'όχι'. Αυτοί ήταν οι "προδότες" που προπάθησε να μας πουλήσει—και εν μέρει πούλησε—ο Ιγναντίου, και στην προπαγάνδα του βασίστηκε η εκστρατεία του 'όχι' σε μεγάλο βαθμό [6].

Δείτε στο link του [6] οπωσδήποτε το ντοκιμαντέρ του Δρουσιώτη, ή κατεβάστε το κείμενο αν έχετε αργή σύνδεση.

Εξάλλου, στο 06PARIS7755 [7] και στο 10ANKARA87 [5] υποστηρίζεται ότι η ευθύνη για την πορεία του Κυπριακού—τουλάχιστον όσον αφορά το σχέδιο Ανάν—είναι στην Κύπρο και στην ΕΕ. Το σχέδιο Ανάν αναφέρεται ως σχέδιο του ΟΗΕ και δεν υπάρχει νύξη για παρεμβάσεις.

ξένος δάχτυλος;
Βλέπουμε λοιπόν, ότι η ετερονομία είναι βαθειά ριζωμένη ως αντίληψη και ως εργαλείο προπαγάνδας. Πρέπει να φταίει πάντα ο Άλλος, το παν είναι να βγούμε "εμείς" καθαροί. Πρέπει παντού να υπάρχει ξένος δάχτυλος, γιατί ποτέ δεν βολεύει να φταίμε εμείς.

Τελευταίο αφήσαμε το 10ANKARA150 [8], το οποίο μας λέει ότι το 2003 κάποιοι Τούρκοι στρατιωτικοί ετοίμαζαν πραξικόπημα: θα ξεκινούσε προβοκάτσια και κρίση με την ελλάδα για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Το σχέδιο αποκάλυψε η εφημερίδα Taraf.

Δηλαδή, κάτι το οποίο μπορεί να φαινόταν στην ελλάδα ως ξένος δάχτυλος και προκαθορισμένο σχέδιο, ήταν ένα σχέδιο για εσωτερική κατανάλωση της Τουρκίας.

Με τις διαρροές των εγγράφων έχουμε ακόμα μια ευκαιρία να καταλάβουμε ότι ο Άλλος δεν ευθύνεται για τη ζωή μας και ούτε φταίει για τα δεινά μας. Μπορούμε να οργανώσουμε τη συλλογική μας ζωή εμείς οι ίδιοι, δεν είμαστε έρμαια στα χέρια άλλων. Αρκεί να θέλουμε (και να προσέχουμε τι κάνουμε στην πορεία).

[1] http://www.guardian.co.uk/world/the-us-embassy-cables
Ίσως και στο http://213.251.145.96/index.html αν και απ' ό,τι φαίνεται και αυτή η διεύθυνση θα κοπεί.

[2] Διαβάστε τα πρωτότυπα ιδίοις όμμασι:
08ANKARA691
We should not stifle, through our intervention, what should fundamentally be a debate by Turks about the future of their country that is essential if its democratic institutions are to mature.

[3] Alpha TV (BETA) - Αλ Τσαντίρι Νιούζ 01/12/10 (Μέρος Α) http://t.co/na3HndD

[4] 09PARIS1254
5. (C) Levitte expressed optimism that a new Greek government would be "more solid" and allow greater flexibility for progress in the Greek-Macedonian name dispute. A/S Gordon agreed that either a more solid Conservative government or a Socialist government would be a stronger, more flexible partner in the negotiations. He expressed hope that if the international community could convince Macedonia to abandon the idea of a referendum and get Greece to abandon the necessity of changing passports, then progress could be made.

[5] 10ANKARA87
The list of Turkish initiatives under the AKP is impressive: accepting the Annan Plan in 2004 to resolve Cyprus, continuing the 1999 rapprochement with Greece [...]
Cyprus is still split (albeit the fault, at least in terms of the Annan plan, lies more with the Greek Cypriots and the EU); tensions with Greece in the Aegean continue [...]
Its "zero conflicts" initiatives, which have moved Turkey forward on more of the key bilateral spats -- Cyprus, Greece, Kurds, Northern Iraq, Armenia -- than we have seen with any other Turkish government, also support U.S. interests.

[6] Μακαριος Δρουσιώτης, The case of the «Ambient Atmosphere» / Η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» http://www.makarios.eu/cgibin/hweb?-A=980&-V=perireousa

[7] 06PARIS7755
Turkey-EU
---------
12. (C) During a discussion cut short by a summons from President Chirac, Fried asked MGM how France planned
to avoid a Turkey-EU train wreck. MGM said France supported Turkey, but Turkey needed to play by EU rules and fulfill its commitments. It was not the EU’s fault that the UN Cyprus plan had not been approved by referendum, but this could not be used as an excuse for not implementing the Ankara Protocol.

[8] 10ANKARA150
"BALYOZ" (SLEDGEHAMMER) (ref a)
-------------------------------
14. (SBU) "Sledgehammer," the latest alleged plot, was allegedly drafted in 2003 by the Turkish First Army, under its then-commander Gen. Cetin Dogan. The plan, which has been denied by both the military and retired General Dogan, involved false-flag bombing of mosques and efforts to provoke a military crisis with Greece in order to create the conditions for a military intervention. The plan, as revealed by "Taraf" on January 20 -- a day before the Constitutional Court's decision overturning the law allowing civilian jurisdiction over certain offenses committed by the military -- allegedly included lists of names of politicians and journalists to be arrested, as well as names of politicians who would serve in a new government after the removal of the AKP.

Ακρόπολη, 14/10/2010

2010-10-15T01:45:00.004+01:00

Είναι εύκολο κάποιος να οργιστεί με αυτά που λέγονται και γίνονται. Το δύσκολο είναι να αποφασίσει κανείς με τι να οργιστεί περισσότερο. "Δεν είναι δυνατόν 30 άτομα να κρατάνε την Ακρόπολη κλειστή", λέγεται.

Μόνο που αυτό λέγεται για τους ανθρώπους που τόσα χρόνια κρατάνε την Ακρόπολη ανοιχτή.

Ίσως ήρθε η ώρα οι όποιες κινήσεις επανοικειοποίησης του δημοσίου χώρου να συμπεριλάβουν τους αρχαιολογικούς χώρους στους στόχους τους.

Μήπως και η επανοικειοποίηση φέρει την καταστροφή του κόμπλεξ της "εικόνας στο εξωτερικό"–την απεργία περίμενε το εξωτερικό για να βάλει την ελλάδα σε shit-list; Οι βιασμοί τουριστριών στα νησιά-παραδείσους τι εικόνα δίνουν; Ο αποκλεισμός των Ρομά; Οι μαζικοί τάφοι προσφύγων στον Έβρο; Οι εκατόμβες πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο; Οι εμπρησμοί των Συναγωγών; Η αδιαφορία των ελλήνων για τα παραπάνω, τι εικόνα δίνει;

Μήπως και η επανοικειοποίηση βοηθήσει στην καταπολέμηση του αφηνιασμένου–και ολοένα αυξανόμενου–ελληνικού εθνικισμού. Μήπως και απομυθοποιηθεί η Ιστορία και γίνει αντιληπτή ως κοινωνική διαχρονική δημιουργία, ως αφετηρία σκέψης για το σήμερα και όχι ως εικόνισμα για προσκύνημα.

Μήπως η επανοικειοποίηση μετατρέψει τους αρχαιολογικούς χώρους από κοινούς σε δημόσιους. Όχι χώρους για το κοινό, αλλά για τον δήμο. Χώρους ζύμωσης ιδεών, ανταλλαγής απόψεων, προετοιμασίας λήψης αποφάσεων. Αποφάσεων εναντίων οποιασδήποτε μορφής διάκρισης, οποιασδήποτε ετερονομίας.

Να γίνει η Ακρόπολη πάρκο. Από Ακρόπολη της Αθήνας, να γίνει ακρόπολη της Αθήνας.

Για την πυρκαγιά στο Μαραθόκαμπο Σάμου, 02/08/2010

2010-08-09T18:47:00.002+01:00

Αναδημοσίευση γράμματος του εθελοντή πυροσβέστη Ν.Β. από τη Σάμο:

Για άλλη μια φορά η κρατική μηχανή απέδειξε ότι είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει μια πυρκαγιά. Στο μόνο που συνδράμει είναι στο να εκδηλωθεί, να εξαπλωθεί, και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά της. Όταν λέω ότι δε μπορεί να αντιμετωπίσει μια πυρκαγιά, εννοώ, ότι τα οχήματα της ΠΥ που έφτασαν στο συμβάν, όχι μόνο δεν επιχείρησαν, αλλά εμπόδισαν και την υποστήριξη νερού που έφτανε από εθελοντικά οχήματα σε άλλα εθελοντικά οχήματα, τα οποιά όταν επιχειρούσαν, εγκλοβίστηκαν στη φωτιά. Κατά την εξέλιξη του συμβάντος η ΠΥ δεν επιχείρησε πουθενά. Ή τουλάχιστον σε σημείο όπου θα μπορούσε να αποφευχθεί η εξάπλωσή της. Έκαναν «το χρέος» τους αφήνοντας 3 μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα σε ξενοδοχειακή μονάδα απ’ όπου δε πέρασε η φωτιά, και σε υπό κατασκευή κτίρια μεγαλοεπιχειρηματία της περιοχής. Ενώ έλεγαν στον υπόλοιπο κόσμο να κρατάνε κουβάδες με νερό για να προστατεύσουν τα σπίτια τους.

Το πρώτο εθελοντικό πυροσβεστικό όχημα έφτασε στο συμβάν γύρω στις 14.30, ενώ επέστρεψε από άλλο σημείο του νησιού όπου είχε κληθεί να σβήσει φωτιά που δεν υπήρχε. (;) Όμως υπάρχει μαρτυρία ότι στις 12 το μεσημέρι υπήρχε φωτιά στο βουνό. Και ήταν εκεί περιπολικό της αστυνομίας. Ο φερόμενος εμπρηστής είναι πατέρας αστυνομικού οργάνου. Πώς γίνεται ενώ εκείνος γνώριζε για τη φωτιά, αφού ήταν στην περιοχή, να καθυστερήσει η ενημέρωση των αρμόδιων; Ο καθένας ας βάλει τη φαντασία του να δουλέψει.

Όταν λέω ότι εξαπλώθηκε το συμβάν, εννοώ, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είχε κάνει τις απαιτούμενες εργασίες για να υπάρξει κατάσβεση, με αποτέλεσμα πολλές φορές να εγκλοβιστούν πυροσβέστες στη φωτιά, οι οποίοι για να σωθούν εγκατέλειπαν τις εγκαταστάσεις πυρόσβεσης οι οποίες καίγονταν.

Επίσης, η αστυνομία εμπόδισε κόσμο που θα έφερνε τροφοδοσία στους εξαντλημένους εθελοντές πυροσβέστες. (Οι κανονικοί πυροσβέστες είχαν τροφοδοσία). Πετρέλαιο για τον ανεφοδιασμό των αυτοκινήτων είχαμε μετά από προσωπική μου παρέμβαση στο βενζινοπώλη, με κίνδυνο τα έξοδα να τα πληρώσω από την τσέπη μου ή από το ταμείο των εθελοντών.

Και όταν λέω ότι κατέστρεψε τα πάντα, εννοώ, ότι ό,τι συνέβη σε αυτή την πυρκαγιά είναι η στείρα επανάληψη αυτών που συνέβησαν και στις προηγούμενες. Έτσι γεννιέται η «ελπίδα» ότι θα είναι και στις επόμενες. Και λέω ελπίδα, εννοώντας ότι είναι καλύτερο να πεθάνεις στην προσπάθεια να σώσεις από μια φωτιά τον τόπο όπου φύτρωσες και αγαπάς, παρα να ζεις με το φόβο ότι ένα όργανο της τάξης σαν το παραπάνω μπορεί να σου δώσει κλήση γιατί ξέχασες να βάλεις τη ζώνη ενώ οδηγούσες, ή γιατί ήπιες ένα ποτηράκι παραπάνω. Είναι άσχημο να ζεις με το φόβο του κρατικού ελέγχου, από την τροχαία μέχρι τη ΣΔΟΕ, και μάλιστα ενώ τέτοιοι μηχανισμοί μόνο προβλήματα δημιουργούν, και επανδρώνονται με όργανα σαν τον παραπάνω.

Είναι άσχημο να ζεις όταν ξέρεις ότι για τη πρόληψη πυρκαγιών θα καταγράφονται με κάμερες κινήσεις πολιτών στις παραλίες το βράδυ. Ή όταν η ΕΥΠ θα παρακολουθεί αντιεξουσιαστές ως πιθανούς εμπρηστές. Αφήνοντας στο απυρόβλητο τα αφεντικά τους, που είναι εμπνευστές όλου αυτού του μηχανισμού πολιτικής προστασίας, οι οποίοι είναι οι πραγματικοί εμπρηστές. Όσο για τη δικαιοσύνη, οι υπεύθυνοι είναι ελεύθεροι. Οι υπόλοιποι στα γραφεία τους περιμένουν πότε θα «ξαναδράσουν». Οι εθελοντές μαζεύουν τα κομμάτια απ’τα αυτοκίνητά τους, τα κομμάτια της ψυχής τους που αφήσανε στον καμμένο τόπο και συνεχίζουν να δουλεύουν για να βγάλουν λεφτά για να πληρώσουν κι άλλους φόρους.

Ν.Β. εθελοντής πυροσβέστης

όχι άλλο κάρβουνο!

2010-08-07T02:42:00.003+01:00

Όχι, δεν το ρίξαμε στον παλιό κινηματογράφο. Ούτε ακούμε ρεμπέτικα τύπου "καίγομαι καίγομαι". Βλέπουμε πραγματικές φωτιές και πραγματικά κάρβουνα. Ειδικά στη Σάμο.

Για τις φωτιές έχουμε ξαναμιλήσει. Και αυτό που λέγαμε, ότι:

"είμαστε τρία μέτρα από τη φωτιά ύψους πέντε μέτρων με μια τσάπα στο χέρι, ενώ στο καφενείο έβαζαν στοιχήματα αν θα φτάσει η φωτιά στα σπίτια", [1]

δεν είναι σχήμα λόγου, είναι πραγματικότατη κυριολεξία. Θα ήταν αναίτιο να επαναναφερθούμε στον ρόλο που παίζει το φαντασιακό της ανάπτυξης σε αυτή την κατάντια, ειδικά όταν ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως εξωφυσικός παράγοντας (εκτός της φύσης/περιβάλλοντος).

Αλλά εκτός από το πανέμορφο φαράγγι του Κακοπέρατου (και άλλα καταπράσινα μέρη), μας κάηκε και το μυαλό πάλι. Αιτία είναι η έρευνα «Εγκληματικότητα των Εμπρησμών- Σάμος αγροτοδασικές πυρκαγιές 2000-2010», που συνέταξε ο υποστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος και νομικός Ανδριανός Γκουρμπάτσης.

"οι καταστροφές στο νησί είναι τεράστιες, είναι το πλέον πυρόπληκτο της χώρας. Οπως και στην πρόσφατη μεγάλη φωτιά, οι εμπρηστές φαίνεται δυστυχώς πως ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους..." [2]

Αφού σημειώνει ότι η Σάμος έχει τη μεγαλύτερη έκταση καμμένων εκτάσεων από όλα τα υπόλοιπα νησιά, σημειώνει ότι έχει και τους πιο καμμένους κατοίκους (σε πείσμα όλων όσων σας είπαν για την, κατά τ' άλλα συμπαθέστατη, σαμιώτισσα-σαμιώτισσα κλπ):

"Τα στοιχεία δείχνουν πως η Σάμος έχει πολλούς εμπρηστές όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχουν και υπότροποι. Δυστυχώς, πρόκειται για έλληνες πυρομανείς αφού ντόπιοι έχουν συλληφθεί και στο παρελθόν ως υπεύθυνοι για την πρόκληση πυρκαγιών.[...] Παρά τα όσα κατά καιρούς ακούγονται, τουλάχιστον στη διάρκεια της δικής μου θητείας δεν διαπιστώθηκε εμπλοκή οποιουδήποτε τούρκου ή άλλου αλλοδαπού σε υποθέσεις εμπρησμών στο νησί."

Κρίμα δεν είναι; Δυστυχώς, οι εμπρηστές είναι έλληνες και όχι τούρκοι. Γιατί, αυτό μας μάρανε! Ότι είναι από τους δικοί μας, και όχι από τους άλλοι [3]. Ή, μάλλον, όχι από τους Άλλοι. Τώρα, τι θ' απογίνουμε χωρίς βαρβάροι; Πώς γίναμε και ξεπέσαμε τόσο, πώς γίνεται να φταίμε εμείς; Αλλά πώς να κατηγορήσουμε τους αλλοδαποί, αφού όσες χιλιάδες δεν πνίγονται τους έχουμε μαντρωμένοι στο "κέντρο υποδοχής" (στρατόπεδο συγκέντρωσης [4]);

Αλλά αφού μάθαμε ότι φταίμε εμείς, θα αποδώσουμε ευθύνες και οι ένοχοι θα σωφρονιστούν, ναι; Ε, λοιπόν, σε αυτόν τον βόθρο που λέγεται Σάμος και τα μεγαλοσόγια βάζουν τα παιδιά τους σε όλα τα μεγάλα κόμματα για να 'ναι πάντα στη μάσα, εκεί που ένας βουλευτής μπορεί να κατηγορείται για δολοφονία, αλλά να μην δεχτεί άρση ασυλίας και μετά να έχει το θράσος να κατεβαίνει και για δήμαρχος, όχι! Εκεί που το ΚΚΕ συμμαχεί με την εκκλησία για να "σπάσουν" την αποστολή φαρμάκων στην τότε εμπόλεμη Γιουγκοσλαβία και Ιράκ από αντιπολεμική κίνηση πολιτών, εκεί που ανθίζει ο σεξισμός [5] και η μισαλλοδοξία, εκεί που η ακροδεξιά προπαγάνδα γίνεται σε "φιλήσυχα" αθλητικά σωματεία, δεν γίνονται αυτά:

"Η πλέον καταστροφική από όλες, αυτή του 2000, οφείλεται σε σαμιώτη χασισοκαλλιεργητή που θέλησε να εξαφανίσει τα ίχνη του ώστε να αποφύγει τη σύλληψη! [...] Από την άλλη, διαπιστώνεται και ατιμωρησία: τώρα που μιλάμε, ακόμα εκκρεμεί δικαστικά ύστερα από αλλεπάλληλες αναβολές η δίκη νεαρού Σαμιώτη που κατηγορείται για διψήφιο αριθμό πυρκαγιών μέσα σε μόλις ένα καλοκαίρι, το 2003, στο Καρλόβασι"

Η δεκαετία 2000-2010 είναι τότε που προωθήθηκε η διαφημιστική-τουριστική καμπάνια "Σάμος, το πιο πράσινο νησί του Αιγαίου". Μιλάμε για πρήξιμο, όχι αστεία [6]. Ε λοιπόν, το κάναν για να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους:

Σάμος, το πιο καμμένο νησί του Αιγαίου!

[1] http://evan5.blogspot.com/2008/01/blog-post_22.html
[2] http://epikoinonia-samou.blogspot.com/2010/08/2000-2010.html
[3] Στη Σαμιακή γραμματική η αιτιατική πληθυντικού έχει κατάληξη -οι όπως και η ονομαστική (οι άλλοι, των άλλων, τους άλλοι).
[4] Main Entry: concentration camp, Function: noun, Date: 1901
: a camp where persons (as prisoners of war, political prisoners, or refugees) are detained or confined

http://www.merriam-webster.com/dictionary/concentration+camps
[5] Κατά λέξη παραδοσιακή σαμιώτικη παροιμία: "ψωλή στην αδερφή σου και μαχαίρι στον εχθρό σου", στα σαμιώτικα: "ψωλιή στ'ν αδρφήη σ' κ' μ'χιαίρ στ'ν εχθρόο σ" (αν είστε Σάμο ως φαντάρος, φοιτητής ή τουρίστας είναι απίθανο να το πουν μπροστά σας, αυτά κυκλοφορούν "μεταξύ μας").
[6] Για να 'μαστε ακριβοδίκαιοι, την πρώτη πενταετία 2000-2005 έπαιξε το πολύ πρήξιμο. Μετά λιγόστεψε.

προσοχή μη σπάσουν τ' αυγά (ή "περί ανωνυμίας")

2010-07-26T01:57:00.003+01:00

Ο τίτλος αναφέρεται στους πονοκεφάλους που προκαλούνται σε δημοσιογράφους, πολιτικούς και άλλους "επώνυμους" που έχουν παραιτηθεί από το άθλημα του να λένε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Πραγματικά, προσπαθώντας να "στρογγυλέψουν" αυτά που θα πουν για να μην θίξουν/"εκθέσουν" κανέναν, μοιάζουν με παιδάκι που το 'στειλε η μαμά για ψώνια και γυρνώντας προσέχει μη σπάσουν τα αυγά. Αν τα αποτελέσματα που προέκυπταν δεν ήταν τραγικά, θα έβγαζαν άπειρο γέλιο, καθώς πετάνε αττάκες λες και βγήκαν απ' το "Ας Περιμένουν οι Γυναίκες". Για παράδειγμα:

Δύο επιτύμβιες στήλες που θα συμπεριληφθούν στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου Ολοκαυτώματος της Ουάσινγκτον, δώρισε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τμήματα επιτύμβιων στηλών του Παλαιού Εβραϊκού Νεκροταφείου που καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής. [1]

Έτσι λέει ο Αγγελιοφόρος, αυτή η λαμπροτάτη εφημερίδα της Θεσσαλονίκης (ναι, το ξέρουμε, και οι άλλοι αυτό γράψαν, υπάρχει λόγος που ασχολούμαστε με τον Αγγελιοφόρο). "Το Παλαιό Εβραϊκό Νεκροταφείο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής".

α) Πες ότι διαβάζει αυτή την πρόταση κάποια π.χ. από τη Λευκωσία. Και πάει στη Θεσσαλονίκη και ψάχνει να το βρει. Πού είναι το παλιό νεκροταφείο; Είναι κάτω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, αλλά δεν το λέμε. Δεν πρέπει να λέμε στους φοιτητές ότι κάνουν μάθημα πάνω σε πρώην τάφους, μας χαλά το ίματζ. Ούτε πρέπει να λέμε ότι η Θεσσαλονίκη πριν την Κατοχή ήταν, ουσιαστικά, μια Εβραϊκή πόλη. Μας χαλά το παραμύθι περί ελληνορθοδοξίας. (Παρομοίως, η Αθήνα ήταν ένα Αρβανιτοχώρι.)

β) Το παλιό νεκροταφείο καταστράφηκε στην Κατοχή, ναι, αλλά πώς;

«Μας ζήτησαν να τους στείλουμε κάποιες επιτύμβιες στήλες από το παλιό νεκροταφείο. Το παλιό νεκροταφείο καταστράφηκε το 1942 από τους ναζί και, δυστυχώς, οι πλάκες, οι πέτρες διασπάρθηκαν σε όλη την πόλη, λεηλατήθηκαν, έγιναν υλικά για να φτιαχτούν πεζοδρόμια και αυλές. Μέχρι σήμερα τις αναζητούμε, τις μαζεύουμε και τις μεταφέρουμε στο νεοκραταφείο στην Σταυρούπολη», τονίζει ο ο Δαυίδ Σαλτιέλ, πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. [2]

Wow, how fascinating. Καταστράφηκε από τους ναζί. Η φράση αυτή, είναι γελοία ακριβής. Οι ναζί έδιναν τις εντολές τότε, οπότε αυτοί έδωσαν την εντολή. Ο Μαξ Μέρτεν ήταν τότε ο επικεφαλής της Βέρμαχτ Θεσσαλονίκης, και είχε δεχτεί πολλές προτάσεις από τους ελληνορθόδοξους Θεσσαλονικείς να καταστρέψει το νεκροταφείο [3]. Συγκεκριμένα, ο Βασίλης Σιμωνίδης, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας, έδωσε τελεσίγραφο στην Εβραϊκή Κοινότητα να μεταφέρει μόνη της το νεκροταφείο από το κέντρο της πόλης στα προάστεια. Όταν ο αρχιραββίνος ζήτησε να μην γίνει αυτή η μεταφορά χειμωνιάτικα, ο Σιμωνίδης έστειλε πεντακόσιους (500) υπαλλήλους του Δήμου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ξήλωσαν τα πάντα. Σημειωτέον, μερικοί από τους Εβραϊκούς τάφους εκεί βρίσκονταν από τον 15ο αιώνα.

Ο Δήμος θεσσαλονίκης πολλές φορές στο παρελθόν είχε προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τον χώρο, καθώς η ιδέα να γίνει το Πανεπιστήμιο εκεί έπαιζε από παλιά, ενώ υπήρχε και η ιδέα του να γίνει πάρκο (σχέδιο Χέμπραρντ). Το 1937 είχε βρεθεί ένας συμβιβασμός, να σταματήσουν σιγά σιγά οι νέες ταφές για να προχωρήσει η ιδέα του πάρκου. [3] Ό,τι χειρότερο για τους γαιοκτήμονες, μιας και μετά ίσως το Πανεπιστήμιο να ζητούσε τα κτήματά τους... Οπότε ο ανώνυμος ελληνορθόδοξος Σαλονικιός, έδειξε το Εβραϊκό Νεκροταφείο και είπε: "εκεί να γίνει το Πανεπιστήμιο, ποιος τα χέζει τα πάρκα".

Άρα δεν το λες ότι "καταστράφηκε από τους ναζί" και τέρμα (οι ναζί, οι απόλυτοι κακοί, τι βολικό!). Πιο πολύ "καταστράφηκε από τους ναζί μετά από τα παρακάλια των σαλονικιών" ταιριάζει.

γ) Επίσης μάθαμε ότι "οι πέτρες διασπάρθηκαν σε όλη την πόλη, λεηλατήθηκαν, έγιναν υλικά για να φτιαχτούν πεζοδρόμια και αυλές". Φαντάσου, αναγνώστη μας, πλάκες νεκροταφείου να διασπείρονται μόνες τους ανά τη Θεσσαλονίκη, να αυτο-λεηλατούνται και να κάνουν ουρά για να γίνουν -εθελοντικά- οικοδομικά υλικά. Καμμία αναφορά του υποκειμένου, μην θίξουμε τους μπαγιάτηδες, οι οποίοι λεηλάτησαν την Εβραϊκή περιουσία, εντός και εκτός νεκροταφείου. Μη θιχτεί ο ανώνυμος ελληνορθόδοξος Σαλονικιός πάνω απ' όλα. Ο οποίος καταπάτησε επανειλημμένα και ασύστολα τα δικαιώματα του συμπολίτη του, επειδή είχαν διαφορετική θρησκεία. Μέχρι που ζήτησε από τους Ναζί να εξαφανίσει όλους τους Εβραίους της πόλης, ζωντανούς και νεκρούς. Να διαγράψει μέχρι και τη μνήμη τους.

Και μην μας πείτε για καλούς συμπολίτες που βοήθησαν και τέτοια, γιατί αυτοί ήταν μια λαμπρή εξαίρεση. Αλλιώς δεν θα είχε εξαφανιστεί το ~97% των θεσαλονικιών Εβραίων.

Όλοι αυτοί οι καταπατητές έχουν μείνει ανώνυμοι. Οι κατά τ' άλλα συμπαθείς γεράκοι που βλέπουμε να παίζουν τάβλι και βρέθηκαν συνένοχοι στο έγκλημα των εγκλημάτων, στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Αυτοί για τους οποίους δεν πρέπει να μιλάμε ποτέ, και πρέπει να χρησιμοποιούμε παθητική φωνή. Λες και τα εγκλήματα γίνονται, έτσι, γενικά κι αόριστα, δεν τα κάνουμε εμείς.

Η Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα σε αυτό. Για τη Γερμανία, π.χ. λένε οι Cafe Morgenland:

Για να αποκτήσει κανείς το γερμανικό πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί με «τη φωτογραφία του παππού με τη στολή των SS», να γαλουχηθεί με τη 75-χρονη γιαγιά που είναι ακόμη υπερήφανη για τον αγκυλωτό σταυρό στην άδεια οδήγησής της. Θα πρέπει να γαλουχηθεί με τη σιωπηλή παραδοχή ότι στο οικογενειακό τραπέζι κάθεται, κατά τη διάρκεια του βραδινού δείπνου, μαζί με (ίσως) έναν δολοφόνο (δεν είναι σίγουρος/η μιας και δεν ρώτησε ποτέ να μάθει)» (από το «Περί γερμανικών θέσεων και άλλων εγκλημάτων», 1998). [4]

Αλλά ας μην πάμε μακρυά. Σε άλλες πιο κοντινές χώρες, π.χ. στην Κύπρο, οι πραξικοπηματίες -κυπραίοι και ελλαδίτες- είναι ανώνυμοι, ενώ αν κάποιος αναφερθεί σε αυτούς ανώνυμα θα κατηγορηθεί ότι κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου. Λέει η "παλαίμαχη" Δρακούνα:

Εδώ στην Κύπρο έγινε ολόκληρο πραξικόπημα με αληθινούς πραξικοπηματίες, με όπλα, με δολοφονίες, με επιθέσεις, με βόμβες κτλ που ακόμα τρέχουμε να διορθώσουμε τα σκατά που δημιούργησε και μόνο ένα άτομο κατηγορήθηκε ποτέ για όλο αυτό τον πανικό. Κάθε χρόνο όλοι (μα ΟΛΟΙ) αποφεύγουν επιμελώς να αναφέρουν ονόματα και στοιχεία (τι σκατά, από αρειανούς έγινε το πραξικόπημα?) και αναφέρονται γενικά και αόριστα στους «πραξικοπηματίες», τους «εοκαβητατζήδες» και άλλα ονόματα γενικού και αόριστου περιεχομένου.

Αφού ολόκληρο πραξικόπημα έγινε από ανώνυμους, δεν είναι καθόλου λογικό να απαιτεί οποιοσδήποτε να γράφουμε ως bloggers επώνυμα। [5]

Μάντεψε, Δρακούνα, μάντεψε. Μπορεί να απαιτεί κάποιος, αν είναι δημοσιογράφος του Αγγελιοφόρου της Θεσσαλονίκης, να "Μην ασχολούμαστε με τα μπλογκ!". [6] Γιατί τότε, αν δεν το 'ξερες,

πρέπει όλοι εμείς οι δούλοι του ψηφιακού κόσμου (1) να πληρώνουμε τα εργαλεία μας (υπολογιστές και λογαριασμούς), (2) να δημοσιεύουμε στο τζαμπ-τζαμπέ τα πάντα, με ελάχιστα ανταλλάγματα από δήθεν διαφημίσεις, ώστε (3) η αγορά να μας παρέχει την καθολική ψευδαίσθηση πως είμαστε ανώνυμοι, επιδραστικοί και υπεράνω. [6]

Υπάρχει, δηλαδή, μια αγορά, που είναι έξω και πέρα από μας, που δεν είναι άνθρωποι αλλά μια εξωκοινωνική οντότητα και έρχεται και μας φυτεύει την ώρα που κοιμόμαστε μια ψευδαίσθηση ανωνυμίας. Και όλα αυτά μας τα λέει ένας/μια δημοσιογράφος σε... ανώνυμο (!) άρθρο, και σε μια εφημερίδα που κόπτεται μήπως και προσβάλλει τον ανώνυμο ελληνορθόδοξο Σαλονικιό... (Άσε που άν δεν παίρνουμε λεφτά από -τι εννοεί "δήθεν";- διαφημίσεις το σκεπτικό καταρρέει.)

Αυτή είναι λοιπόν η διαφορά της Θεσσαλονίκης. Ο/Η ανώνυμος ντεμέκ δημοσιογράφος μας έβγαλε ντε και καλά ότι γράφουμε για να νοιώσουμε υπεράνω. Δεν μας ενδιαφέρει τίποτα από αυτά για τα οποία γράφουμε. Ούτε καν για το πώς μιλάνε κάποιοι για τους τάφους των συμπολιτών μας και για τους καταπατητές τους. Για την "αγορά" το κάνουμε.

Κατάλαβες Δρακούνα;

[1] http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=4&artid=51512
[2] http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=4&artid=51680
[3] Mark Mazower, "Genocide", Salonica, City of Ghosts, 426-428, Harper Perennial, 2005.
[4] http://www.terminal119.gr/show.php?id=501
[5] http://drakouna.blogspot.com/2010/07/blog-post_23.html (άμα περάσετε από 'κει πείτε και ένα γεια στην κουκλάρα!)
[6] http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=51833

2nd Antiracist Festival of Samos, Greece

2010-06-03T23:18:00.003+01:00

ΣΙΓΑ, Η «ΠΑΤΡΙΔΑ» ΚΟΙΜΑΤΑΙ...

2010-06-01T23:48:00.002+01:00

Αντιγραφή από εδώ: http://allileggyi-stous-prosfyges.blogspot.com/2010/05/blog-post_26.html

ΣΑΜΟΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΜΑΪΟΥ 2010

Αυτό το κείμενο δεν αποτελεί παρά ένα ενημερωτικό σημείωμα, για το ποιά κατάσταση επικρατεί στο Κέντρο κράτησης προσφύγων Σάμου και φέρνει νέα και για γεγονότα περιφερειακά του. Δε θα φλυαρήσει, ούτε θα περιαυτολογήσει, θα ανακοινώσει απλώς τα εξής:

• Αυτή τη στιγμή το Κέντρο «φιλοξενεί» ΜΟΝΟ 3 ανήλικα παιδιά (εννοούμε πως δεν έχει άλλους κρατούμενους!!! η τελευταία μεταγωγή, 16 άτομα, έγινε πριν από λίγες μέρες, τα οποία έχουν ξεμείνει και κυριολεχτικά ξεχαστεί, από όλους τους αρμόδιους φορείς, από τις 19 Φεβρουαρίου 2010!!! Ενώ πριν από λίγες μέρες ήρθε η άδεια μετακίνησης τους, στο Κέντρο Ανηλίκων της Αγιάσου, στη Λέσβο, το πρόσωπο που προτάθηκε ως υπεύθυνο για την μεταφορά τους, έκανε ένσταση με αποτέλεσμα να καθυστερεί ηλιθιοδώς η διαδικασία. Η "Κίνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα – Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες" απηύθυνε ερωτήσεις σχετικά με το θέμα, τόσο στην Αστυνομική Διεύθυνση Σάμου και το Υπουργείο προστασίας του πολίτη, όσο και στην Νομαρχία – η οποία είτε το θέλει είτε δεν το θέλει διαχειρίζεται ακόμα αυτή την (και καλά) πρότυπη φυλακή. Απαντήσεις επί της ουσίας δεν δόθηκαν και τα παιδιά εξακολουθούν να είναι ακόμα μέσα.

• Βέβαια απαντήσεις δεν έχουν δοθεί και σε άλλα ερωτήματα που έχουν τεθεί όπως:
α) Με ποια λογική και βάση ποιανού νόμου o Frontex κινεί του τελευταίους, αρκετούς, μήνες μαζικές απελάσεις από το Κέντρο κράτησης, εν προκειμένων της Σάμου;
β) Σε ποιαν κατεύθυνση και με ποιον τρόπο μετακινούνται αυτοί οι άνθρωποι;
γ) Καταγγελίες προφορικές που έγιναν στην Κίνηση, από πρόσφυγες-κρατούμενους, και αφορούν στην εξαφάνιση μεμονωμένων ατόμων μέσα από το Κέντρο, επίσης όταν ετέθησαν ως ερωτήματα, δε είχαν καμία τύχη.

• Μέλος της "Κίνησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα – Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες", δέχτηκε προφορική καταγγελία, μέσα από το Αλλοδαπών στην Αθήνα, από πρόσφυγα – πρώην κρατούμενο του Κέντρου στη Σάμο – ότι εντός του Αλλοδαπών γίνονται βασανιστήρια, ότι υπάρχουν μέσα γύρω στα 400 άτομα και έτσι σε ένα «δωμάτιο» 3 ατόμων μένουν 9. Αραγε θα αναρωτηθεί κανένας για αυτό ή μέσα στο ευρύτερο μπάχαλο, στον γενικότερο ύπνο της «πατρίδος», θα σβήσει και αυτό σαν ένα ακόμα κακό όνειρο της εξουσίας;

Αυτό το κείμενο ήξερε σίγουρα πώς να αρχίσει, και σίγουρα ΔΕΝ ξέρει πώς να τελειώσει αφού η λίστα, σε ευρύτερο επίπεδο, τέτοιων νέων δεν τελειώνει ποτέ. Τις ευχές, αυτό το κείμενο, δεν τις αγαπά, ούτε και τα «απαιτούμε» που είναι γραμμένα με μελάνι, λίγη φασαρία απλώς θέλει να κάνει, ταράζοντας ύπνους ατάραχους.

Υπογραφή:
ΔΥΟ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Η Βία ως Θέαμα και ως Θεός

2010-05-09T15:13:00.002+01:00

Μορφή και περιεχόμενο δε γίνεται να διαχωριστούν. Μορφή δίχως περιεχόμενο είναι θέαμα και περιεχόμενο δίχως μορφή είναι θεός. Απορρίπτουμε και τα δύο.

Αυτά γράφτηκαν στη "Νέα Τοπολογία, Χάρτης '03" του πάλαι ποτέ TRiSTERO. Διαβάσαμε, αυτές τις μέρες, και άλλα παλιά κείμενα. Όπως τους Χάρτες 2 και 4 της "Νέας Τοπολογίας", αρχικά από τους "προβοκάτορες του ήσυχου ύπνου", μετά και από τους "διαρρήκτες του κοινωνικού ιστού", για να σχηματισθεί το TRiSTERO μέχρι την "απέλπιδα" διάλυση του και τη συγγραφή της μπροσούρας απολογισμού (αυτά, έτσι για την ιστορία).

Όχι, δεν πάθαμε καμμιά νοσταλγία. Απλά διαπιστώσαμε ότι υπήρχε η δυνατότητα και η διάθεση από μέρους κάποιων ομάδων να τεθεί ρητά το θέμα της βίας. Να θεσμισθεί η βία ως νόημα ατομικής και κοινωνικής αυτονομίας. Ένα θέμα που τέθηκε από το 2002, για να βρει τελικά ανταπόκριση από λίγες ομάδες στη Θεσσαλονίκη και σε κάποια νησιά.

Την περασμένη Τετάρτη στην Αθήνα, είδαμε πολλές βίες. Μπορεί κανείς να τις ισοπεδώσει; Το "ντου" στη βουλή ώστε να μην ψηφιστούν τα "μέτρα", το κάψιμο τριών υπαλλήλων, και οι εικόνες και τα άρθρα των ΜΜΕ αποτελούν την ίδια βία;

Ακόμα και αυτοί που εύκολα μιλάνε για προβοκάτσιες, αποφεύγουν το ερώτημα που θα σχηματίσει το μέλλον. Γιατί να έγινε προβοκάτσια -αν έγινε- με τον συγκεκριμένο τρόπο; Μήπως επειδή ακριβώς αντέγραψε πρακτικές του "χώρου";

Ας κρίνει ο καθένας πότε η βία ως μορφή έχει περιεχόμενο και πότε όχι, πότε γίνεται θέαμα και πότε θεός. Ας κρίνει ο καθένας και πότε γίνεται μέσο αυτονομίας.

Τώρα θυμήθηκαν όλοι το θέμα της βίας, τώρα που έσπασε το δίπολο "βία-αντιβία". Να ελπίσουμε να μην είναι αργά, έστω και τώρα; Ή μήπως είναι; Εξαρτάται από τη συζήτηση που θα γίνει. Που προς το παρόν προσπαθεί να χωρέσει τα γεγονότα πάλι στο ανωτέρω δίπολο. Αλλά, για να παραθέσω μια άλλη φράση από το ίδιο κείμενο όπως και πριν,

Η θεωρία δεν οδηγεί, ακολουθεί. Καταδεικνύει τον αντιφατικό χαρακτήρα της εμπειρίας, διακρίνει τις θολές συσχετίσεις, διαδίδει επεξεργασμένα διδάγματα των αγώνων. Θεωρία και πράξη είναι οι δύο όψεις του πολιτικού πράττειν, μ’ αυτή την έννοια η παραγωγή θεωρίας είναι πράξη και η πράξη παράγει θεωρία.

Η μπροσούρα απολογισμού που προαναφέραμε προχωρά παραπέρα και μας δείχνει μια έξοδο για το πώς μπορεί να γίνει η θεωρία χωρίς να πέσουμε πάλι στα ίδια:

Η θεωρία, λοιπόν, πρέπει πρώτα να υπολογιστεί από ποιους «παράγεται» και πότε και, επιπλέον, πώς επιβεβαιώνεται και πώς διαψεύδεται. Και δεν είναι περίεργο ότι παράγεται στη συντριπτική πλειονότητα των εγχειρημάτων από άνδρες καταρχήν. Ίσως θα έπρεπε να προσθέσουμε: από έλληνες άνδρες. Δύο προνόμια που διευκολύνουν την πρόσβαση στη θεωρία και στο χρόνο που αυτή απαιτεί συνήθως. Υπάρχουν, βέβαια, και οι σπουδαίες εξαιρέσεις σε αυτό τον κανόνα.

Ας αφήσουμε λοιπόν να μιλήσουν για τη βία όσες και όσοι ήταν σιωπηλοί μέχρι τώρα. Θα εκπλαγούμε από το πόσα και τι θα μάθουμε.

Άλλωστε, όσα είπαμε παλιά ισχύουν.

απεργία πείνας στο κέντρο κράτησης προσφύγων της Σάμου

2010-04-13T21:14:00.001+01:00

Οι πρόσφυγες ξεκίνησαν την απεργία πείνας xθες. Ύψωσαν 2 πανώ. Δημοσιογράφος επισκέφθηκε σήμερα το κέντρο και πήρε τα αιτήματά τους.

"Απεργία πείνας πραγματοποιούν οι 170 μετανάστες που βρίσκονται στο Κέντρο Υποδοχής Σάμου αντιδρώντας στην απέλασή τους. Την περασμένη εβδομάδα, όπως αναφέρουν οι ίδιοι, 60 άτομα μεταφέρθηκαν στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας" έγραψε.

οδοιπορικό στην αντισημιτική θήβα

2010-01-23T20:28:00.010Z

Η Θήβα είναι, πλέον, μια επαρχιακή κωμόπολη. Κάτι η μεσανατολίτικη ραστώνη των κατοίκων, κάτι τα παρατημένα νεοκλασσικά, κάτι η απουσία ιστορικής συνείδησης, τίποτα δεν δείχνει στον επισκέπτη ότι πρόκειται για πόλη με πλούσια ιστορία.

Αρχαιολογικοί χώροι -όπως το παλάτι του Κρέοντα- είναι γεμάτοι χόρτα και έχουν μόνο μια ταμπέλα με την ένδειξη "Αρχαιολογικός Χώρος", χωρίς να αναφέρουν ποιος αρχαιολογικός χώρος είναι ποιος. Έτσι, αν δεν πετύχεις κάποιον ντόπιο γέροντα, είναι μάλλον απίθανο να μάθεις τι ήταν ο χορταριασμένος "Αρχαιολογικός Χώρος" που έχεις μπροστά σου.

Κάπως αναγκαστικά λοιπόν, στρέφεσαι στη νεοκλασσική αρχιτεκτονική της πόλης. Μια βόλτα αποκαλύπτει γρήγορα την εβραϊκή ιστορία της πόλης, όπως και τον σύγχρονο αντισημιτισμό της.

ιντερμέδιο: θηβαϊκή εβραϊκή ιστορία
Οι Εβραίοι της Θήβας ήταν Ρωμανιώτες, με άγνωστη (;) εποχή εγκατάστασής τους στην περιοχή. Μεσουράνησαν κατά τη διάρκεια της ύστερης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (της λανθασμένα αποκαλούμενης "Βυζαντινής") και κατα τη διάρκεια του φραγκικού και του καταλανικού δεσποτάτου. Επιδόθηκαν στη μεταξουργεία, της οποίας έκαναν τη Θήβα μοναδικό κέντρο επεξεργασίας και εμπορίου. Λόγω του μονοπώλιου που πέτυχαν με την Κων/πουλη η Θήβα έγινε πρωτεύουσα του Θέματος της Ελλάδος για κάποια περίοδο. Φυσικά αυτό έβαλε τη Θήβα στο στόχαστρο εισβολέων. Σικελοί απήγαγαν θηβαίους μεταξουργούς, όπως και πειρατές, οι οποίοι μετέφεραν τους μεταξουργούς στην Τυνησία [1]. Εκτός από τη Θήβα αναφέρεται εβραϊκή παρουσία και κοντά στον Ελικώνα. Ίσως να πρόκειται για τον Μορόκαμπο (Βάγια), που σχετιζόταν με τη μεταξουργεία. Οι χριστιανοί θηβαίοι απασχολούνταν σε βοηθητικές εργασίες, λόγω εκκλησιαστικών ταμπού [2].

Κατά την περίοδο 1821-1825, η Θήβα δεν δεχόταν επιθέσεις, λόγω της στρατηγικής που είχε επιλέξει η Δημογεροντία των Δερβενοχωρίων απέναντι στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ωστόσο, με την κατασκευή του ελληνικού κράτους, έγινε ολοφάνερος ο θηβαϊκός αντισημιτισμός [3]. Με απόφαση των θηβαίων προυχόντων το παζάρι μεταφέρθηκε απο κάθε Κυριακή σε κάθε Σάββατο, με αποτέλεσμα το σύνολο σχεδόν του εβραϊκού πληθυσμού να φύγει για τη Χαλκίδα, όπου η παρουσία της κοινότητας ήταν εντονότερη.

Σε φιλικό σπίτι βρέθηκε συμπτωματικά η "Ιστορία των Θηβών και Βοιωτίας" του Τσεβά (1928). Ο αντισημιτισμός του λεγόμενου "ιστορικού των Θηβών" είναι εμφανής, καθώς παρουσιάζει τους θηβαίους Εβραίους ως ξένο σώμα και ως πιθανούς προδότες. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει χωρίς κανένα στοιχείο την πιθανή προδοσία της Θήβας στους Νορμανδούς από τους Εβραίους [4]. Δεν αποτελεί έκπληξη που ο Τσεβάς έχει πήξει το βιβλίο του με παραπομπές στον εθνοπαραληρηματικό Παπαρρηγόπουλο, συγκεκριμένα σε αυτήν την αηδία την "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους".

σύγχρονος θηβαϊκός αντισημιτισμός
Στο ίδιο βιβλίο είδαμε φωτογραφία ενός κτιρίου που είχαμε ήδη εντοπίσει πριν. Ίσως μοναδική υλική μαρτυρία του θηβαϊκού εβραϊσμού, μιας και γειτονικά μπαλκόνια της δυτικής Καδμείας έχουν τσιμενταριστεί πρόσφατα και δεν βρέθηκαν παλιές καταγραφές.

Το εβραϊκό σπίτι που απεικονίζεται και στο βιβλίο του Τσεβά

Το μπαλκόνι του εβραϊκού σπιτιού Άστρα του Δαβίδ στο εν λόγω μπαλκόνι

Οι εκφράσεις του θηβαϊκού αντισημιτισμού πάντως, δεν σπανίζουν. Είτε στολισμένες με σεξιστικά ή με άλλα ναζιστικά "καλούδια", υπάρχουν απλά παντού στην judenrein, πλέον, Θήβα. Συζητήσεις απεκάλυψαν και την μεγάλη διάδοση των μύθων περί "πανταχού παρόντων" πανίσχυρων Εβραίων που "μας κυβερνάνε", "ελέγχουν το κράτος και τις τράπεζες" και άλλες αηδίες.
Θηβαίοι εξασκούν τα γερμανικά τους (μήπως και γίνουν πιο ελληναζί από τους υπόλοιποι [sic])

Προσφορές: Σεξισμός και αντισημιτισμός, δύο σε ένα (Κατούρα και λίγο ρε φίλε/η)

Και μετά βγαίνουν οι "επίσημοι" και πουλάνε τη θεωρία του μεμονωμένου περιστατικού για περιστατικά όπως ο εμπρησμός της Συναγωγής των Χανίων. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χάρης Καστανίδης, είχε δηλώσει: "Η εμπρηστική επίθεση, [...] ενέργεια μη συνάδουσα προς το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού, που δε χαρακτηρίζεται από αισθήματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και αντισημιτισμού" [5].

Ο ελληνικός λαός, όμως, σιωπά. Και η σιωπή είναι συνενοχή.

[1] Benjamin of Tudela, The Itinerary of Benjamin of Tudela. trans. Marcus Nathan Adler. 1907.
Επίσης στον Τσεβά, "Ιστορία των Θηβών και Βοιωτίας", έκδοση Πολιτιστικού κέντρου δήμου Θηβαίων, 2001.
[2] «Το πουγκί και η ζωή, οικονομία και θρησκεία στο Μεσαίωνα», Ζακ Λε Γκοφ (Κέδρος, 2003), αναφέρεται στο Terminal119, Τι είναι ο αντισημιτισμός;, 2009.
[3] Terminal119, Ο αντισημιτισμός ως σημασία για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, 2009.
[4] Λογικό, σε μια χώρα που ρίχνει κάθε αποτυχία, κακοτυχία ή ατυχία σε προδοσία (βλ. Εφιάλτη, Κερκόπορτα, κλπ).
[5] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=9678923

Greece violates Human Rights (again)

2009-11-22T15:51:00.002Z

Iranian political refugees are denied asylum

"Hello! Let me introduce myself. I am Mahmeud, one of the Iranian political refugees that United Nations High Committee for the Refugees has already recognized as political refugees at 2006. But, unfortunately, since we entered Greece and applied for asylum from the state, about 2 years ago, we haven’t got any answer yet. That’s why we started hunger strike on 19 October. This is a peaceful protest to show them that we want our rights."

"We are political refugees from Iran, protected by the special status from the United Nations High Commissioner for Refugees. We cannot return to Iran because we face the danger of imprisonment or even a sentence to death, nor can we go legally to another country.

Although we are re recognised as political refugees, the Greek state refuses to give us our legal rights and at the same time gets funds from the European Union without using this money to support the refugees.

We demand the international regulations to be implemented and the Greek state give us all the required papers (white card, travel documents).

We request the help and the support of individuals and organisations in Greece and all other european countries.

We go on a hunger strike on Monday 19 October, in Propilaia, Athens protesting peacefully until the satisfaction of our demands."

The Iranian political refugees are ex-members of P.M.O.I. They were recruited from countries near Iran, where they had found shelter, after being chased by Khomeini’s regime and were transported to a camp in Iraq for military training. They joined the organization believing that they would fight for political change and the freedom of their people. But, in the camp they encounter a very illiberal system, totally different with their personal beliefs, humiliations, constant brainwashing in order to exalt the organization’s leader and many times, torture and imprisonments. Now, they consider P.M.O.I. to be even worse than Khomeini himself.

In 2002, P.M.O.I. signed a secret agreement with U.S.A., which has invaded Iraq, according to which Americans had to keep for 5 years all the dissidents of the organization in a secret prison camp (T.I.P.F.), 50 kilometres outside Bagdad, and P.M.O.I. had to give information about Iran in return. In this prison, they suffered heavy torture again until they were set free in 2007, after the agreement expired. The United Nations’ High Committee for Refugees recognized them as political refugees in 2006 after interview via satellite, while they were still in prison.

Whoever wants to contact with the Iranian political refugees-hunger strikers and cannot meet them in Propylaia-Athens, can send them an e-mail at: iran7500@yahoo.com or call to (++30)6996604884 and 6959660595 and talk with Ali Reza. The communication is possible in english or their language (Farsi).

You can also send complaints to the Greek embassy in your country. The hunger strike still goes on, two refugees have been transfered to hospital, while the Greek state endlessly "investigate the situation", practically doing nothing. Please note that initially the Greek state refused their applications. The police cheated, having the refugees sign one application written in Greek (which none of the Iranians could speak/read), which was not an asylum application, but an application to RESIGN from the right to apply for asylum. Now, after having found a lawyer, they have reapplied. Please help these people, make known that one of the European States defies the United Nations High Committee for the Refugees; one of the European States violates Human Rights.

Related Link: http://iranianrefugeesfromtipf.blogspot.com/

Η Προχειρότητα της Πολιτικής είναι η Πολιτική της Προχειρότητας

2009-11-01T18:18:00.000Z

Μικρή διάσταση πήρε στην ελλάδα η υπερψήφιση της "Ευρωσυνθήκης της Λισαβόνας" στο δημοψήφισμα της Ιρλανδίας. Παρά το γεγονός ότι επηρεάζει περισσότερο από τα τυπικά ματς "Κωστάκη - Γιωργάκη", ή "Αντωνάκη - Ντορούλας", ελάχιστη σημασία δόθηκε. Μια συνθήκη η οποία βάζει το σύνταγμα της ελλάδας, με το οποίο τόσο μας ζαλίζουν, σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το ευρωσύνταγμα, θεωρήθηκε είδηση που ανήκει στα "διεθνή θέματα" και αναφέρθηκε σποραδικά.

Μία απορία έχουμε μόνο: όλοι αυτοί που την πρώτη φορά πανηγύριζαν χωρίς να προσέχουν τι λένε, τι έχουν να πουν τώρα;

"η λαϊκή αγανάκτηση κατά της ΕΕ φουντώνει" το ΚΚΕ, "ηχηρό ιρλανδικό «ΟΧΙ»" και "είμαστε όλοι Ιρλανδοί" ο ΣΥΝ, "νίκη που εκφράζει τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των εργαζόμενων και των λαών της Ευρώπης" η τότε ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α, τώρα ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, μεχρι και το ΛΑΟΣ: "οι αγέρωχοι Ιρλανδοί έσωσαν την τιμή της Ευρώπης". [1]

Αυτά λέγονταν τότε για την καταψήφιση της συνθήκης. Τώρα, σιωπή. Πού πήγε η λαϊκή αγανάκτηση και το ηχηρό όχι των αγέρωχων ιρλανδών εργαζομένων; Η ανυπαρξία επαφής με την ιρλανδία και η αδυναμία ανάγνωσης του ιρλανδικού εθνικισμού οδήγησαν σε τέτοιες γελοίες δηλώσεις. Το τωρινό "ναι" δεν ήταν αναμενόμενο, αλλά ούτε έπεσε κανείς στην ιρλανδία από τα σύννεφα. Η άνοδος του δημοσκοπικού "όχι", η πρωτοκαθεδρία του δημοσκοπικού "ναι" και κυρίως ο εθνικισμός και των δύο πλευρών, έκαναν το νέο δημοψήφισμα εξαιρετικά αμφίρροπο.

Είχε βουήξει η ιρλανδία για το αμφίρροπο του αποτελέσματος. Εκτός του ότι τόσοι ιρλανδοί έχουν φύγει για τη βρεττανία για να βρουν δουλειά, οπότε η σύνθεση του εκλογικού σώματος διέφερε. Τα ελληνικά κόμματα και οργανώσεις όμως, προφανώς δεν ενδιαφέρθηκαν. Ούτε και ενδιαφέρονται ποτέ. Από τη στιγμή που δεν μπόρεσαν να αυτοεπιβεβαιωθούν στην πλάτη του ιρλανδικού λαού, σιώπησαν.

Αν μιλούσαν, θα έπρεπε να το ψάξουν. Να έρθουν αντιμέτωποι με τον ιρλανδικό εθνικισμό. Να έρθουν αντιμέτωποι με τον δικό τους εθνικισμό. Αυτό τους πέφτει δύσκολο όμως, οπότε αντ' αυτού προτίμησαν την προχειρότητα.

[1] Δείτε τις δηλώσεις και τι γράψαμε παλαιότερα για το πρώτο δημοψήφισμα: http://evan5.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.html

"Αντισημιτική βία στην Ελλάδα"

2009-10-03T02:03:00.003+01:00

Τον τελευταίο καιρό, ευτυχώς, εμφανίζονται όλο και περισσότερα στοιχεία για τον ελληνικό αντισημιτισμό. Με χαρά βλέπουμε πτυχές της κουβέντας να παίρνουν πολιτική χροιά, και να μην μένουν σε αναλύσεις της ιστορίας. Δυστυχώς, ταυτόχρονα βλέπουμε και μια έξαρση των αντισημιτικών δράσεων.

Είναι οι έλληνες αντισημίτες; Ή ο ελληνικός αντισημιτισμός είναι πλέον παρελθόν; Ο Abravanel κατάφερε να μαζέψει σε ένα άρθρο περιστατικά που αποδεικνύουν το πρώτο, περιστατικά του σήμερα:
http://abravanel.wordpress.com/2009/09/27/antisemitic_violence_jan09/

Στο άρθρο του αυτό με τίτλο "Ιανουάριος ‘09: Αντισημιτική βία στην Ελλάδα/January ‘09: Antisemitic violence in Greece", βρίσκουμε τα εξής:

"Διμοιρίες των ΜΑΤ έξω από συναγωγές, συσκέψεις σε εβραϊκά σχολεία – ενώ συναγωγές, νεκροταφεία και μνημεία γινόντουσαν στόχος βανδαλισμών και εμπρησμών. Αυτή ήταν η εικόνα που παρουσίαζε ο Ελληνικός Εβραϊσμός τους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο όταν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος να στηρίξει τους «αγωνιστές της Χαμάς» (η γνωστή αντισημιτική εφημερίδα Αυριανή, 29/12/08) ήταν να ξεσπάσουν ενάντια στους έλληνες συμπολίτες που γεννήθηκαν με την λάθος θρησκεία. [...]
Βίαια αντισημιτικά γεγονότα συνέβησαν 9 ελληνικές πόλεις: σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Βόλο, Ιωάννινα, Κέρκυρα αλλά και σε judenrein πόλεις όπως Κομοτηνή, Βέροια και Δράμα."

Αυτά για φέτος, για το εδώ και το τώρα. Ούτε για το 1917, ούτε για το 1942.

Είναι βέβαια δύσκολο να αποφύγει κάποιος τις ιστορικές αναφορές. Ενδεικτικό είναι ότι τα σχόλια στο ανωτέρω άρθρο γρήγορα ξέφυγαν απ' το τώρα και "ανέσκαψαν" το παρελθόν.

Επίσης, είναι ανεπιθύμητη η διαγραφή του παρελθόντος. Αλλά σε ένα θέμα όπως ο αντισημιτισμός των ελλήνων, που τόσο επίμονα προσπαθούν όλοι να μας πείσουν ότι αφορά μόνο την ιστορία, η αναφορά στο παρόν δεν είναι επιθυμητή αλλά επιβεβλημένη.

Γι αυτό και σας προτείνω να διαβάσετε αυτό το άρθρο του Abravanel και να αρχίσετε να ξεριζώνετε τον μικρό αντισημίτη που κρύβετε μέσα σας.

ιράν και ελληναραδιστάν

2009-06-20T19:09:00.001+01:00

Ξεκινάμε αυτό το άρθρο μιλώντας όχι για την κατάσταση στο Ιράν, αλλά για ελληναράδικες αντιλήψεις γύρω απ' αυτήν. Στη συνέχεια θα πούμε και για το Ιράν.

Ας δούμε ένα κάλεσμα που δημοσιεύτηκε σε συμμετοχική "επαναστατική" σελίδα αντιπληροφόρησης:

ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ [sic]
στους ιρανούς που δολοφονούνται στις διαμαρτυρίες για την εκλογική νοθεία στις τελευταίες εκλογές στο Ιράν
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ -ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΜΜ -ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΙΡΑΝ-ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΚΑΛΛΑΡΗ 16-ΝΕΟ ΨΥΧΙΚΟ

12:43μμ, Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009

Κάποιοι αφελείς, θεωρούν το κάλεσμα ξεκάθαρο. Ευτυχώς, οι "επαναστάτες" του ελληναραδιστάν είναι έτοιμοι να βάλουν τους αδαείς στην θέση τους:

Πώς είσαι σίγουρος για αυτή τη νοθεία; Επειδή το γράφουν τα νόθα πρακτορεία της Δύσης; Επειδή οι Αμερικάνοι και τα σκυλάκια τους (Βρετανοί κ.α.) λύσσαξαν με την εκλογή του Αντι-αμερικανού Αχμαντινετζάντ;

0:21πμ, Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

ηθική ένδεια

Ας αναλύσουμε τα δυο αποσπάσματα, ξεκινώντας από μια φραστική ανάλυση του πρώτου.

Έγιναν οι τελευταίες εκλογές στο Ιράν
Γίνονται διαμαρτυρίες για εκλογική νοθεία
Στις διαμαρτυρίες δολοφονούνται ιρανοί
Γίνεται διαμαρτυρία επ' αυτού στην ιρανική πρεσβεία

Έχουμε λοιπόν μια διαμαρτυρία ενάντια σε πολιτικές δολοφονίες. Ας δούμε την "επαναστατική" απάντηση:

Πώς είσαι σίγουρος για αυτή τη νοθεία;

Το πρώτο αυτό σημείο, δείχνει τα εξής. Οι συγγραφείς του, κατά πρώτον, δεν ξέρουν να διαβάζουν. Στο κάλεσμα δεν γίνεται καμμία νύξη περί του αποτελέσματος των εκλογών. Οι υποθέσεις του τύπου "ξέρω πού το πας" μόνο επικίνδυνες είναι, όμως. Έτσι, οι συγγραφείς υποθέτουν ότι το κάλεσμα είναι σίγουρο για τη νοθεία.

Αυτομάτως η ανθρώπινη ζωή μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Το θέμα είναι "απλά" μια καταμέτρηση κουκιών, ποιος ασχολείται τώρα με ανθρώπους με σάρκα και οστά; Πάνω απ' όλα να μετρήσουμε σωστά τα χαρτάκια (ελέγχου της καθημερινής μας ζωής).

Δεύτερον, οι συγγραφείς με αυτόν τον τρόπο προεξοφλούν την θέση του Άλλου [1]. Και μάλιστα, όχι μόνο το περιεχόμενο της θέσης, αλλά και τον τρόπο της: καταλογίζουν στο κάλεσμα σκοπιμότητα, προφανώς γιατί διακατέχονται οι ίδιοι από τέτοια.

Αυτός ο καταλογισμός δείχνει ηθική ένδεια, για διάφορους λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι θεωρείται de facto απίθανο το κάλεσμα να μήν μπαίνει στο δίλημμα Μουσαβί-Αχμαντινετζάντ. Οι συγγραφείς ούτε καν ενδιαφέρονται από ποιους οργανώνεται η διαμαρτυρία. Υποθέτουν -και είναι ταυτόχρονα 100% βέβαιοι για την υπόθεσή τους- ότι η διαμαρτυρία οργανώνεται είτε από α) οπαδούς του Μουσαβί, ή γενικά μιας δυτικόφιλης κυριαρχίας, είτε από β) στόκους που κατάπιαν αμάσητα αυτά που είδαν στα κανάλια.

Αγνοούν πλήρως τα αιτήματα της ιρανικής εξέγερσης, και μπαίνει αμάσητα η θεωρία της υποκίνησης. Αγνοούν ότι οι περισσότερες διαδηλώσεις στην Τεχεράνη οργανώθηκαν από τον κόσμο και όχι από κανέναν Μουσαβί ή Καρουμπί. Επίσης αγνοούν ότι αυτός ο κόσμος που ζητά την ανατροπή του καθεστώτος, δεν πήρε καν μέρος στις εκλογές, αυτομάτως ακυρώνοντας τα περί υποκίνησης. Μετά τον δεκέμβρη, το ελληναραδιστάν θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα...

Επειδή το γράφουν τα νόθα πρακτορεία της Δύσης;

Μάλλον θα έπρεπε να προσέχουν περισσότερο σχετικά με το ποιος κατάπιε χωρίς δεύτερη σκέψη τις θεωρίες υποκίνησης των (νόθων;!) δυτικών πρακτορείων. Τα δυτικά πρακτορεία δείχνουν ό,τι έδειχναν και τον δεκέμβρη για την ελλάδα: σε μια μακρυνή χώρα της ανατολής πλακώνονται για τα "πολιτικά" τους, τα οποία έχουν να κάνουν με τα κόμματα και τα κοινοβούλια, και ποτέ με την ίδια την κοινωνία...

Ο δεύτερος είναι ο στείρος αντι-αμερικανισμός. Ο ραγιαδισμός των ιθαγενών του ελληναράδικου προτεκτοράτου, η με κάθε τρόπο επιβεβαίωση της ετερονομίας τους, είναι κωμικοτραγική. Δείτε γιατί στο [2]. Ο αντιαμερικανισμός είναι η απόλυτη έκφραση του συνθηματικού: "ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός". Έτσι λοιπόν, οι επαναστάτες μας λένε ότι:

οι Αμερικάνοι και τα σκυλάκια τους (Βρετανοί κ.α.) λύσσαξαν με την εκλογή του Αντι-αμερικανού Αχμαντινετζάντ

Ας δούμε λοπόν πόση σχέση έχουν όλα αυτά με την ιρανική πραγματικότητα. Ισχύει άραγε ότι "βλέπεις αντιιμπεριαλιστή - βλέπεις καλό";

ιράν και αντιιμπεριαλισμός

Ας δούμε λοιπόν κάποια πράγματα για το Ιράν. Αυτή τη χώρα που, σύμφωνα με τους ελληνεπαναστάτες, είναι ok να μπαίνουν οι ειδικες δυνάμεις στις φοιτητικές εστίες, να απαγορεύονται διαδηλώσεις, να υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, ή όσοι αψηφούν τις διαταγές και διαδηλώνουν, να πυροβολούνται. Στο όνομα του αντιαμερικανισμού και του αντιιμπεριαλσμού, βέβαια. Στο όνομά τους, όλα είναι καλά και όλα επιτρέπονται.

Ας δούμε τι έχει να πει επ' αυτού η Βαλ Μογχαντάμ, η οποία συμμετείχε στο κίνημα για την ανατροπή του Σάχη. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, ειναι από ένα άρθρο της στο New Left Review, τ. 166, το 1987 [3].

κατά τη διάρκεια της πάλης της αριστεράς [...], έγινε ξεκάθαρο ότι διαπράχθηκαν δύο στρατηγικά λάθη: συγκεκριμένα, η παραμέληση του δημοκρατικού αιτήματος και η υποτίμηση της δύναμης του Ισλαμικού Ιερατείου. Σήμερα, είναι γενικά αποδεκτό ότι αυτό το λάθος προήλθε από την υπέρμετρη έμφαση στον αντιμπεριαλιστικό αγώνα και στην σχεδόν μηχανική εφαρμογή του παραδείγματος της εξάρτησης. Αυτό το πολύ γενικευτικό μοντέλο [...] οδήγησε στην υποβάθμιση της σπουδαιότητας μιας δημοκρατικής-σοσιαλιστικής (όχι απλώς εθνικής) εναλλακτικής πρότασης στο καθεστώς του Σάχη.

Η κατάληξη της Ιρανικής Επανάστασης [...] καταδεικνύει ότι αντικαπιταλιστικές ή αντιιμπεριαλιστικές δράσεις δεν αποτελούν απαραίτητα και βήματα προς τον σοσιαλισμό.

[...] Όλες αυτές οι οργανώσεις αγνοούσαν ότι ένα θρησκευτικό καθεστώς, βασισμένο σε ένα θολό μείγμα λαϊκισμού και ισλαμισμού, θα κατόρθωνε να υλοποιήσει όλους αυτούς τους στόχους, παραμένοντας βαθιά αντικομμουνιστικό και καταπιεστικό.

(Σημέιωση: Όλες αυτες οι οργανώσεις είναι οι Φενταγίν, το κομμουνιστικό κόμμα, οι μαοϊκοί και οι ισλαμομαρξιστές Μουτζαχεντίν.)

Αυτά, από μια μετριοπαθή σοσιαλίστρια το 1987! Αυτά που είχαν μάθει πολλοί ιρανοί ήδη το 87, εμείς αρνούμαστε να τα μάθουμε. Το ισλαμικό καθεστώς είναι αντιιμπεριαλιστικό μόνο επειδή θέλει να εγκαθιδρύσει τη Θεοκρατορία του, και τίποτα άλλο.

στους λόγους του Αγιατολάχ Χομεϊνί, [...] διατυμπανίζεται ότι οι mostazafin θα εγερθούν εναντίον των καταπιεστών τους και, καθοδηγούμενοι από τους ulama (θρησκευτικοί ηγέτες), θα εγκαθιδρύσουν την omnat (κοινότητα των πιστών), βασισμένη πάνω στο towhid (διακήρυξη της πίστης στην ενότητα του Θεού) και το ισλαμικό δίκαιο.

Ούτε λόγος για κάτι πέραν του ισλαμικού δικαίου. Ούτε λόγος για κοινωνική δημιουργία των θεσμών και των νόμων. Ο θεός είναι εδώ - και είναι τα πάντα.

ιράν και εθνικισμός

Πόση σχέση έχουν αυτά με το σήμερα; Μπορεί κάποιος να πει ότι αυτά είναι περασμένα και απασχολούν μόνο για ιστορικούς λόγους; Ότι τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα; Σε κοινωνίες που ο θεός είναι το παν, είναι δύσκολο να αλλάξουν τα πράγματα.

"Ο θεός είναι μεγάλος - Allahu Akbar" φωνάζουν αυτήν την ώρα (κυριολεκτικά τώρα) οι ιρανοί στην "απαγορευμένη πράσινη" διαδήλωση, ενώ παράλληλα κρατικά ελικόπτερα ψεκάζουν δακρυγόνο. Ο Μουσαβί είναι στην πορεία και δηλώνει ότι αν συλληφθεί πρέπει να γίνει γενική απεργία, κατά τόπους ο στρατός αρνείται να πυροβολήσει και υποχωρεί, ενώ οι ευρωπαϊκές πρεσβείες έχουν γεμίσει με τραυματίες. Πορείες ξεκίνησαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις εκτός της Τεχεράνης (Ισφαχάν, Μασσάντ, Αχουάζ).

Ο Μουσαβί προσπαθεί έντεχνα να καπελώσει την όλη φάση, αλλά είναι δύσκολο να του βγει. Οι "ελληνεπαναστάτες", πολλοί δυτικοί, αλλά και πολλοί ιρανοί προσπαθούν να διατηρήσουν το πολωμένο κλίμα "Μουσαβι - Αχμαντινετζάντ". Παρόλ' αυτά, στους δρόμους έχουν τεθεί ζητήματα με τα οποία και οι δύο... βγάζουν σπυριά!

Συνταγματική αναθεώρηση, απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, διάλυση της Γκασστ Ερσσάντ (Αστυνομία Ηθών) και όλων των παρομοίων μυστικών υπηρεσιών. Αιτήματα που εύκολα μπορούν να υιοθετήσουν ώστε να γίνουν αρεστοί, αλλά δύσκολα να στηρίξουν ουσιαστικά. Γιατί οι Αχμαντινετζάντ και Μουσαβί είναι υπέρμαχοι της Εθνικιστικής, Ισλαμικής, Θεοκρατορίας τους. Το 2006 ο Ιρανός Αγιατολάχ Muhammad Hussein Montazeri, παραδέχτηκε πως "Τα τζαμιά είναι τα πολιτικά μας κόμματα… Οι εκλογές είναι μια απλή τυπικότητα… Όποιος εκφράζει διαφωνία διώκεται ποινικά… Οι στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν τον τελευταίο λόγο…".

Για τον Αχμαντινετζάντ είναι εύκολο να δειχτεί ο ισλαμεθνικισμός του. "Στη μάχη του με τον Κόσμο της Αλαζονείας, ο αγαπημένος μας Ιμάμης (Χομεϊνί) έθεσε το καθεστώς που κατέχει την Ιερουσαλήμ ως στόχο του αγώνα του. Δεν αμφιβάλω ότι το νέο κύμα (επιχειρήσεων αυτοκτονίας) που έχει ξεκινήσει στην αγαπημένη μας Παλαιστίνη είναι ένα κύμα που θα εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο", έχει δηλώσει [4]. Προέρχεται ο ίδιος από τους Φρουρούς της Επανάστασης, ένα σώμα που δείχνει τον ανθρωπισμό του: "Υπάρχει μια τέχνη που να είναι πιο όμορφη, πιο θεϊκή και πιο αιώνια από αυτήν του μάρτυρα θανάτου;", λέει ο "ανυπότακτος" Αχμαντινετζάντ [4]. Αμφιβάλλει κανείς πλέον ότι ο τύπος και οι υπόλοιποι 9 εκατομμύρια Φρουροί είναι, απλά, δολοφόνοι;

Ο Μουσαβί από την άλλη, είναι το ήπιο πρόσωπο του ισλαμικού εθνικισμού. Στο debate με τον Αχμαντινετζάντ, καταδίκασε τις πρακτικές φακελώματος. Όποιος βιάζεται να χειροκροτήσει, ας ακούσει και το σκεπτικό του: "είναι ενάντια στην πολιτική που ασκούσε ο Χομεϊνί", λέει. Ζητάει δουλειές, για το "έθνος" βέβαια. Να γίνει ξανά ξακουστό και περήφανο το όνομα του ιρανικού "έθνους" σε όλον τον κόσμο. Και συνεχίζει... είναι αμέτρητες οι φορές που επικαλείται το "έθνος". Το "έθνος" πρέπει να απεργήσει σήμερα, αν τον συλλάβουν. Γιατί αυτός είναι πάνω από το "έθνος", οπότε η σύλληψή του προσβάλλει την πολιτική του Χομεϊνί, της ισλαμικής εθνικιστικής θεοκρατορίας.

Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε!

συμπέρασμα

Συμπερασματικά, αν θέλουμε να σταθούμε πλάι στους ιρανούς, ας πάμε στις διαμαρτυρίες τους! Και, ναι, ούτε εμείς ξέρουμε αν οπαδοί του αδιάφορου Μουσαβί είναι οργανωτές της αρχικής διαμαρτυρίας. Θα το μάθουμε στον δρόμο, θα συζητήσουμε, θα ανταλλάξουμε ιδέες. Και θα αντισταθούμε και θα αντιδράσουμε σε κάθε άνευ όρων αντιιμπεριαλισμό, σε κάθε "επαναστατικό" προκάλυμμα εθνικιστικού παραληρήματος.

Ευχαριστούμε τα παιδιά από το Ιράν για τις όμορφες συζητήσεις.

[1] "φαντασιακό και αυτοθέσμιση": http://evan5.blogspot.com/2008/01/blog-post.html
[2] Terminal 119 - "για τον αντιαμερικανισμό": http://www.terminal119.gr/show.php?id=333
[3] μετάφραση στα ελληνικά υπάρχει στο παράρτημα της μπροσούρας "ένας είναι ο εχθρός..." της ομάδας ενάντια στον εθνικισμό - φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ, 2007
[4] Terminal 119 - 1ο τεύχος - "ο εσωτερικός εχθρός και τα πυρηνικά στο Ιράν"

1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Σάμου

2009-05-25T23:58:00.003+01:00

1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Σάμου
20-21 Ιουνίου, Καρλόβασι
Αλληλεγγύη στους Πρόσφυγες

http://samos.antiracistfestival.org/
(coming soon...)

εκεί που τα όνειρα πνίγονται

2009-01-23T16:19:00.004Z

Τον περασμένο μήνα γίναμε μάρτυρες, για ακόμα μια φορά, μιας επέμβασης του ισραηλινού στρατού εκτός της επικράτειάς του. Οι αναλυσάρες για τα "αίτια" και άλλα τέτοια ας λείπουν. Αρκεί η μπροσούρα του Aufheben #10 (υπάρχει και στα ελληνικά [1]) για να αναδείξει την πολυπλοκότητα της κατάστασης και το εθνικιστικό ντελίριο εκατέροθεν. Αρκεί για να δείξει την αδυναμία εξεύρεσης λύσης μέσω της διασποράς μίσους.

Ας εξετάσουμε όμως πώς αντιμετωπίστηκε η επέμβαση από τον ελλαδικό "χώρο" και ας κάνουμε κάποιες συγκρίσεις με τα τεκταινόμενα στην ελλάδα. Είδαμε, λοιπόν, τα εξής (μεταξύ άλλων):
α) διπολική αντίληψη των πραγμάτων με καθιερωμένα στερεότυπα καλού-κακού,
β) αδυναμία εξόδου από καθιερωμένα εθνικά και αντισημητικά στερεότυπα και
γ) αδυναμία σύνδεσης με τον τοπικό εθνικισμό.

"ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΡΩΤΑ Η ΣΦΑΓΗ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ"

Το πολυφορεμένο επιχείρημα λέει το εξής: προκειμένου να αντιμετωπίσουμε ένα προφανές και επείγον πρόβλημα, επιτρέπονται τα πάντα. Από παλιά κρατά αυτή η ιστορία. Ας φύγουν οι Γερμανοί πρώτα και μετά βλέπουμε, ας φύγει πρώτα ο Φράνκο και μετά βλέπουμε, ας φύγουν πρώτα οι Άγγλοι και μετά βλέπουμε, ας φύγει πρώτα η ΝΔ και μετά βλέπουμε, κ.ο.κ. Ας γίνουμε λίγο Σταλινικοί για να φύγουν οι Γερμανοί ή ο Φράνκο, λίγο Πασόκοι, λίγο ειρηνιστές τύπου Γκάντι. Ας γίνουμε και λίγο αντισημίτες βρε αδερφέ, στο κάτω κάτω, για να σταματήσει η σφαγή.

Με λίγα λόγια, ας γίνουμε μέρος του προβλήματος, για να εφαρμοστούν συμβιβαστικά ημίμετρα.

Αυτή η λογική έχει φέρει το προφανές αποτέλεσμα: δεν υπάρχει 'μετά'. Η λογική του μίσους, η λογική του "εχθρού", εν γένει ο αποκλεισμός του Άλλου διαιωνίζεται ως κοινωνική πρακτική. Τα υποκείμενα και οι κοινωνίες που αποκλείουν τον Άλλον, που μισούν γενικά και αόριστα "τους Εβραίους", "τους Αμερικανούς", "τους Μουσουλμάνους", είναι μέρος του προβλήματος, όχι λύση! Και αυτό το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί μαζί με το εκάστοτε συμβάν. Τότε που η συμπεριφορά αυτή είναι στην επιφάνεια. Όταν θαφτεί και ξεχαστεί, δεν σημαίνει ότι έχει εξαφανιστεί. [2]

Αυτή η λογική αντιμετώπισης μιας πολύχρονης κοινωνικής σύγκρουσης ως αγώνα Πάοκ-Άρης βλέπει στη μία πλευρά τον εχθρό και ζητά την παραδειγματική του τιμωρία. Έτσι λοιπόν, ο "κακός" πρέπει να αποκλειστεί διεθνώς, πρέπει να καταδικαστεί απο τα διεθνή δικαστήρια, να απελαθούν οι πρέσβεις, να σταματήσει η εμπορική του δραστηριότητα, να αφοπλιστεί και οι ομόθρησκοί τους ανά τον κόσμο να διωχθούν. Για λόγους αλληλεγγύης, διεθνισμού, ανθρωπισμού και "επαναστατικότητας" θέλουμε να κάνουμε στους ισραηλινούς πολίτες ό,τι κάνει το κράτος τους στους άραβες. Τους ισραηλινούς που διαδηλώνουν ενάντια στην επέμβαση, που χάνουν τη δουλειά τους κάποιες φορές από τέτοιες δραστηριότητες, που αρνούνται να πάνε φαντάροι στη Γάζα, θέλουμε να τους αφήσουμε μόνους, άνεργους, πεινασμένους και στιγματισμένους.

Έτσι δείχνουμε σαν "χώρος" και σαν κοινωνία, εν γένει, ποιος είναι ο "επαναστατικός" κόσμος που θέλουμε. Ο κόσμος του αποκλεισμού του Άλλου. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς, ποιος "χώρος" και ποια κοινωνία που τα λέμε αυτά; Πώς αντιμετωπίζουμε το τοπικό και άρα προτείνουμε για το παγκόσμιο;

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Η Γάζα στη συνείδηση της κοινωνίας είναι μια περιοχή γεμάτη με αίμα αθώων για το οποίο ευθύνεται μια πανίσχυρη πολεμική και διπλωματική μηχανή. Εμείς εδώ—και καλά—σίγουρα θα αντιδρούσαμε αν γινόταν κάτι τέτοιο και δεν υπάρχει περίπτωση να συνέβαινε.

Γιατί λοιπόν δεν υπάρχουν αντίστοιχες αντιδράσεις με αυτές για την Γάζα σχετικά με τις εκατόμβες πνιγμένων προσφύγων στα νερά του Αιγαίου; Γιατί δεν αναφέρεται ότι μιλάμε για πολλές χιλιάδες πνιγμένων στο παγωμένο Ικάριο και αλλού; Γιατί δεν λέμε ότι τα επίσημα στοιχεία [3] μιλάνε για 5532 νεκρούς στη Μεσόγειο τα δύο τελευταία χρόνια μόνο; Φυσικά, όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλα τόσα ναυάγια-φαντάσματα. Γιατί δεν λέμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων του Αιγαίου είναι Αφγανοί, Ιρακινοί, Σομαλοί και Παλαιστίνιοι, όλοι τους πρόσφυγες πολέμου;

Γιατί δεν λέμε ότι η ελλάδα και οι συν αυτήι δυτικοί ευθύνονται όχι μόνο για τους πνιγμούς στο Αιγαίο, αλλά και για το γεγονός ότι οι πρόσφυγες θεωρούνται "λαθρομετανάστες" και άρα ταξιδεύουν υπό θανάσιμες συνθήκες; Γιατί δεν λέμε ότι συμβάλλουμε στην εφαρμογή του φαντασιακού της "ανάπτυξης" στον λεγόμενο 'Τρίτο Κόσμο' προκαλώντας πολέμους κ.α.; Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε για τις δήθεν αδυναμίες των αρχών να εντοπίσουν τα καρυδότσουφλα που βουλιάζουν όταν ξέρουμε ότι από το Αιγαίο δεν περνάει ούτε μύγα ανεντόπιστη από τα υπερσύγχρονα ραντάρ; Γιατί αφήνουμε τις ομάδες σε Σάμο, Χίο, Λέσβο χωρίς βοήθεια, να πρέπει να κρατάνε το βάρος των νεκρών, τη διαχείριση καθημερινών προβλημάτων των προσφύγων αλλά και να αντιμετωπίσουν δεκάδες νομικές αντιφάσεις [4]; Γιατί δεν διαμαρτυρόμαστε όταν ο Παυλόπουλος κ.λπ., αντί να φτιάξει ένα νέο κέντρο υποδοχής σύμφωνα με τις εμπειρίες των ομάδων για της καθημερινές ανάγκες των προσφύγων, φτιάχνει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης ("μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης", είπε);

Γιατί δεν ζητάμε απέλαση των πρέσβεων, εμπορικό εμπάργκο, διεθνή απομόνωση, αφοπλισμό και διεθνή στιγματισμό των ελλήνων; Γιατί δεν γράφουμε στους ναούς τους συνθήματα που να λένε "δολοφόνοι φασίστες έλληνες" και δεν καίμε τα θρησκευτικά τους σύμβολα; Γιατί δεν λέει κανένας σε αυτή την περίπτωση τις λέξεις γενοκτονία, ανθρωπιστική καταστροφή, πολεμική μηχανή, ελληνικό λόμπυ, ελληναζί; Γιατί τηρούμε άλλα μέτρα και άλλα σταθμά για τους Άλλους και άλλα για εμάς;

Γιατί, λοιπόν, λέμε συνθήματα όπως Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι [5] ενώ Είμαστε όλοι Δολοφόνοι;

Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους Άλλους, είτε για τα δικά τους προβλήματα, είτε ότι δήθεν ευθύνονται για τα δικά μας, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι εμείς δημιουργούμε τα προβλήματά μας και έχουμε την ευθύνη να το αναγνωρίσουμε και να δημιουργήσουμε αντίστοιχα προτάγματα επίλυσής τους. Και, αν αναγνωρίζουμε ότι με τις καύσεις σημαιών και τα εμπάργκο δεν θα επιλυθούν τα προβλήματα των προσφύγων του Αιγαίου, να μην κάνουμε αυτά που κράζουμε σε άλλους!

Όλοι οι πρόσφυγες, είμαστε ήδη νεκροί: Το Αιγαίο ανήκει στους πνιγμένους πρόσφυγές του!

[1] Aufheben #10, Behind the 21st Century Intifada, 2002, http://www.geocities.com/aufheben2/auf_10_intifada.html
Περιοδικό Ανάρες (μτφ.), Πίσω από την Ιντιφάντα του 21ου Αιώνα, Εκδόσεις Κόκκινο Νήμα, 2005
[2] Κάποιοι λένε ότι λέγοντας τα ανωτέρω είμαστε "κρυπτο-σιωνιστές" που "κρατάμε ίσες αποστάσεις". Κάποιοι άλλοι λένε ότι ο αντισημητισμός είναι "λάθος" γιατί "ενισχύει" την ακροδεξιά. Η πρόθεση όμως, είναι να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Ο αποκλεισμός του Άλλου σαν κοινωνική πρακτική δεν γνωρίζει δεξιές και αριστερές. Ούτε ίσες αποστάσεις. Μας φαίνεται, αλλά είναι μεγάλο (και ενδιαφέρον) θέμα προς διερεύνηση, ότι η ιδεολογικοποίηση της γνώμης με όρους "στρατηγικής" ίσως να είναι ίδιον ατόμων χαμένων στη χάρτινη πραγματικότητα των βιβλίων και όχι στην καθημερινότητα με "σάρκα και οστά".
[3] http://fortresseurope.blogspot.com/2006/02/m.html
[4] Δεν υπάρχει καμμία διάθεση μείωσης της δουλειάς που γίνεται από ομάδες σε Πάτρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και αλλού σε θέματα προσφύγων. Είναι όμως ζήτημα κυριολεκτικά ζωής και θανάτου να ενισχυθούν οι νησιωτικές ομάδες που αντιμετωπίζουν το θέμα των πνιγμών και δεν έχουν να ασχοληθούν μόνο με τους επιζώντες.
[5] Είναι πολύ εκνευριστικό αλλά και διασκεδαστικό ταυτόχρονα να βλέπεις μερικούς έλληνες αριστεροαναρχικούς αλλά και άλλους νοικοκυραίους να βραχυκυκλώνουν όταν Παλαιστίνιοι στις πορείες κατηγορούν τα Αραβικά κράτη ότι τους "πουλάνε" για να μην ενοχληθεί το πετρελαϊκό εμπόριο. Μα πώς είναι δυνατόν να φταίει κάποιος που δεν είναι Εβραίος, φαίνεται να σκέφτονται...

On the shooting of the 16-year-old boy in Athens

2008-12-11T15:36:00.003Z

This is a text written collectively by a group of residents of Ireland who are former residents of Greece, after communication with people involved in the marches and various Exarchia residents. It was given to the greek embassy in Dublin after a picket protest on 9th Dec 2008.

● The incident

On Saturday, 6th of December 2008, two ex-army special forces armed uniform officers (Eidikoi Frouroi/EF) were patrolling in a squat car in Exarchia, central Athens. They got involved in a verbal argument with some young people who were there. They left, and after a few minutes they returned on foot. The verbal argument continued, one of the young people threw a plastic bottle of water to the EF, one of whom pulled his gun and shot him twice directly on the chest.

● General disapproval

This is not a unique and isolated incident. During the last years we have seen a multiplication of marches in Greece, but also a rise of violence from the State. The governments have been incapable of dealing with the bad state of the economy. Foreign investors carry their business in countries with cheaper labour, leading to a high rate of unemployment. The governments chose to increase taxation in small businesses and working people and reduce the already insufficient pensions. Also, a university reform was proposed, which would make them function more like companies rather than academic institutions. Maybe the most important failure of the recent governments, is when they let almost half of the greek forests burn, and tried to eliminate these huge fires with no central planning.

Thus, the people organised huge marches. Pensioners, students, even police unions were confronted with violence; the armed and in full armour riot-police (MAT) are very generous in using tear-gas, smoke grenades and stun grenades. For the last few years the news had headlines like: “Just by chance there were no fatalities”, “Athens resembles a battlefield” etc. During the last month, two refugees were killed by the police while they were waiting in a queue to apply for asylum.

After the Olympics in Athens, the Greek 9/11 in terms of applying “anti-terrorist” measures, the right-wing governments reformed the Special Brands according to the old military fashions, enforced as police fashions in Greece by the 1967-74 military junta, having been initialised by the 1936 fascist government.

● Why the area is important

These bodies (EF and MAT) are extensively active around the Exarchia area. This area is really significant for Athens. Just behind the Polytechnic School, it is an area were many students traditionally used to live and became a center of resistance during the military junta. Many social centers and small shops are found in this area of 90,000 m2 and 22,068 residents. It is the only area which conserves the architectural tradition of the 18th/19th centuries, people live as a community and they are not absorbed by individualism. It is an open space, where people from all over Athens and Greece participate in various events. The area also has a lot of green, mostly on Strefi hill.

The governments though, are quite uncomfortable about that. For years they have been trying to absorb the people into individualism. Their friends, the construction companies, see in the green Strefi hill a piece of land where they would happily build huge commercial centers and blocks of flats.

To achieve all these, EF and MAT patrols have been permanently installed for the last 4 or 5 years. The people, though, organised the Exarchia Residents Committee and managed to stop the re innovation plans. They also organised free exchange markets while in the area free lessons of using computers and of the greek language are delivered to refugees. (photos at:
http://exarchia.pblogs.gr/2008/12/den-katanalwnw-epanah....html)

● Massive Outrage

That's why the murder of a 16-year-old boy by an EF in Exarchia outraged the people so much. That's why it spread all over Greece. While the mainstream media want to promote a few-anarchists-overreact image, it is far from the truth. Almost all parties of the Left participated in a 10,000 people march organised in less than two hours since the event happened. No riots happened until the MAT appeared and provoked verbally the demonstrators. Then, a massive outrage came to the surface: young people NOT taking part in the march started throwing stones to the MAT, 70-year-old people went out at their balconies and threw flowerpots and ashtrays to the MAT, who answered, as usually, with tear-gas and stun grenades.

Demonstrators who managed to reach and protest at the Special Brands Headquarters in Athens and the police departments in Thessaloniki were, not surprisingly, confronted with tear-gas and stun grenades.

● Further action

Marches were also organised on the 7th and 8th of December. The first by Leftists and Anarchists, the second by the Schools Union. Also, the Provosts of universities in Athens called for a strike. Both marches were confronted with violence by the MAT. They have been throwing tear-gas and stun grenades to the thousands of school students who went to the march. This only enrages the students even more, which has led to all these fires in the center of Athens. All of them are set in Ministry buildings, squat cars and stores of multinational corporations.

Marches in many other -more than 20- cities had the same fate: a peaceful march was provoked by the MAT, the demonstrators were enraged and set fires to governmental buildings. The disapproval against the government has become so massive, that even the mainstream media have started to call for the resignation of the prime minister and conduction of elections. None in the media say that they don't understand the motives of the people.

In many cities around Europe, protests for this situation have been called. Berlin, London, Edinburgh, Paris, Barcelona and cities in Holland, Cyprus, Slovakia and other.

This is the situation for which we want to protest in Ireland, too!

● What we ask

We demand the respect of Human Rights in Greece.

We demand the full disarmament of the police and the abolishment of the EF body.

We demand the end of the continuous injustice between people living in Greece.

Former Residents of Greece

...Ιστορία του, Αμαρτία του, Λάθος του μεγάλο...

2008-11-26T21:32:00.005Z

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση από κείμενο φοιτητών στη Σάμο που μοιράστηκε σε Γενικές Συνελεύσεις φοιτητών. Ευχαριστώ τα παιδιά που μου το έστειλαν. Όσον αφορά τη ρητορική τους ερώτηση, οι φοιτητές της Χίου μια χαρά ξέρουν την σταδιοδρομία του -για τους περισσότερους- προτύπου τους...

Τις τελευταίες μέρες έγινε γνωστό ότι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου προτίθεται να εκλέξει ως καθηγητή το Γιάννη Τσαμουργκέλη στο Τμήμα Ναυτιλιακών και Επιχειρηματικών Σπουδών στη Χίο.

Ο Τσαμουργκέλης είναι ο περιβόητος φοιτητής, μέλος της ΠΑΣΠ τότε, όπου το Νοέμβριο του 1985 ψήφισε για την κατάλυση του ασύλου, ως μέλος του Κ.Σ της ΕΦΕΕ. Στις 17 Νοέμβρη 1985 μετά από μία μεγαλειώδη πορεία φοιτητών και εργαζομένων για την 12η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η αστυνομία επιτίθεται και δολοφονεί εν ψυχρώ τον 15 χρονο Μιχάλη Καλτεζά. Ως ένδειξη διαμαρτυρίας φοιτητές καταλαμβάνουν το Χημείο.

Η κυβέρνηση θέλοντας να καταστείλει τις αντιδράσεις από την δολοφονία του Καλτεζά επιχειρεί να καταστείλει την κατάληψη του Χημείου. Στις 18 Νοέμβρη συνεδριάζει η επιτροπή ασύλου του Πανεπιστημίου Αθηνών που αποτελείται από τους Μ. Σταθόπουλο, πρύτανη, Δ. Μαυράκη εκπρόσωπο του ΔΕΠ και Ι. Τσαμουργκέλη εκπρόσωπο των φοιτητών, μέλος του ΚΣ της ΕΦΕΕ από την ΠΑΣΠ. Για να παρθεί απόφαση για άρση του ασύλου απαιτούνταν ομοφωνία. Και δεδομένου ότι οι άλλοι δύο θα ψήφιζαν ούτως ή αλλως υπέρ, η ψήφος του Τσαμουργκέλη θα έκρινε την απόφαση της επιτροπής.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η βίαιη επέμβαση της αστυνομίας, η οποία πλημμύρισε το χώρο με χημικά. Δεκάδες φοιτητές υπέστησαν άγριο ξυλοδαρμό και 37 από αυτούς συνελήφθησαν. Η πράξη αυτή του Τσαμουργκέλη θα καταδικαστεί από όλους τους φοιτητικούς συλλόγους και στις 10 Δεκέμβρη 1985 η γενική συνέλευση του Οικονομικού θα τον διαγράψει από μέλος του φοιτητικού συλλόγου.

Ο Τσαμουργκέλης για πολλά χρόνια δεν θα μπορεί να περάσει ούτε έξω από πανεπιστημιακό χώρο και θα ασχοληθεί με διάφορες θέσεις σε οργανισμούς και τράπεζες. Παράλληλα κάνει δηλώσεις περηφάνιας σε εφημερίδες για την πράξη του αυτή καθώς και για το ότι είχε στην κατοχή του τη σημαία του Πολυτεχνείου. Το 1995 θα κάνει την επανεμφάνιση του προσπαθώντας να γίνει καθηγητής στο Οικονομικό Αθηνών. Όμως οι προσπάθειες του ματαιώνονται μετά από κινητοποιήσεις φοιτητών.

Η συγκεκριμένη χρονική στιγμή που εμφανίζεται το θέμα δεν είναι τυχαία. Σε μια περίοδο όπου φοιτητές γεμίζουν και πάλι τα αμφιθέατρα των γενικών τους συνελεύσεων, προσπαθώντας να βγουν στο δρόμο ενάτια στον αντιδραστικό Νόμο Πλαίσιο, τα ΚΕΣ και συνολικά την πολιτική της κυβέρνησης. Που γίνονται προσπάθειες να δυσφημιστεί το άσυλο από όλες τις πλευρές (κυβέρνηση, πρυτάνεις, καθηγητές, ΜΜΕ), η επιλογή του συγκεκριμένου ατόμου, φορέας ιστορικών αναμνήσεων της κατάλησης του ασύλου, είναι προκλητική και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Επιπλέον η επιλογή ενός απομακρυσμένου πανεπιστημίου, όπως αυτού της Χίου δεν είναι τυχαία καθώς πιστεύεται ότι δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις και θα μονιμοποιηθεί πιο εύκολα.

Ο Ι. Τσαμουργκέλης δεν έχει θέση στο πανεπιστήμιο που θέλουμε και διεκδικούμε. Άραγε οι φοιτητές του στο τμήμα που διδάσκει γνωρίζουν με βάση ποιό «ήθος» ξεκίνησε η ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία;

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους και την πανεπιστημική κοινότητα να καταδικάσει την πράξη αυτή.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ
ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

ΦΟΙΤΗΤΕΣ/ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Ιρλανδικός Εθνικισμός και το "Όχι" στην Ευρωσυνθήκη

2008-09-23T17:52:00.005+01:00

Ο ελληνικός τύπος σύσσωμος πανηγύρισε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σχετικά με την επικύρωση ή όχι της "Ευρωσυνθήκης της Λισαβόνας". Η άγνοια δε, των δημοσιογράφων, οδήγησε στο να γραφτούν ανακρίβειες κάθε τύπου. Όλη η υπόθεση παρουσιάστηκε χωρίς καμμία έρευνα και εμφανίστηκε στα άρθρα και τα κανάλια φιλτραρισμένη από λογικές ελληνικού τύπου, που ουδεμία σχέση έχουν με την Ιρλανδία. Θα ξεσκεπάσουμε αυτές τις ανακρίβειες της copy-paste δημοσιογραφίας και στο δρόμο θα γελάσουμε με τα ευρήματά τους. (Επίσης θα γελάσουμε με την προσπάθειά τους να διαβάσουν ιρλανδικές λέξεις στα αγγλικά.) Νέα άρθρα επαναφέρουν το θέμα στην επικαιρότητα, με τη συνηθισμένη ελληνική συνοδεία: τη συνωμοσιολογία.

"Dublin is such a small city: everyone knows everyone else's business"

James Joyce, The Boarding House, Dubliners

Ιρλανδία και Εθνικισμός

Στην Ιρλανδία δεν υπάρχει κάποιο μπλοκ σκινάδων νεο-ναζί, τουλάχιστον οργανωμένο, αλλά λίγοι σκόρπιοι. Αυτό κάνει πολλούς να νομίζουν ότι η Ιρλανδία είναι ένας φολκλορικός παράδεισος. Μόνο έτσι δεν είναι τα πράγματα όμως, καθώς τελευταία έχουμε όχι μόνο τα γνωστά περιστατικά, τύπου πεσίματος από μεθυσμένους επειδή μιλάμε ελληνικά στον δρόμο, αλλά τη δολοφονία Πολωνών εργατών στην Τάλα (Tallaght) και την απαγόρευση έγχρωμων να ανέβουν σε λεωφορεία.

Πώς φτάσαμε εκεί; Μια παρουσίαση της πρόσφατης ιστορίας της ιρλανδίας φωτίζει κάποιες πτυχές.

Η εξέγερση του 1916 ενάντια στην αγγλική αυτοκρατορία είχε αρχικό σκοπό από μερικούς την αυτοδιαχείριση της ιρλανδίας από συμβούλια και από μερικούς άλλους ένα σοσιαλδημοκρατικό κράτος πρόνοιας. Μέχρι το 1920 σχεδόν όλοι αυτοί ήταν νεκροί ή φυλακισμένοι. Ο εμφύλιος έγινε ανάμεσα σε ιρλανδούς πατριώτες υπέρ της συνθήκης με την αγγλία και ιρλανδούς πατριώτες κατά της συνθήκης. Η γέννηση του ιρλανδικού κράτους, του "ρεπούμπλικ" σε άπταιστα ιρλανδικά, σηματοδότησε και την εμφάνιση του εθνικισμού στην τοπική πολιτική. Το γεγονός ότι είσαι irish republican patriot είναι αναμφισβήτητο. Παλαιότερα αυτό συνοδευόταν και με μεγάλες δόσεις καθολικισμού. Ό,τι έγινε από τότε και ύστερα στην ιρλανδία, έγινε για το καλό του ρεπούμπλικ—για "μας". Η ζωή ακολούθησε το δόγμα Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Τώρα, μετά τα σκάνδαλα παιδεραστείας από παπάδες (1995-1998), η θρησκεία βγήκε απ' έξω.

Η Κομματική Πραγματικότητα και η Ευρωσυνθήκη

Κυβερνών κόμμα εδώ είναι το Φιίνα Φολ από το 1997 μέχρι σήμερα (έτσι διαβάζεται στα ιρλανδικά το Fianna Fάil που σημαίνει Στρατιώτες της Χριστιανικής Μοίρας). Το Φιίνα Φολ είναι ένα κόμμα τύπου ΝΔ. Στην κυβέρνηση συμμετέχουν οι Πράσινοι και οι Progressive Democrats, ένα κόμμα σαν τους Φιλελεύθερους του Μάνου (ελεύθερη αγορά πάνω απ' όλα) το οποίο μόλις διαλύθηκε (18-23/09/2008) και ενσωματώθηκε σε άλλα κόμματα.

Δεύτερο κόμμα είναι το Φίνα Γκέιλ (σημαίνει Ιρλανδική Οικογένεια), με πολιτική τύπου ΠΑΣΟΚ, δηλαδή κεντροδεξιά με σοσιαλδημοκρατικό προσωπείο. Το Labour Party είναι κάτι σαν ΣΥΡΙΖΑ, το Σιν Φέιν είναι τελείως ιρλανδικό εθνικοαπελευθερωτικό μόρφωμα και δεν έχει αντίστοιχο ελληνικό, και το Socialist Party είναι οι Τροτσκιστές. Τα ποσοστά που παίρνουν στις εκλογές είναι πάνω κάτω κάθε φορά τα ίδια:

Φιίνα Φολ: 41 %
Φίνα Γκέιλ: 27 %
Labour: 10.5 %
Σιν Φέιν: 7 %
Πράσινοι: 4.5 %
Progressive Democrats: 3 %
Τροτσκιστές: 0.7 %

Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο "ρεπούμπλικαν πατριώτης" είναι μια ενεργή πραγματικότητα στην ιρλανδία και όχι κάποια φανταστική κατασκευή. Όσον αφορά την Ευρωσυνθήκη, τα δύο μεγάλα κόμματα και οι PD υποστήριξαν το "ναι", το Labour είχε ανοιχτή γραμμή οπότε ήταν μισοί-μισοί, ενώ τα άλλα κόμματα ήταν κατά. Κατά ήταν επίσης το Workers Party (Κομμουνιστικό Κόμμα), το WSM (Ομοσπονδία Αναρχικών), ενώ εμφανίστηκε και μια οργάνωση—η Libertas—υπέρ του όχι.

Η Καμπάνια για το "Όχι" και ο Δεξιός Εθνικισμός

Δεν θα αναφερθούμε εδώ σε όλα τα επιχειρήματα υπέρ του "όχι". Θα παρουσιαστούν μόνο κάποιες πτυχές που θεωρούνται άξιες σχολιασμού. Κάνοντας μια παρένθεση, ας αναφέρουμε ότι η καμπάνια υπέρ του "ναι" ήταν τουλάχιστον γελοία και, προφανώς, εθνικιστική. "Good for Ireland, Good for Europe. Vote Yes." είναι το μοναδικό σύνθημά της. Αφού είναι καλό για "μας", τότε δεν έχει σημασία ο λόγος. Ας το ψηφίσουμε, είπαν το 46% που ψήφισαν "ναι". Άλλο επιχείρημα ήταν ότι ο Μπέρτι Αχέρν, ο Τιίσοχ (Taoiseach=πρωθυπουργός) για 11 χρόνια, ψήφισε "ναι". Ο—για τους φίλους—Μπέρτι είναι τοπικός σταρ/Ψωμιάδης, και κέρδιζε τις εκλογές πίνοντας μπύρες με τα "παλικάρια" στις παμπ (a pint with the lads...), τουμπάροντας έτσι όποιες αντιδράσεις για την αφορολόγητη δωρεά όλου του δημοσίου σε πολυεθνικές.

Παρόλ' αυτά, ό,τι είναι πράσινο (το ιρλανδί) είναι καλό—και αυτό ισχύει επίσης και από τη μεριά του "όχι". Η καμπάνια για το "όχι" είχε δύο πτυχές: μια εθνικιστική και μια ταξική. Και στις δύο περιπτώσεις, έπρεπε να πείσουμε για το καλό "μας" και να αποκλείσουμε τους Άλλους...

Πρώτον: η Libertas δεν "ηγήθηκε" της καμπάνιας για το "όχι". Τα άτομα που τη σχημάτισαν είχαν από παλαιότερα συμμετάσχει σε νεοφιλελεύθερα think-tanks και τους ήξερε όλος ο κόσμος. Δεν έγινε καμμία ανακάλυψη κρυφής χρηματοδότησης της Libertas μετά το δημοψήφισμα, αλλά όλα είχαν βγει στη φόρα από πολύ πριν: http://www.wsm.ie/news_viewer/3946
Η καμπάνια δεν είχε ηγέτες, αλλά κάθε ομάδα που υποστήριζε το "όχι" κινήθηκε ξεχωριστά. Λόγω του ήδη προϋπάρχοντος εθνικισμού, η Libertas πήρε περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο. Τα κανάλια έδωσαν αυτό που ήξεραν ότι ζητάει ο ιρλανδικός λαός. Το εθνικιστικό παραλήρημα της Libertas ήταν:

"Με την Ευρωσυνθήκη θα μπουν ευρω-φόροι, άρα θα φύγουν επιχειρήσεις από την Ιρλανδία (μας). Θα γίνει ευρωστρατός και θα μας πάρουν τα παιδιά (μας). Θα ισχύουν οι ίδιοι νόμοι σε όλη την ευρώπη, άρα θα επιτραπούν οι εκτρώσεις και οι γυναίκες (μας) θα πέσουν στην αμαρτία, και επίσης έτσι θα γεννηθούν λιγότερα παιδιά (μας)".

Η Καμπάνια για το "Όχι" και ο Αριστερός Εθνικισμός

Παρά το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί για τους ευρωφόρους και τις εκτρώσεις είναι ψευδείς, οι πρώτοι υιοθετήθηκαν από όλη την αριστερά που υποστήριξε το "όχι". Έτσι λοιπόν, οι Εργατικοί, οι Τροτσκιστές και οι ελάχιστοι Κομμουνιστές που υπάρχουν, είπαν:

"Με την Ευρωσυνθήκη θα μπουν ευρωφόροι, άρα θα φύγουν επιχειρήσεις από την Ιρλανδία (μας). Θα γίνει ευρωστρατός και θα μας πάρουν τα παιδιά (μας)."

Είναι το λιγότερο εντυπωσιακό, άλλα και λογικό συνάμα, ότι επικεντρώθηκαν στις δουλειές που θα χαθούν για τους ιρλανδούς εργάτες στην ιρλανδία, ενώ οι αναφορές στους πολωνούς, ισπανούς και ιταλούς (με φθίνουσα σειρά βάσει πληθυσμού στην ιρλανδία) είναι ανύπαρκτες! Ο αγώνας γινόταν για να σηκώσει κεφάλι ο φτωχός και "τίμιος πλην παραπλανημένος" ιρλανδός ρεπούμπλικαν εργάτης. Φυσικά, με σκοπό την ψήφο. Επίσης, το μεγάλο επιχείρημα που προέβαλλε η αριστερά στις ομιλίες της και στην ραδιοφωνική της παρουσία, ήταν ότι "δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε" γιατί το κείμενο της συνθήκης είναι δύσκολο και ότι "η κυβέρνηση δεν έχει επιχειρήματα".

Ο λόγος για τον οποίο επικράτησε το επιχείρημα περί δυσκολίας, άγνωστος... Μια ματιά στη συνθήκη αποκαλύπτει αντιφάσεις ήδη από τις τέσσερεις πρώτες σελίδες κειμένου, γιατί να κάνω ότι δεν τις βλέπω επειδή είναι δύσκολο το κείμενο;

Επίσης, υπήρχε πλήθος αναφορών σε "Αυτούς και εμάς", δηλαδή ότι κάποιοι σε ένα σκοτεινό και ντουμανιασμένο υπόγειο κανονίζουν τη μοίρα μας και όχι εμείς, και Αυτοί είναι ενάντιοι στην "πρόοδο" που αναμφίβολα θα φέρει ο καλός λαός, απλά εμείς δεν το βλέπουμε ακόμα...

Βλέπουμε λοιπόν, δεύτερον, ότι το "ηχηρό και βροντερό 'όχι' του δημοκρατικού ιρλανδικού λαού" δεν υπάρχει, αλλά είναι εξ ολοκλήρου ελληνικό φανταστικό κατασκεύασμα. Μάλλον υπάρχει ένα εθνικιστικό—όχι ευρωσκεπτικιστικό όμως—"ίσως". Γι αυτό και το αποτέλεσμα ήταν τόσο αμφίβολο.

Η Καμπάνια για το "Όχι" και τα Όρια του Κλασικού Αναρχισμού

Από την άλλη, η καμπάνια του WSM http://www.wsm.ie/news_viewer/3825 κινήθηκε σε αρκετά διαφορετικό επίπεδο. Επειδή η συγκεκριμένη Ομοσπονδία δεν λειτουργεί κλειστά, σαν κόμμα, υπήρξαν πολλές διαφορετικές απόψεις και δεν "επικράτησε" κάποια της άλλης. Όμως, είναι σημαντικό να αναφερθούν κάποιες από τις απόψεις που δείχνουν τα όρια του κλασικού αναρχισμού σε σχέση με την αντιμετώπιση του φαινομένου του εθνικισμού. Σημαντικό, λόγω του γεγονότος ότι τέτοιες απόψεις στην ελλάδα τυγχάνουν ιδιαίτερα μεγάλης απήχησης.

Πολλοί κράτησαν μια θρησκευτική πίστη στον παραπλανημένο λαό, ο οποίος "θα καταλάβει" και "θα γίνει επανάσταση". Τα αφεντικά φταίνε που τον λοξοδρομούν, ο ίδιος όμως ο λαός, ποτέ! http://www.wsm.ie/news_viewer/4146 Αυτό δε, μάλιστα, υποτίθεται ότι είναι φυσικό, μια που είναι ταξικό φαινόμενο!!! Αν τους θυμίσεις ότι αυτός ο τύπος που δουλεύεις μαζί δεν είναι μόνο "ιρλανδός εργάτης" αλλά και κομματόσκυλο του Φιίνα Φολ, η απάντηση είναι ότι δεν πρέπει να του το πολυθυμίζεις, γιατί πρέπει να τον πάρουμε "με το μέρος 'μας'".

Οι Άνθρωποι Είμαστε Υπεύθυνοι για τη Μοίρα Μας

Οι άνθρωποι όμως, δεν είναι υποχείρια κάποιων αντικειμενικών νόμων κίνησης της Ιστορίας. Είναι ενεργά κοινωνικά άτομα, και συνεπώς υπεύθυνοι για την μοίρα τους. Και η ιστορία είναι κοινωνικο-ιστορική δημιουργία—κάθε φορά προκύπτει κάτι νέο, από ζαπατιστική κοινότητα μέχρι Άουσβιτς. Από τα καλύτερα μέχρι και τα χειρότερα.

Το ολοφάνερο γεγονός ότι δημιουργείται ένα νέο είδος ιρλανδικού εθνικισμού με την ενεργή συμμετοχή στη φαντασιακή του σημασία από τον ιρλανδικό "λαό", πρέπει επί τέλους να αποκαλυφθεί και να μην κρυβόμαστε πλέον πίσω από το δάχτυλό μας φοβόντας μήπως και προσβάλλουμε κανέναν.

Ούτε έλληνας ούτε ιρλανδός

Παράρτημα: Δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου
(Η έμφαση με πλάγια γράμματα δική μου)

Σε πολιτικό και θεσμικό χάος κινδυνεύει να βυθιστεί η ΕΕ, μετά το «όχι» των Ιρλανδών στη Συνθήκη της Λισαβόνας με ποσοστό της τάξης του 55%. Παρά την καμπάνια της κυβέρνησης και των περισσότερων κομμάτων, το«ναι» επικράτησε μόνο σε 6 από τις 43 περιφέρειες.

Ωστόσο, το αντιπολιτευόμενο «Σιν Φέιν» και η οργάνωση «Λιμπερτάς», που ηγήθηκε της εκστρατείας του «όχι», προειδοποίησαν τις Βρυξέλλες και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σεβαστούν την ετυμηγορία του ιρλανδικού λαού. «Είναι μια μεγάλη νίκη της δημοκρατίας. Κάθε Ιρλανδός πρέπει να νιώθει περήφανος», είπε ο επικεφαλής της «Λιμπερτάς», Ντ. Γκάνλεϊ.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&tag=8777&pubid=1126608
http://www.e-liberta.gr/site/content.php?artid=9216

"Το 'όχι' του ιρλανδικού λαού είναι πράξη ανυπακοής και έχει μεγάλη σημασία για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Δείχνει ότι η λαϊκή αγανάκτηση κατά της ΕΕ φουντώνει και εξελίσσεται σε απειθαρχία. Το αντιδραστικό δημιούργημα που από κοινού συγκρότησαν τα κεντροαριστερά και κεντροδεξιά κόμματα είναι πια ένα κουρελόχαρτο και πρέπει να έχει τη μοίρα του πανηγυρικά απορριφθέντος από τους λαούς 'ευρωσυντάγματος' " αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Ελλάδος).

Σχετικά με το «ΟΧΙ» του ιρλανδικού λαού στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, η Μαρίκα Φραγκάκη, μέλος της ΚΠΕ και υπεύθυνη τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΝ, δήλωσε:

Για άλλη μια φορά, αμφισβητήθηκε η δημοκρατική νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ηχηρό ιρλανδικό «ΟΧΙ» στη Συνθήκη της Λισσαβόνας απορρίπτει τα όποια μέτρα εκδημοκρατισμού της Ένωσης που παραχωρεί η Συνθήκη, ως ανεπαρκή σε σχέση με τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις των ευρωπαίων πολιτών.

Η Ε.Ε. δεν μπορεί να υπάρξει σε διάσταση από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των λαών της. Σήμερα είμαστε όλοι Ιρλανδοί!
http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=6538059

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α Δελτίο τύπου 13/06/2008 Η ΝΙΚΗΤΟΥ ΙΡΛΑΝΔΙΚΟΥ ΟΧΙ, ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ! Χαιρετίζουμε την νίκη του ΟΧΙ στην Ιρλανδία στο δημοψήφισμα για την ευρωσυνθήκη. Είναι μια νίκη που εκφράζει τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των εργαζόμενων καιτων λαών της Ευρώπης. Όλων εκείνων που με μαχητικούς αγώνες συγκρούονται με τις επιλογές των κυρίαρχων τάξεων και των κυβερνήσεωντης ΕΕ με τις πολιτικές της ακρίβειας, της λιτότητας, της ανασφάλιστης ελαστικής εργασίας, των ιδιωτικοποιήσεων, της μετατροπής σε εμπορεύματα των δικαιωμάτων στη δημόσια εκπαίδευση , υγεία, με το ρατσισμό και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=880108

"μια μεγάλη ημέρα κατά την οποία μπορεί κανείς να είναι υπερήφανος που είναι Ιρλανδός" έκανε λόγο ο επικεφαλής της οργάνωσης Libertas

Στην Ιρλανδία επικρατεί το αίσθημα ότι η κοινή γνώμη της χώρας πιέστηκε πολύ και απειλήθηκε για να ψηφίσει "ναι" σε μια συνθήκη που λίγοι είχαν διαβάσει ή κατανοήσει
http://www.skai.gr/master_story.php?id=84788

Σε γραπτή του δήλωση ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ σημειώνει ότι: “οι αγέρωχοι Ιρλανδοί έσωσαν την τιμή της Ευρώπης. Το βροντερό “όχι” τους ήταν η απάντηση στην επιχειρηθείσα απάτη από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών.”
http://www.apn.gr/?p=2350

ο επικεφαλής της οργάνωσης Libertas Ντέκλαν Γκάνλεϊ που ηγήθηκε της εκστρατείας υπέρ του «όχι», δήλωσε ότι πρόκειται για «μια μεγάλη ημέρα κατά την οποία μπορεί κανείς να είναι υπερήφανος που είναι Ιρλανδός»

Μιλώντας στο δημόσιο ιρλανδικό ραδιοτηλεοπτικό δίκυτο RTE, η Μέριριντ ΜακΓκίνες, ευρωβουλευτής του αντιπολιτευόμενου κόμματος Φάιν Γκέιλ, που είχε κάνει εκστρατεία υπέρ του «ναι» εκτίμησε πως πως «τρία πράγματα προκάλεσαν την ήττα στο δημοψήφισμα: Το γεγονός ότι ο ταοϊσάχ (ο πρωθυπουργός Μπράιαν Κόουεν) δεν την είχε διαβάσει (τη συνθήκη), το γεγονός ότι ο Τσάρλι ΜακΚρίβι (επίτροπος της ΕΕ αρμόδιος για τον ανταγωνισμό) δεν την είχε διαβάσει και το γεγονός ότι οι γυναίκες φοβήθηκαν ότι τα παιδιά τους θα κληθούν να καταταγούν σ' έναν ευρωπαϊκό στρατό».

Σημείωσε ακόμη πως «πολλοί Ιρλανδοί είχαν παραπληροφορηθεί και σε σχέση με ηθικά ζητήματα».
http://www.naftemporiki.gr/news/static/08/06/13/1525818.htm

Έρευνα σχετικά με πληροφορίες του ιρλανδικού Τύπου που θέλουν την εκστρατεία του ιρλανδικού «Όχι» στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη να έχει χρηματοδοτηθεί από τη CIA και το Αμερικανικό Πεντάγωνο, ζήτησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χανς-Γκερτ Πέτερινγκ.

Το θέμα έφτασε στο Ευρωκοινοβούλιο με αφορμή παρέμβαση του συμπροέδρου των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χανς-Γκερτ Πέτερινγκ ζήτησε να υπάρξει πλήρη διαφάνεια για τον τρόπο χρηματοδότησης της οργάνωσης Libertas, που ηγήθηκε της εκστρατείας υπέρ του «Όχι» στην Ιρλανδία.

Σύμφωνα με τον κ. Πέτερινγκ, ενώ αρχικά ο πρόεδρος της οργάνωσης, Ντίκλαν Γκάνλεϊ, είχε δηλώσει ότι η εκστρατεία χρηματοδοτήθηκε από μικρές εισφορές, στην συνέχεια παραδέχθηκε ότι ο ίδιος έθεσε στην διάθεσή της το ποσό των 200.000 ευρώ.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=940580&lngDtrID=245

Τα σπίτια μας είναι φτιαγμένα από χαρτόνι

2008-09-18T22:25:00.003+01:00

Αναδημοσίευση από κείμενο Αφγανών προσφύγων στην Πάτρα. Να σχολιάσω μόνο ότι υποτίθεται πως το ελληνικό κράτος προστατεύει τους πρόσφυγες με σχετικό νόμο. Μόνο που πρώτα δίνουν στους πρόσφυγες να υπογράψουν ένα χαρτί στα -άγνωστα για αυτούς- ελληνικά. Τι λέει αυτό το χαρτί; Ότι ομολογούν παράνομη είσοδο στη χώρα, έτσι ώστε να υπόκεινται στους νόμους περί λαθρομετανάστευσης, και όχι περί προσφύγων. Αυτό δείχνει τη διάθεση με την οποία γίνονται δεκτοί αυτοί οι άνθρωποι.

Ίσως αυτό το κείμενο δε θα έχει καμία επιρροή στους Έλληνες, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, ίσως δεν έχει νόημα γι'αυτούς.

Γιατί είμαστε πρόσφυγες; Υποφέρουμε από 30 χρόνια πολέμων στο Αφγανιστάν. Αγανακτήσαμε απ'τον πόλεμο και τη βία. Γι'αυτό βρισκόμαστε στις πύλες της Ευρώπης αναζητώντας άσυλο.

Αν εμείς, οι οικογένειές μας, τα μικρά παιδιά μας, οι φίλοι μας δεν είχαμε υποστεί τη βία, τον πόλεμο και την τρομοκρατία (τις βόμβες και τις ρουκέτες) στη χώρα μας, δε θα είχαμε καταφύγει σαν πρόσφυγες σε καμία χώρα και δε θα ήταν αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό που βλέπουν όλοι σε εμάς, του πρόσφυγα.

Ζούμε σε παραπήγματα φτιαγμένα από χαρτόνι και πλαστικό, κάτω από τον ήλιο και την ανυπόφορη ζέστη, δεν έχουμε νερό και τροφή, ούτε ηλεκτρικό και τα βασικά αγαθά για τη ζωή. ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αλλά η αστυνομία, το λιμενικό, κάποιοι Έλληνες που ζουν γύρω απ'τον καταυλισμό μάς αντιμετωπίζουν σαν να μην είμαστε ανθρώπινα πλάσματα.

Απ'τους ήχους των όπλων και των εκρήξεων, από τα κατεστραμμένα και καμμένα σπίτια έχουμε μαύρες αναμνήσεις. Όπου κι αν πήγαμε, αντί για τη βοήθεια που αναζητούσαμε βρήκαμε τιμωρία. Ζητήσαμε από την ελληνική κυβέρνηση και την ευρωπαϊκή ένωση, μια καλή μεταχείριση σχετικά με τη ζωή. Δεν είμαστε ευτυχισμένοι με τη ζωή και τα προβλήματα που έχουμε στην Πάτρα.

Δεν είμαστε εγκληματίες, μη μας κατηγορείτε και μη μας φέρεστε σαν εγκληματίες.

Δραπετεύσαμε από το Αφγανιστάν εξαιτίας του πολέμου, της βίας, της αδικίας και της ανασφάλειας. Διασχίζουμε χιλιάδες μίλια κάτω από αμέτρητους κινδύνους για να βρούμε καλύτερη ζωή, ελευθερία και δημοκρατία αλλά δε βρήκαμε τίποτα εδώ.

Πού είναι εκείνος ο Μεσσίας που μιλούσε για δικαιοσύνη, ελευθερία; Υπάρχει κανείς που να ακούει τη φωνή μας;

Είμαστε ήδη φυλακισμένοι στον καταυλισμό μας και ακόμα κι αυτόν θέλουνε να τον καταστρέψουν. Κάθε φορά που βλέπουμε τους τραυματισμένους αδερφούς μας, με σπασμένα χέρια, σπασμένα κεφάλια, σπασμένες καρδιές τότε κι η ψυχή σπάει, σκοτεινιάζει -ψυχορραγούμε.

Σεπτέμβρης 2008

ΑΦΓΑΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΑΤΡΑΣ

Συζήτηση μεταξύ του Sergio Benvenuto και του Κορνήλιου Καστοριάδη

2008-06-28T17:16:00.006+01:00

Η συζήτηση έγινε στο Παρίσι τον Μάιο του 1994. Κινηματογραφήθηκε από την Ιταλική τηλεόραση για την Multi-Media Encyclopaedia of Philosophical Sciences της RAI - Radiotelevisione Italiana. Δημοσιεύτηκε επίσης στο Journal of European Psychoanalysis, τεύχος 6, χειμώνας 1998. Μετάφραση δική μου [1].

Benvenuto: Είστε ένας φιλόσοφος της πολιτικής, αλλά επίσης εργάζεστε ως ψυχαναλυτής. Επηρεάζει το επάγγελμα της ανάλυσης τις φιλοσοφικές σας ιδέες;

Καστοριάδης: Υπάρχει ισχυρός δεσμός μεταξύ της αντίληψής μου για την ψυχανάλυση και εκείνης για την πολιτική. Ο στόχος και των δύο είναι η ανθρώπινη αυτονομία, αν και μέσω διαφορετικών διαδικασιών. Η πολιτική σκοπεύει στην ελευθερία του ανθρώπινου όντος, κάνοντας δυνατή την πορεία προς την αυτονομία του μέσω της συλλογικής δράσης. Η κυρίαρχη αντίληψη κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα (συμπεριλαμβανομένου του Μαρξ), σύμφωνα με την οποία το αντικείμενο της πολιτικής είναι η ευτυχία, είναι μια αντίληψη λανθασμένη, ακόμα και καταστροφική. Το αντικείμενο της πολιτικής είναι η ελευθερία. Και η πολιτική είναι συλλογική—συνειδητή και κατόπιν σκέψης—δράση, η οποία στοχεύει στη μετατροπή θεσμών σε θεσμούς ελευθερίας και αυτονομίας.

Β: Η Αμερικάνικη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας δεν ισχυρίζεται ότι ο σκοπός της πολιτείας/κράτους είναι η ευτυχία, αλλά βεβαιώνει ότι οποιοσδήποτε έχει την ελευθερία να αναζητήσει την ευτυχία. Η ατομική αναζήτηση της ευτυχίας σταδιακά ταυτίστηκε στην Αμερική με κριτήρια 'επίλυσης προβλημάτων'. Ωστόσο, η αναζήτηση της ευτυχίας για τον καθένα δεν σημαίνει επίσης την αυτονομία του καθενός; Η ιδέα ότι η κοινωνία πρέπει να επιτρέπει στον καθένα την αναζήτηση της δικής του ευτυχίας υποθέτει μια, μέχρι ενός σημείου, φιλελεύθερη αντίληψη περί αυτονομίας. Εννοείτε την 'αυτονομία' με τον Αμερικάνικο τρόπο;

Κ: Όχι, όχι με την Αμερικάνικη έννοια. Η Αμερικανική Διακήρυξη λέει, "Πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ελεύθεροι και ίσοι για την αναζήτηση της ευτυχίας" [2]. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Θεός δημιούργησε όλους τους ανθρώπους ελεύθερους και ίσους. Πρώτον, ο Θεός δεν δημιούργησε τίποτα γιατί απλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα (Θεός). Δεύτερον, από τότε που υπήρξαν οι άνθρωποι, πρακτικά ποτέ δεν ήταν ελεύθεροι και ίσοι. Επομένως, είναι απαραίτητο να δράσουν για να γίνουν ελεύθεροι και ίσοι. Και μόλις γίνουν ελεύθεροι και ίσοι, θα υπάρξουν αναμφισβήτητα ζητήματα σχετικά με το Κοινό Καλό, και αυτό είναι αντίθετο με την φιλελεύθερη αντίληψη σύμφωνα με την οποία ο καθένας και όλοι πρέπει να αναζητήσουν την ατομική τους ευτυχία που θα σήμαινε, αυτομάτως, το μέγιστο της ευτυχίας για όλους. Υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες που δεν στρέφονται αποκλειστικά στη σφαίρα της ατομικής ευτυχίας και που είναι αντικείμενο πολιτικής δράσης—για παράδειγμα, μουσεία, ή δρόμοι—και παρομοίως είναι στη σφαίρα της ατομικής μου αυτονομίας η αυτονομία των άλλων.

Ωστόσο, αν η κοινωνία παρεμβληθεί στην ευτυχία μου, το αποτέλεσμα είναι ολοκληρωτισμός. Σ'αυτήν την περίπτωση η κοινωνία θα μου πει: "είναι η γνώμη της πλειοψηφίας ότι δεν θα 'πρεπε να αγοράζεις δίσκους του Μπαχ, αλλά της Μαντόνα. Αυτή είναι η βούληση της πλειοψηφίας, για την ευτυχία σου!". Πιστεύω ότι την ευτυχία μπορεί και πρέπει να την αναζητά το κάθε άτομο μόνο του. Εξαρτάται από το κάθε άτομο να ξέρει ή να μην ξέρει τι αποτελεί την ευτυχία του. Σε άλλες στιγμές θα την βρει εδώ, σε άλλες στιγμές θα την βρει αλλού.

Η ίδια η έννοια της ευτυχίας είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, ψυχολογικά και φιλοσοφικά. Ωστόσο, το αντικείμενο της πολιτικής είναι η ελευθερία και η αυτονομία, και αυτό θα γίνει δυνατό μόνο μέσα σε ένα θεσμίζον, συλλογικό πλαίσιο, που επιτρέπει την ελευθερία και την αυτονομία. Το αντικείμενο της ψυχανάλυσης είναι το ίδιο. Και αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα περί τέλους της ψυχανάλυσης (στο οποίο ο Φρόιντ επέστρεφε συχνά), και με τις δύο σημασίες της λέξης τέλος (σκοπός/τερματισμός): ο τερματισμός της ανάλυσης χρονικά και του αντικειμένου της. Είναι στόχος της ανάλυσης το άτομο να γίνει όσο περισσότερο αυτόνομο γίνεται. Αυτό δεν σημαίνει αυτονομία με την Καντιανή έννοια, δηλαδή συμβατότητα με ηθικές συνταγές, καθορισμένες με τον ίδιο τρόπο μια για πάντα. Το πραγματικά αυτόνομο άτομο είναι εκείνο που έχει μετασχηματίσει τη σχέση με το ασυνείδητό του σε τέτοιο βαθμό που μπορεί—στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό στον ανθρώπινο κόσμο—να ξέρει τις επιθυμίες του και ταυτόχρονα επιτυγχάνει να ελέγχει τις πράξεις που απορρέουν από αυτές τις επιθυμίες. Να είμαι αυτόνομος δεν σημαίνει, για παράδειγμα, ότι είμαι ηθικός επειδή δεν επιθυμώ τη γυναίκα του γείτονα. Δεν έχω τιθασεύσει αυτή την επιθυμία για τη γυναίκα του γείτονα, εκτός αυτού όλοι μας ξεκινήσαμε τη ζωή μας επιθυμώντας τη γυναίκα κάποιου άλλου, αφού όλοι επιθυμούσαμε την μητέρα μας. Αν κάποιος δεν ξεκίνησε έτσι τη ζωή του, δεν είναι άνθρωπος αλλά τέρας. Ωστόσο είναι τελείως διαφορετικό να γίνει αυτή η επιθυμία πράξη. Άτομα πενήντα ή εξήντα χρονών μπορεί να βλέπουν ακόμα αιμομεικτικά όνειρα, που σημαίνει ότι η επιθυμία παραμένει. Ένα άτομο που τουλάχιστον μια φορά το χρόνο δεν έχει ευχηθεί το θάνατο κάποιου που τον αδίκησε έχει σοβαρό πρόβλημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να διαπράξει φόνο, αλλά είναι αναγκαίο να καταλάβει ότι "εκείνη τη στιγμή ήμουν τόσο οργισμένος με αυτό το άτομο, ώστε αν μπορούσα να τον εξαφανίσω από το πρόσωπο της γης, θα το έκανα. Αλλά από την άλλη, δεν θα το έκανα, ακόμα κι αν μπορούσα". Αυτό, εγώ το λέω αυτονομία.

Β: Μιλάτε για αυτονομία. Άλλοι αναλυτές που, όπως εσείς, τείνουν προς την Αριστερά προτιμούν να μιλούν για τη ψυχανάλυση ως εργαλείο χειραφέτησης. Είναι το ίδιο πράγμα;

Κ: Είναι, όμως η αυτονομία είναι πιο ακριβής. Η ψυχανάλυση δεν μπορεί να είναι εργαλείο κοινωνικής χειραφέτησης, δεν μπορεί να μας ελευθερώσει από μια κοινωνία που κυριαρχεί το χρήμα ή από την τεράστια εξουσία του κράτους. Η ψυχανάλυση δεν έχει την ικανότητα να κάνει τους ασθενείς επαναστάτες, αλλά μπορεί να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τις αναστολές τους, να γίνουν πιο διαυγείς, πιο ενεργοί πολίτες.

Ωστόσο, το πρόβλημα της ψυχανάλυσης είναι η σχέση του ασθενή με τον εαυτό του. Υπάρχει η περιβόητη φράση του Φρόιντ στο Νέα Σειρά Παραδόσεων για την Ψυχανάλυση (Επίκουρος, 1977, New Lectures on Psychoanalysis): "Wo es war, soll ich werden", "όπου είναι αυτό, εγώ πρέπει να γίνω", δηλαδή, αντικατάσταση του Αυτό (ή Id) από το Εγώ. Αυτή η φράση είναι περισσότερο από διφορούμενη, αν και η αμφισημία της αναιρείται από τη συνέχεια της παραγράφου: είναι μια προσπάθεια αποξήρανσης, παρόμοια με την προσπάθεια των Ολλανδών να αποξηράνουν τη θάλασσα του Zuyderzee. Η πρόθεση της ψυχανάλυσης δεν είναι να αποξηράνει το ασυνείδητο—αυτό θα ήταν ένα παράξενο, όσο και ανέφικτο, εγχείρημα. Η πρόθεσή της είναι να προσπαθήσει να μετασχηματίσει τη σχέση του στιγμιότυπου του Εγώ, του υποκειμένου περισσότερο ή λιγότερο συνειδητού και ανακλαστικού, με τις ορμές του, με το υποσυνείδητό του. Ο ορισμός της αυτονομίας στο πεδίο του ατομικού είναι: να ξέρεις τις επιθυμίες σου, τι θα ήθελες πραγματικά να κάνεις και γιατί, και να ξέρεις τι ξέρεις και τι όχι.

Β: Σήμερα κυριαρχεί ένα είδος επίσημης ιδεολογίας της αυτονομίας. Αρκεί να δει κανείς, για παράδειγμα, τις διαφημίσεις για να καταλάβει ότι υπάρχει η ιδεολογική πώληση ενός παγανιστικού ύμνου στην ευτυχία την οποία αναζητούν αυτόνομοι άντρες και γυναίκες. Δεν είναι το ιδανικό σας για την αυτονομία κοντά στις σημερινές κυρίαρχες ιδέες; Γράψατε ότι ο Μαρξ ήταν αντικαπιταλιστής, αλλά στην πραγματικότητα μοιραζόταν τις ίδιες προκαταλήψεις και προϋποθέσεις με την καπιταλιστική κοινωνία. Θα μπορούσε κανείς να σας προσάψει το ίδιο, επειδή προτείνετε σαν εναλλακτική μια ιδέα που σήμερα είναι ήδη κυρίαρχη, ακόμα και μπανάλ.

Κ: Υπάρχει ολοφάνερα, ως μέρος της σημερινής κοινωνίας, μια εξαιρετικά μεγάλη δύναμη αφομοίωσης και ενσωμάτωσης (από τις κυρίαρχες ιδέες). Ωστόσο, ξεκίνησα να μιλάω για δημιουργία, το φαντασιακό και την αυτονομία περίπου πριν από τριάντα χρόνια. Εκείνη την εποχή, μόνο διαφημιστικό σλόγκαν δεν ήταν. Σταδιακά, οι διαφημιστές οικειοποιήθηκαν αυτές τις λέξεις μου επειδή έγιναν οι ιδέες του Μάη του '68. Ωστόσο, η απομυθοποίηση αυτών των διαφημιστών γίνεται προφανής όταν μιλούν για δημιουργικότητα. "Αν θες πραγματικά να είσαι δημιουργικός, δούλεψε στην ΙΒΜ"—αυτό είναι ένα σλόγκαν για να προσελκύσουν δημόσια προσοχή. Στην ΙΒΜ, όμως, δεν είσαι περισσότερο ή λιγότερο δημιουργικός από ότι είσαι αλλού. Η δημιουργικότητα για την οποία μιλάω απαιτεί την απελευθέρωση των ανθρώπινων όντων, που είναι τελείως διαφορετικό πράγμα. Στη Γαλλία, δεν μιλούν τόσο για αυτονομία όσο για ατομικότητα. Τώρα, η ατομικότητα όπως αναφέρεται στα ΜΜΕ, στην επίσημη ιδεολογία, ή στην πολιτική δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που ονομάζω αυτονομία του ατόμου. Στην πρώτη περίπτωση η ατομικότητα είναι: "κάνω ό,τι θέλω", ενώ η αυτονομία είναι: "κάνω ό,τι πιστεύω πως είναι σωστό, μετά από σκέψη—δεν στερούμαι από αυτά που θέλω, αλλά ούτε κάνω κάτι μόνο επειδή με ευχαριστεί". Σε μια κοινωνία που κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, θα υπάρχουν βιασμοί και φόνοι. Εξάλλου, αυτή η δημόσια εικόνα και ιδεολογία είναι παραπλανητικές, επειδή ο υποτιθέμενος ατομικισμός, ο ναρκισσισμός με τον οποίο μας πλημμυρίζουν, είναι ένας ψευδο-ατομικισμός. Η σημερινή μορφή ατομικότητας είναι ότι στις 8:30, κάθε απόγευμα σε κάθε γαλλικό νοικοκυριό τα ίδια κουμπιά πατιούνται για να λάβουν τα ίδια τηλεοπτικά προγράμματα, που προβάλλουν τα ίδια σκουπίδια. Σαράντα εκατομμύρια άτομα, σαν να ακολουθούν στρατιωτικές εντολές, κάνουν το ίδιο πράγμα, και αυτό αποκαλείται ατομικότητα! Λέγοντας "άτομο" εννοώ κάποιον που προσπαθεί να γίνει αυτόνομος, που έχει συνείδηση του γεγονότος ότι, ως ανθρώπινο ον, είναι απολύτως μοναδικός και προσπαθεί ανακλαστικά να αναπτύξει τη μοναδικότητά του. Συνεπώς, δεν υπάρχει καμμία σχέση ανάμεσα στην ιδεολογία των ΜΜΕ και σε αυτό που είπα.

Β: Απ' ό,τι φαίνεται, η ιδέα σας για τον σκοπό (το τέλος) της ψυχανάλυσης είναι αντίθετη από αυτήν που προτείνει ο Λακάν. Ο οποίος κριτίκαρε έντονα την ιδέα ότι ο σκοπός ήταν να δημιουργηθεί ένα αυτόνομο εγώ, καλώντας αυτήν τη θεωρία "Αμερικάνικη ιδεολογία". Θεωρείτε την κριτική του Λακάν δίκαια;

Κ: Εν μέρει, μόνο. Επειδή σε αυτήν υπήρχαν δύο δυνατές—ίσως και πραγματικές—αποκλίσεις. Η πρώτη ήταν η απόλυτη υπερεκτίμηση του Εγώ και της συνείδησης. Η φράση του Φρόιντ, "όπου ήταν Αυτό, Εγώ πρέπει να γίνω", θα έπρεπε να συμπληρωθεί από το συμμετρικό: "όπου είμαι Εγώ, Αυτό πρέπει να μπορεί να εμφανιστεί". Πρέπει να πετύχουμε να κάνουμε τις επιθυμίες μας να μιλούν. Να τις αφήνουμε να περνούν στην πραγματικότητα, να τις επιτρέπουμε να μετατραπούν σε πράξεις, είναι προφανώς άλλο πράγμα. Επομένως, είναι απαραίτητο να αφήνουμε τις ορμές να αναδύονται—είναι απαραίτητο να ξέρουμε ακόμα και τις πιο περίεργες, τερατώδεις και άθλιες ορμές που θα μπορούσαν να εμφανιστούν στην καθημερινή, συνειδητή μας ζωή. Από την άλλη πλευρά, το αυτόνομο Εγώ που ανέφεραν ορισμένοι Αμερικάνοι ήταν στην πραγματικότητα το κοινωνικά κατασκευασμένο άτομο: το Εγώ κατασκευαζόταν από την κοινωνία—δηλαδή, ένα άτομο ήξερε ότι έπρεπε να δουλέψει για να ζήσει και ότι αν αντιδρούσε στο αφεντικό του ήταν επειδή δεν είχε λύσει το Οιδιπόδειο σύμπλεγμά του. Υπήρχαν ερωτηματολόγια ευρέσεως εργασίας σε Αμερικάνικες εταιρείες στις οποίες, αν ο υποψήφιος στην ερώτηση "όταν ήσουν παιδί αγαπούσες περισσότερο τη μητέρα ή τον πατέρα σου;" απαντούσε "τη μητέρα μου", έπαιρνε κακή βαθμολογία. Επειδή, φυσικά, αν αντιδρούσε στον πατέρα του, ήταν πιθανός μπελάς για την εταιρεία. Αυτή είναι μια ιδεολογική εκμετάλλευση της ψυχανάλυσης με σκοπό την ενσωμάτωση. Το 1940, όταν υπήρχαν 15 εκατομμύρια άνεργοι στις ΗΠΑ, εμφανίστηκε ένα άρθρο στο International Journal for Psychoanalysis από Αμερικανούς ψυχαναλυτές ερμηνεύοντας τις ψυχαναλυτικές ρίζες τις ανεργίας: κάποιος είναι άνεργος λόγω μιας υποσυνείδητης επιθυμίας να είναι άνεργος. Αυτό αποτελεί παρέκκλιση, εκτός από ηλιθιότητα, αφού η ανεργία είναι ένα φαινόμενο ολοφάνερα σχετισμένο με την οικονομία.

Ωστόσο, η κριτική του Λακάν σε αυτή την τάση ήταν κάπως κακόπιστη. Πρώτον επειδή διάλεξε έναν εύκολο στόχο, δεύτερον επειδή ήθελε να προτείνει μια ιδεολογία της επιθυμίας. Τώρα, αυτή η ιδεολογία της επιθυμίας του Λακάν είναι τερατώδης, επειδή η επιθυμία είναι φόνος, αιμομειξία, βιασμός. Για τον Λακάν, υπάρχει ο Νόμος, αλλά αυτός ο Νόμος—αφού αδυνατεί να τον εντάξει σε κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο—ίσως είναι οποιοσδήποτε νόμος. Υπήρχε νόμος στο Άουσβιτς, υπήρχε νόμος στα Γκουλάγκ, και υπάρχει νόμος σήμερα στο Ιράν.

Β: Μα ο Λακάν μίλησε για συμβολικό νόμο, φτιαγμένο από τη γλώσσα, και με μια καθολική δομή. Δεν είναι θέμα απλά κάποιου νόμου που επιβάλει κάποιο καθεστώς.

Κ: Φυσικά, με τη γλώσσα μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε. Αλλά τι ακριβώς εννοεί όταν λέει συμβολικός νόμος; Η λέξη "συμβολικός" για τον Λακάν είναι πασπαρτού, μια λέξη που συγκαλύπτει το γεγονός ότι μιλάμε για τη θέσμιση και το θεσμό. Ωστόσο, λέγοντας ότι είναι συμβολική, θέλει να επενδύσει τη θέσμιση και το θεσμό με μια ψευδο-υπερβατική διάσταση, όπως θα έλεγε ο Καντ. Αλλά το συμβολικό είναι ένα μάλλον διαφορετικό πράγμα. Η γλώσσα ανήκει στο συμβολικό, με την έννοια ότι όλα τα σημεία είναι σύμβολα αναφοράς, ή ότι υπάρχουν σύμβολα μιας άλλης τάξης. Αλλά πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στον Λακανικό μυστικισμό του συμβολικού. Δεν υπάρχει "συμβολικό" ως ξεχωριστό πεδίο -υπάρχει συμβολικό ως μέρος και λειτουργία του φαντασιακού. Αλλιώς, υπάρχουν θεσμοί, και υπάρχει το ερώτημα για την εγκυρότητα αυτών των θεσμών. Ωστόσο, το ερώτημα δεν είναι συμβολικό. Είναι ο θεσμός έγκυρος δικαίω; Θα είναι πάντα έγκυρος de facto, όσο είναι εγκεκριμένος. Αλλά ήταν έγκυρος de facto στο Άουσβιτς και έτσι είναι και στο Ιράν σήμερα. Είναι έγκυρος δικαίω; Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα στη σκέψη του Λακάν που να μας οδηγήσει σε μια διάκριση ανάμεσα στο νόμο του Άουσβιτς και το νόμο της αρχαίας Αθήνας, ή τους σημερινούς νόμους στις ΗΠΑ. Εξού και η περιβόητη φράση του Λακάν σχετικά με το ότι ο κυρίαρχος δεν παραιτείται από καμμία των επιθυμιών του. Λοιπόν, ο κυρίαρχος είναι που ξέρει τις επιθυμίες του, και αν οι επιθυμίες του είναι σαν του Λακάν—όπως το να μετατρέψει τους οπαδούς του σε σκλάβους—τότε πραγματοποιούνται. Αλλά αυτό βασικά αντιτίθεται στο αντικείμενο της ψυχανάλυσης, το οποίο δεν είναι να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του κυρίαρχου, ή όλων—ειδικά αν κάποιος έχει επίγνωση του τι σημαίνει επιθυμία στη ψυχανάλυση—επειδή αυτό θα ήταν ασυμβατό με την πραγματική, κοινωνική ζωή. Και δεν εννοώ εδώ την πραγματική Αμερικάνικη κοινωνία, αλλά επίσης την ιδανικότερη νοητή κοινωνία. Έτσι, ο Λακάν επιστρέφει στις πλέον ουτοπικές όψεις της ιδεολογίας του νεαρού Μαρξ και των Αναρχικών, αν και θα γελούσε σαρκαστικά σκεπτόμενος αυτές τις ιδεολογίες. Ο νεαρός Μαρξ και οι Αναρχικοί συνέλαβαν την ιδέα μιας κοινωνίας στην οποία δεν θα υπήρχαν ούτε νόμοι ούτε θεσμοί.

Β: Η μομφή κατά του Λακάν ως αναρχικού με εκπλήσσει. Οι αριστεροί κριτικοί του τον κατηγορούσαν ως καταπιεστή, λόγω της επιμονής του στο Νόμο και τον ευνουχισμό. Για τον Λακάν να μένεις πιστός στις επιθυμίες σου σημαίνει ευνουχισμό, όπως όταν αρνείσαι να μετατρέψεις σε δράση τις φαντασιώσεις σου.

Κ: Δεν είναι έτσι, επειδή η υπόθεση του ευνουχισμού στον Λακάν είναι εξαιρετικά ασαφής. Είναι η άρνηση της επιθυμίας για τη μητέρα, αλλά αυτή είναι μια συνθήκη για τη συνειδητοποίηση της επιθυμίας. Για τον Λακάν, υπάρχει νεύρωση επειδή το άτομο δεν έχει επιτύχει να υποθέσει τον ευνουχισμό του, και αν το υποθέσει, τότε η επιθυμία απελευθερώνεται, με την εξαίρεση ότι προφανώς δεν στρέφεται προς τη μητέρα αλλά σε άλλες γυναίκες.

Β: Αλλά για τον Λακάν, να υποθέτεις την επιθυμία σου δεν σημαίνει να απολαμβάνεις αυτό που απαιτείς στην πραγματικότητα. Κάνει μια διάκριση ανάμεσα στην επιθυμία, την απαίτηση και την ευχαρίστηση που συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Κ: Όλα αυτά είναι πολύ ασαφή. Ο Λακάν είναι, θεωρητικά, όλα αυτά που είναι πιο μπανάλ, πιο ύποπτα, όμοια με τους Παρισινούς μοδάτους που εμφανίζονται και εξαφανίζονται μετά από πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια. Αλλά ερχόμενοι πάλι στην ιστορία της ψυχανάλυσης, το κύριο πρόβλημα του ανθρώπινου όντος είναι να επιτύχει στην δημιουργία μιας σχέσης με το ασυνείδητο που δεν είναι απλά μια καταπίεση του ασυνείδητου, ή μια καταστολή του σύμφωνη με δοσμένες κοινωνικές επιταγές και, συγκεκριμένα, σύμφωνη με την κοινωνική ετερονομία. Εδώ έχουμε για ακόμα μια φορά ένα σημείο που συναντώνται η ψυχανάλυση με την πολιτική. Μέχρι ποιο βαθμό μπορώ να λέω τον κοινωνικό νόμο επίσης δικό μου νόμο και όχι κάποιον νόμο που μου επιβλήθηκε ετερόνομα; Είναι δικός μου νόμος μόνο αν έχω υπάρξει με συνέπεια ενεργός στη διαμόρφωσή του. Μόνο υπό αυτές τις συνθήκες μπορώ να είμαι αληθινά αυτόνομος, δοθέντος του γεγονότος ότι υποχρεούμαι να ζήσω σε μια κοινωνία που έχει νόμους. Επομένως, έχουμε ένα δεύτερο σημείο σύζευξης μεταξύ του νοήματος της αυτονομίας στη ψυχανάλυση και του νοήματος της αυτονομίας στην πολιτική.

Β: Η αριστερά συχνά κριτικάρει τη ψυχανάλυση ως πρακτική της κοινωνίας των αστών, επειδή ουσιαστικά βασίζεται σε μια ιδιωτική "συμφωνία". Επιπροσθέτως, κατά τις δεκαετίες του 60 και του 70, τμήμα της αριστεράς πρότεινε την αντικατάσταση της ψυχανάλυσης από μια κοινωνική αντιμετώπιση προσωπικών προβλημάτων, ανάγοντας τις ψυχοπαθολογικές καταστάσεις στην κοινωνική αλλοτρίωση. Ποια η γνώμη σας για αυτήν την αριστερή, Μαρξιστική κριτική της ψυχαναλυτικής ηθικής;

Κ: Αυτή ήταν μια ριζοσπαστική υπερβολή της αριστεράς του 60 και του 70, που βασίστηκε σε συγκεκριμένες πλευρές της καθιερωμένης ψυχανάλυσης. Κάθε ψυχαναλυτική διαδικασία απαραίτητα συμπεριλαμβάνει δύο πρόσωπα: έναν αναλυόμενο και έναν αναλυτή. Δεν μπορεί να υπάρχει μεταφορά και μια επεξεργασία της μεταφοράς έξω από αυτήν τη σχέση μεταξύ αναλυόμενου και αναλυτή. Υπάρχει, ωστόσο, μια πλευρά πολύ δύσκολα επιλύσιμη και στην οποία κανείς μέχρι τώρα δεν έχει προσφέρει λύση: η οικονομική πλευρά. Από τη μια πλευρά, ο ψυχαναλυτής πρέπει να βγάζει τα προς το ζειν. Από την άλλη, όπως δείχνει η εμπειρία, ακόμα και για τον αναλυόμενο μια απλήρωτη ανάλυση δεν είναι παραδεκτή (επειδή αισθάνεται το χρέος προς τον αναλυτή τεράστιο), και θα γίνει αναπόφευκτα αναποτελεσματική αφού ο αναλυόμενος μπορεί να φλυαρεί ατελείωτα, επειδή ο χρόνος της συνεδρίας δεν του κοστίζει. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ένα πρόβλημα: η τεράστια ανισότητα της κατανομής του πλούτου στη σημερινή κοινωνία κάνει τη ψυχανάλυση απρόσιτη για τους περισσότερους που τους χρειάζεται, εκτός αν τους παρέχεται από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αυτό θα μπορούσε να επιλυθεί αποτελεσματικά μόνο στο πλαίσιο μιας γενικής κοινωνικής μετατροπής.

Β: Τότε ποιες είναι οι πρακτικές, πολιτικές σας προτάσεις απέναντι στην κλασσική κριτική κατά των αναλυτών: ότι ασχολούνται μόνο με τεμπέληδες πλούσιους, και ότι συνήθως ασχολούνται με υπερβολικά λίγες περιπτώσεις σε σχέση με τον μέσο πληθυσμό;

Κ: Αυτό δεν είναι απαραίτητα αληθές. Από τις δεκάδες περιπτώσεις με τις οποίες έχω ασχοληθεί μέχρι τώρα, πρακτικά κανείς δεν ήταν πλούσιος. Μερικοί έχουν κάνει τεράστιες θυσίες για να κάνουν ανάλυση. Προσαρμόζω την αμοιβή μου στις οικονομικές δυνατότητες του αναλυόμενου. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που δεν μπορούν να πληρώσουν. Αλλά πρακτικά κανείς δεν έχει έρθει σε μένα για ανάλυση για να μπορεί να λέει σε στυλάτα εορταστικά δείπνα "πάω σε αναλυτή".

Το οικονομικό ερώτημα είναι ωστόσο πραγματικό πρόβλημα, και θα ήταν καλή μια προσπάθεια να αποβληθεί αυτή η τεράστια ανισότητα του εισοδήματος στη σημερινή κοινωνία. Ωστόσο, από θεωρητική σκοπιά, δεν μπορούμε να παραμείνουμε κλεισμένοι στη Φροϊδική θεωρία όπως ήταν διαμορφωμένη αρχικά. Ο Φρόιντ ήταν ασύγκριτα ευφυής, και σε αυτόν οφείλεται ένας πλούτος ιδεών. Αλλά υπάρχει ένα τυφλό σημείο στον Φρόιντ: η φαντασία.

Υπάρχει ένα σημαντικό παράδοξο στις δουλειές του Φρόιντ, στο ότι όσα απαριθμεί είναι σχηματισμοί φαντασιών, σχηματισμοί της ριζικής φαντασίας του υποκειμένου. Ωστόσο ο Φρόιντ, που διαμορφώθηκε στο πνεύμα του Θετικισμού του 19ου αι., ως φοιτητής του Brücke στη Βιέννη, ούτε βλέπει, ούτε θέλει να δει, αυτούς τους σχηματισμούς. Για αυτόν το λόγο, αρχικά, για κάποιο διάστημα πίστευε ότι οι σκηνές παιδικής αποπλάνησης που του περιέγραφαν οι υστερικοί ασθενείς του ήταν πραγματικές. Πίστευε ότι το υποκείμενο ήταν άρρωστο επειδή κάτι είχε προκαλέσει τραύμα.

Β: Για τα τελευταία πάνω-κάτω δέκα χρόνια, υπάρχει στις ΗΠΑ η τάση για επιστροφή στην αρχική πεποίθηση του Φρόιντ περί πραγματικής αποπλάνησης εκ μέρους των ενηλίκων.

Κ: Αυτές είναι πολιτικές ηλιθιότητες κατασκευασμένες από τους πολιτικά ορθούς μοδάτους. Ο ασθενής, όταν λέει ότι η μητέρα του, ο πατέρας του, η νοσοκόμα ή ο γείτονας τον αποπλάνησε όταν ήταν παιδί, έχει πάντα αναγκαστικά δίκιο. Αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα, επειδή η βασική απάντηση είναι ότι για κάθε τραυματικό συμβάν, το συμβάν είναι πραγματικό ως γεγονός, αλλά φαντασιακό ως τραυματικό. Δεν μπορεί να υπάρξει τραύμα αν η φαντασία του υποκειμένου δεν δώσει ένα συγκεκριμένο νόημα σ' αυτό που έγινε, και το νόημα αυτό δεν είναι πολιτικά ορθό αλλά είναι το νόημα δοσμένο από τις φαντασίες του υποκειμένου και από της ριζικής του φαντασίας. Λοιπόν, ο Φρόιντ δεν θέλει να αναγνωρίσει αυτή τη βασική ιδέα. Στις μέρες μας, στις ΗΠΑ, γίνεται προσπάθεια να ταξιδεύσουμε πίσω στο χρόνο. Είναι συγκινητικό και αστείο αυτό που βλέπουμε κατά τη διάρκεια της ανάλυσης του Ανθρώπου-Λύκου, τον Φρόιντ για καιρό να πιστεύει στην πραγματικότητα της πρωταρχικής σκηνής που του περιγράφει ο Άνθρωπος-Λύκος—δηλαδή, το γεγονός ότι είδε τους γονείς του να το κάνουν από πίσω—και δεν είναι παρά μόνο στο τέλος της ανάλυσης που είπε—σε υποσημείωση—ότι ίσως, σε τελική ανάλυση, η πρωταρχική σκηνή να ήταν μόνο στη φαντασία του ασθενή. Ωστόσο, αυτό έχει μικρή σημασία. Ο Φρόιντ δεν υπολόγισε τον πόλο της φαντασίας σε αυτό που έλεγε φαντασματοποίηση. Προσπάθησε να αποδόσει σε φυλογενετικές ρίζες αυτές τις φαντασιώσεις, και προσπάθησε να τις βρει στον αρχικό μύθο του Τοτέμ και Ταμπού, γεγονός παράλογο.

Για να εξηγήσει την προέλευση της κοινωνίας, ο Φρόιντ κατασκεύασε έναν μύθο. Αρχικά, έθεσε το πρόβλημα της προέλευσης της κοινωνίας ως απλά αρνητικό—δηλαδή, ως πρόβλημα της προέλευσης των δύο βασικών απαγορεύσεων: της αιμομειξίας και του ενδοφυλετικού φόνου. Όχι του φόνου ως αρχή, επειδή πουθενά ο φόνος δεν απαγορεύεται ως αρχή—αν σκοτώσεις τους εχθρούς της Ιταλίας ή της Γαλλίας, έχεις κάνει καλά και παρασημοφορείσαι—αλλά δεν πρέπει να σκοτώσεις στο εσωτερικό. Επιτρέπεται να σκοτώσεις στο εσωτερικό μόνο αν είσαι δήμιος στις φυλακές, ή αστυνομικός σε υπηρεσία. Ο Φρόιντ δεν είδε ότι το πρόβλημα της προέλευσης της κοινωνίας δεν είναι αποκλειστικά το πρόβλημα της δημιουργίας δύο απαγορεύσεων. Είναι το πρόβλημα δημιουργίας θετικών θεσμών: η δημιουργία της γλώσσας, κανόνες συμπεριφοράς, θρησκείες, νοήματα, κ.λπ. Ο μύθος του Φρόιντ εξηγεί τη δημιουργία των δύο κύριων απαγορεύσεων κατά τη διάρκεια της ιστορίας της πρωτόγονης ορδής, όπου ο πατέρας είχε όλες τις γυναίκες και ευνούχιζε ή έδιωχνε τους γιους του για να συνεχίσει να κυριαρχεί στο χαρέμι του. Μια μέρα, τα αδέρφια σκότωσαν τον πατέρα και μοιράστηκαν τις γυναίκες της φυλής. Μετά, τα αδέρφια σύναψαν συμφωνία να μην επιχειρήσει κανείς να πάρει τη γυναίκα άλλου ή να κάνει φόνο. Και έτσι αναγόρευσαν τον πατέρα τους σε ζώο τοτέμ της φυλής. Και κάθε χρόνο ετοίμαζαν ένα θυσιαστήριο γεύμα, όπου θυσιαζόταν και τρωγόταν ένα ζώο, επαναλαμβάνοντας έτσι συμβολικά—με την πραγματική έννοια του όρου—τον φόνο του πατέρα. Από ανθρωπολογική σκοπιά, ο μύθος δεν στέκει, αν και είναι ένα πολύ σημαντικό μυθικό κατασκεύασμα, όχι μόνο λόγω του τρόπου που σκέφτονταν την εποχή του Φρόιντ, αλλά επίσης και από ψυχαναλυτική σκοπιά, επειδή στην πραγματικότητα πρόκειται για Οιδιπόδειο σύμπλεγμα—η τάση για τον φόνο του πατέρα και ο περιορισμός των αδερφών/αντιπάλων. Αλλά αυτό ήταν ήδη γνωστό στη ψυχανάλυση χωρίς το μύθο του Τοτέμ και Ταμπού. Ο μύθος αναπαριστά κάτι που θα έπρεπε να εξηγεί, επειδή αναπαριστά την ικανότητα των αδερφών για κοινωνικοποίηση τη μέρα που ένωσαν τις δυνάμεις τους για τον φόνο του πατέρα τους. Αυτό είναι ήδη μια κοινωνική πράξη, που προϋποθέτει την ύπαρξη της γλώσσας. Επομένως, για να εξηγήσει την προέλευση της κοινωνίας, ο Φρόιντ προϋποθέτει ότι η κοινωνία είναι ήδη εκεί, δηλαδή, οι αδερφοί μπορούν να συζητήσουν, να συνωμοτήσουν και να κρατήσουν το μυστικό. Δεν έχουμε δει ποτέ ζώα να συνωμοτούν.

Ωστόσο, επειδή ο Φρόιντ απορρίπτει εντελώς το δημιουργικό ρόλο της ριζικής φαντασίας, της φαντάσμευσης, είναι κάπως αναγωγιστής ή ντιτερμινιστής—τείνει πάντα να προσπαθεί να βρίσκει τη σύνδεση αιτιών και αποτελεσμάτων στη ψυχική ζωή του υποκειμένου, τη σύνδεση που δημιούργησε σε αυτό το υποκείμενο το τάδε σύμπτωμα, νεύρωση ή συγκεκριμένη εξέλιξη. Αυτό οδηγείται στα άκρα σε ιστορίες όπως στο Λεονάρντο Ντα Βίντσι (A Childhood Memory of Leonardo da Vinci), στο οποίο προσπαθεί να εξηγήσει έναν από τους πίνακες του Λεονάρντο και τη δημιουργική του ζωή με βάση ένα περιστατικό της παιδικής του ηλικίας, το οποίο επίσης υποτίθεται ότι είναι μύθος, και το οποίο, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι στέκει, αδυνατεί να εξηγήσει τη ζωγραφική του Λεονάρντο, γιατί αυτός ο πίνακας είναι σπουδαίος, ή γιατί αισθανόμαστε ευχαρίστηση βλέποντάς τον. Επίσης, όταν τίθεται το ερώτημα της εξήγησης της εξέλιξης ενός μοναδικού υποκειμένου—παρουσιάζοντας τους λόγους για μια συγκεκριμένη νεύρωση και όχι κάποια άλλη—ο Φρόιντ τελικά παραδέχεται ότι είναι αδύνατο να ξέρουμε, και επικαλείται "την επιλογή της νεύρωσης". Ένα άτομο επιλέγει τη νεύρωσή του, και μέχρι δύο ή τριών ετών έχει ήδη ξεκινήσει να γίνεται ιδεοληπτικό αντί, ας πούμε, υστερικό.

Β: Όμως η έκφραση "επιλογή της νεύρωσης" δεν είναι αντιφατική με αυτό που θεωρείτε ως ντιτερμινισμό; Επειδή, προφανώς, το να μιλά κανείς για επιλογή είναι από μόνο του αποκήρυξη του ντιτερμινισμού, και συνεπώς παραδοχή ότι δεν υπάρχει σχέση αιτίας και αποτελέσματος ανάμεσα στην ιστορία ενός προσώπου και την ψυχοπαθολογία του.

Κ: Αυτό είπα. Ο Φρόιντ αναπόφευκτα προσπαθεί να βρει μια σύνδεση μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος. Για παράδειγμα, στην ανάλυση του Ανθρώπου-Αρουραίου (ή Άνθρωπος με τα ποντίκια) ή του Ανθρώπου-Λύκου (ή Άνθρωπος με τους Λύκους), λέει ότι ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα υπάρχει επειδή ένα συγκεκριμένο πράγμα συνέβη μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ωστόσο, πρώτον, δεν βλεπει ότι αυτό που συνέβη τότε έπαιξε αυτόν τον ρόλο μόνο επειδή ο ασθενής απέδωσε σ' αυτό αυτήν τη φανταστική σημασία. Και δεύτερον, ο Φρόιντ δεν εξηγεί αυτό που έγινε, και άρα είναι αναγκασμένος στο τέλος να πει ότι υπάρχει η επιλογή της νεύρωσης που δεν μπορεί να εξηγήσει. Αναφέρεται συχνά σε συστατικούς παράγοντες, αλλά οι συστατικοί παράγοντες είναι όπως οι ιστορίες (κληρονομικότητα) στην παλαιά ιατρική, ή οι υπνωτικές αρετές του οπίου, όπως έλεγε ο Μολιέρος. Οι συστατικοί παράγοντες δεν αποτελούν απάντηση. Όμως, για ακόμα μια φορά, πρέπει να είμαστε δίκαιοι—για παράδειγμα, στα βρέφη, από την αρχή υπάρχει αρκετή διαφορά στην αντοχή τους απέναντι στον εκνευρισμό. Μερικά βρέφη, αφού τους δοθεί η θηλή του μπουκαλιού, παραμένουν ήσυχα για έξι ώρες μέχρι να ξαναπεινάσουν, ενώ άλλα πολύ γρήγορα αρχίζουν να κλαίνε, να ουρλιάζουν, να απαιτούν τη θηλή ή το μπουκάλι, ή να μην δέχονται να φύγει η μητέρα. Τότε, συστατικός παράγοντας σημαίνει κάτι εκ γενετής. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια ψυχαναλυτικού ντιτερμινισμού αποτυγχάνει.

Ο Φρόιντ είπε το ίδιο πράγμα στα κείμενα του 1936-40, όσον αφορά τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, όταν δήλωσε ότι ένα κορίτσι, κατά τη διάρκεια της εφηβείας, έχει τρεις εναλλακτικούς δρόμους. Μπορεί να γίνει μια γυναίκα που της αρέσουν οι άντρες και θέλει να κάνει παιδιά, μπορεί να γίνει μια ξυνή γεροντοκόρη που απεχθάνεται το σεξ και οτιδήποτε σχετικό με αυτό, ή μπορεί να γίνει ένα αγοροκόριτσο στο οποίο, ακόμα κι αν παραμένει λανθάνουσα, θα υπάρξει μια τάση προς την ομοφυλοφιλία. Γιατί κάποια επιλέγει μια εναλλακτική αντί μιας άλλης; Θα μπορούσε κανείς να δείξει παράγοντες που οδήγησαν σε μια συγκεκριμένη επιλογή ή κλίση, αλλά τελικά δεν μπορεί ποτέ να καθοριστεί.

Β: Τα προβλήματα που θέτει ο Φρόιντ πάνω στην "επιλογή" των νευρώσεων ή του τρόπου που είναι κάποια γυναίκα δεν είναι συνδεδεμένα με προβλήματα έμφυτα σε όλες τις ιστορικές ανασυνθέσεις, μια και ο ιστορικός ανασυνθέτει χρονικά τις διαδικασίες; Πάντα υπήρξε αυτή η ταλάντωση μεταξύ ντιτερμινισμού και ιντιτερμινισμού στις ιστορικές ανασυνθέσεις.

Κ: Ναι. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο ντιτερμινισμός και ο επιστημονικός αναγωγισμός είναι ψευδείς—δεν μπορεί ποτέ να επιδειχθεί η ολότητα των ικανών και αναγκαίων συνθηκών. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει απουσία οποιασδήποτε μορφής ντιτερμινισμού—υπάρχουν συγκεκριμένες σχέσεις αιτίας και αποτελέσματος, αλλά όχι πάντα και όχι ουσιαστικά. Εξαρτάται από τον τομέα.

Β: Όμως στην ψυχανάλυση, δρα κανείς πάνω στις αιτίες ή σε κάτι άλλο;

Κ: Αυτή είναι η πιο σημαντική και δύσκολη ερώτηση. Η ψυχανάλυση επιχειρεί να μετασχηματίσει τον τρόπο που βλέπει ο ασθενής τον κόσμο του. Πρώτον, επιχειρεί να τον κάνει να δει τον κόσμο των φαντασιώσεών του. Δηλαδή, επιχειρεί να τον κάνει να καταλάβει ότι ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο είναι ένας τρόπος που, στο μεγαλύτερο μέρος του, εξαρτάται από τις δικές του ψυχικές κατασκευές και φαντασιώσεις. Δεύτερον, επιχειρεί να τον οδηγήσει σε μια αρμόζουσα σχέση με τις φανταστικές του κατασκευές. Αν ασχολείσαι, για παράδειγμα, με κάποιον παρανοϊκό, πρώτα πρέπει να καταλάβει—όχι με λογικά επιχειρήματα, αλλά μέσω αναλυτικής εργασίας—ότι δεν είναι αλήθεια πως όλοι τον καταδιώκουν, αλλά ότι, ουσιαστικά, η άποψή του είναι δική του φαντασματοποίηση, και ότι μπορεί κανείς να πει ακόμα και ότι όταν πραγματικά συναντά άτομα πρόθυμα να τον καταδιώξουν, είναι δική του επιλογή. Επιλέγει τη γυναίκα που θα τον διώξει. Διάλεξα ένα ακραίο παράδειγμα, επειδή με έναν παραληρηματικό παρανοϊκό δεν μπορεί να γίνει τίποτα—είναι αναγκαίο να πάρει κανείς μια οριακή περίπτωση. Ωστόσο, είναι πιο πειστικό από όταν προσπαθείς να οδηγήσεις έναν νευρωτικό στο να ξεπεράσει αυτόν τον τρόπο της φαντάσμευσης. Υπάρχουν άλλες περιπτώσεις που είναι θέμα οδήγησης του ασθενή σε μια πιο ειρηνική και λογική συμβίωση με τον φανταστικό του κόσμο, όπως και με τις νέες φανταστικές του κατασκευές. Ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι επίσης ένα από τα μυστήρια της ανάλυσης. Ο Φρόιντ ποτέ δεν κατάφερε να εξηγήσει γιατί μια πραγματική ερμηνεία έχει αποτέλεσμα. Και δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί μια αληθής ερμηνεία άλλες φορές έχει κάποιο αποτέλεσμα και κάποιες άλλες κανένα. Ένας ξεροκέφαλος αναλυτής θα πει: "αν μια ερμηνεία δεν έχει αποτέλεσμα, είναι επειδή δεν είναι αληθής". Αυτό δεν είναι ακριβές.

Β: Σχετικά με τα αποτελέσματα της ανάλυσης, τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει αξιοσημείωτη κριτική της εγκυρότητας, της επιστημονικής αλήθειας της ψυχανάλυσης από συγκεκριμένες επιστημολογικές σχολές. Για παράδειγμα, οι Πόπερ, Grünbaum και Άιζενκ (Eysenck) έχουν ασκήσει κριτική στην επιστημονική ισχύ της ψυχανάλυσης. Ο Grünbaum συγκεκριμένα είπε ότι η ανάλυση μερικές φορές απλά δημιουργεί φαινόμενα placebo. Ποια η γνώμη σας σε τέτοιες κριτικές που θεωρούν την ανάλυση θεραπεία μαγείας; Επειδή, μερικές φορές, και οι μάγοι θεραπεύουν.

Κ: Αλλά όμως πώς το κάνουν αυτό; Οι κύριοι Grünbaum, Πόπερ, ακόμα και ο Λεβί-Στρως δεν έχουν εξήγηση για αυτό. Ο Λεβί-Στρως λέει ότι οι ψυχαναλυτές είναι οι σύγχρονοι σαμάνοι, και οι σαμάνοι οι ψυχαναλυτές των πρωτόγονων κοινωνιών. Αλλά γιατί υπάρχουν εμπειρίες των τυφλών κλινικών μελετών (double blind) [3]; Γιατί υπάρχουν φαινόμενα placebo; Επειδή υπάρχει υποβολή. Αλλά γιατί υπάρχει υποβολή; Η ψυχανάλυση απαντά ότι η υποβολή είναι πάντα αποτέλεσμα μετάθεσης. Ο ασθενής που παίρνει το φάρμακο από τον γιατρό πιθανόν θα πιστεύσει ότι το φάρμακο είναι ευεργετικό, και για αυτόν τον λόγο υπάρχει φαινόμενο placebo και αυτή η πίστη μπορεί να έχει επίδραση στην ψυχή. Δεύτερον, γι' αυτό γίνονται τυφλές κλινικές μελέτες, και αν λέει κάποιος ότι πηγαίνει σε ψυχαναλυτή τρεις φορές την εβδομάδα και ότι αυτό είναι ευεργετικό λόγω placebo, τότε δεν λέει απολύτως τίποτα. Για ποιον λόγο υπάρχει placebo;

Β: Ναι, αλλά λέτε ότι η επιστημολογία και η ανάλυση παραδέχονται και οι δύο την ύπαρξη της υποβολής. Δεν πιστεύω ότι κάποιος αναλυτής θα παραδεχόταν με ευχαρίστηση ότι τα αποτελέσματα που προκαλεί είναι λόγω υποβολής, ακόμα κι αν αυτή εξηγείται ψυχαναλυτικά.

Κ: Η ψυχανάλυση μπορεί να εξηγήσει την υποβολή, αλλά η υποβολή δεν μπορεί να εξηγήσει την ψυχανάλυση. Επειδή η ψυχανάλυση είναι ουσιαστικά—δεν λέω αποκλειστικά—δουλειά του ίδιου του αναλυόμενου. Αυτοί οι φιλόσοφοι, ίσως επειδή συχνά ζουν στις ΗΠΑ, έχουν στο μυαλό τους έναν ψυχαναλυτή που λέει στον ασθενή: "αν σκέφτεσαι κάτι, είναι γιατί έτσι έκανε η μητέρα σου". Ωστόσο, ψυχαναλυτές άξιοι του ονόματός τους δεν θα έλεγαν κάτι τέτοιο. Λοιπόν, κάποιοι έχουν πιο περίπλοκα σχήματα: μερικοί λένε ότι ο ασθενής που ξέρει τι σκέφτεται ο αναλυτής θα προσπαθήσει να του πει ότι το ξέρει, και άλλα τέτοια. Αλλά αν κάποιος έχει εμπειρία στην ανάλυση, δεν γίνονται τέτοιου είδους πράγματα. Είναι ζήτημα αυθεντίας, αλλά τελικά έχω εμπειρία που ο Grünbaum δεν έχει. Αν κάποιος θέλει, με πιστεύει, κάποιος άλλος, όχι. Κάποιος βλέπει πώς ένας ασθενής αλλάζει κατά τη διάρκεια της ανάλυσης, και κάποιος βλέπει ότι αντιστέκεται. Πώς εξηγεί ο κος Grünbaum γιατί κάποια αντίσταση σε ένα σημείο υποχωρεί; Γιατί ένας ασθενής μπορεί να έχει μηδενική πρόοδο για δύο χρόνια και ξαφνικά κάτι κινείται και αλλάζει ταχύτητα;

Αυτές οι κριτικές, ξεκινώντας από τον Πόπερ, συγκρίνουν την ψυχανάλυση με μια ιδέα της επιστήμης ταυτισμένη με τις θετικές επιστήμες. Αλλά όποιος περνά την ψυχανάλυση για θετική επιστήμη είναι ηλίθιος. Ο Πόπερ παλεύει εναντίον τέτοιων ηλίθιων. Σύμφωνα με τη λογική του Πόπερ, δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ιστορία, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση διάψευσης στην ιστορία. Αυτό γίνεται μόνο σε γεγονότα σχετικά με την ύλη. Αν κάποιος πει "δεν υπάρχει Παρθενώνας στην Αθήνα", υπάρχει διαψεύσιμη διάσταση επειδή μπορεί κάποιος να τον πάει στην Αθήνα και να του δείξει τον Παρθενώνα. Αλλά αν κάποιος λέει, όπως ο Μπούρκχαρτ, ότι για τους αρχαίους Έλληνες το αθλητικό στοιχείο—δηλαδή ο συναγωνισμός και ο ανταγωνισμός—ήταν πολύ σημαντικά, αυτό είναι μια ερμηνεία και δεν είναι επαληθεύσιμο σύμφωνα με τον Πόπερ. Ο Πόπερ, με αυτό το δήθεν κριτήριο, λέει ότι υπάρχουν θετικές επιστήμες που υπάρχει εμπειρία, μέτρηση, κ.λπ., και όλα τα άλλα είναι λογοτεχνία. Ίσως είναι έτσι, αλλά αυτή η λογοτεχνία ίσως είναι σημαντικότερη από τις θετικές επιστήμες. Η ιστορία, η κοινωνία, η ψυχή, οι ζωές μας, είναι τουλάχιστον τόσο σημαντικά όσο τα μόρια και τα άτομα.

[1] Για όρους συμβουλεύτηκα τη Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας του Κορνήλιου Καστοριάδη και το Φρόιντ και Φροϊδισμός του Κλεάνθη Γρίβα. Μια και δεν είμαι μεταφραστής, όλο και κάτι θα έχει ξεφύγει...
[2] "We believe that all men are created free and equal for the pursuit of happiness". Φυσικά για τις γυναίκες, ούτε λόγος!
[3] http://en.wikipedia.org/wiki/Double_blind#Medical_applications

Μαρκοβιανές αλυσίδες, ισορροπία και πραγματικότητα.

2008-05-17T00:52:00.004+01:00

Το παρακάτω κείμενο έχει γραφτεί πριν από αρκετό καιρό και είναι λίγο πρόχειρο. Το θέμα, όμως, δεν απαιτεί ιδιαίτερη ανάπτυξη μια και ο παραλογισμός των "οικονομικών" φαίνεται καθημερινά. Αυτό το ξέραμε. Δείτε πώς αναπαράγεται και με ακαδημαϊκό προσωπείο.

Οι πιθανότητες, και ειδικότερα και οι μαρκοβιανές αλυσίδες, μας δίνουν ένα μέτρο αβεβαιότητας. Το μέτρο αυτό, είναι περιορισμένο σε ένα χρονικό πεδίο τέτοιο ώστε να προϋποτίθεται από το πρόβλημα. Η πιθανότητα, δηλαδή, να συμβεί το Α ή το Β την τάδε στιγμή πρέπει να έχει νόημα σαν ερώτηση. Το σημαντικότατο αυτό γεγονός, εξοβελίσθηκε από τα αντίστοιχα κεφάλαια που βρισκόταν, στους προλόγους ή τις εισαγωγές των βιβλίων πιθανοτήτων και στοχαστικών διαδικασιών, ενώ πρόσφατα εξαφανίστηκε και από εκεί, ή έμεινε σαν υποσημείωση στο τέλος της σελίδας (με μικροσκοπική τυπογραφία).

Υπάρχουν επίσης και βιβλία, που ενώ αναφέρουν την παρατήρηση σχετικά με τη χρονική πραγματικότητα, πρακτικά την παραβιάζουν! Παράδειγμα βιβλίο (με GNU FDL παρακαλώ!) που δεν χρειάζεται να αναφερθεί το όνομά του, μια και είναι ένα ανάμεσα σε πολλά όμοια, και έχει το εξής παράδειγμα, που επιλέγεται για λόγους απλότητας:

Ένας πολιτικός αποκαλύπτει αν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Η είδηση μεταφέρεται με πιθανότητα p αναλλοίωτη, ενώ με 1-p αλλοιωμένη. Αν η αλυσίδα είναι εργοδική, ποιο ποσοστό των ανθρώπων γνωρίζουν την αληθή απόφαση, ποιοι οι μέσοι χρόνοι επίσκεψης των καταστάσεων κλπ.

Κάποια από τα ερωτήματα (τα περισσότερα) για να απαντηθούν απαιτούν τον υπολογισμό των οριακών πιθανοτήτων. Με την πρώτη ματιά, δεν υπάρχει πρόβλημα! Η αλυσίδα είναι εργοδική και ανάγωγη, οπότε ποιο το κώλυμα; Το θέμα είναι, ότι οι οριακές πιθανότητες αποτελούν μοναδικές λύσεις αβεβαιότητας, όταν ο χρόνος τείνει στο άπειρο, δηλαδή όταν το σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας.

Ξεκινάμε με το αστείο της υπόθεσης: μέχρι να φτάσουμε σε κατάσταση ισορροπίας, οι εκλογές θα έχουν γίνει! Όπως και οι επόμενες. Όπως και οι επόμενες. Όπως και… μακάρι κάποια στιγμή να σταματήσουν. Οπότε μπορούμε να έχουμε μόνο ένα μέτρο για το πού οδηγούν οι μεταβάσεις, και όχι μοναδικές λύσεις του προβλήματος. Ακριβέστερα, για το πού θα οδηγούσαν, αν είχαμε άπειρο χρόνο (η έκφραση άπειρος χρόνος είναι κενή).

Και τώρα το πιο “σοβαρό” της υπόθεσης, το οποίο φαινομενικά είναι εξίσου αστείο: αν ο πολιτικός αλλάξει την απόφασή του, τότε οι οριακές πιθανότητες, τινάζονται στον αέρα! Σε “ισορροπία”, βέβαια, ξέρουμε πάλι την απόφαση του πολιτικού σε σχέση με τις εκλογές. (Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, λόγω της boolean λογικής του. Αν οι καταστάσεις ήταν 3…) Δεν ξέρουμε όμως, τι θα κάνει ο πολιτικός.

Πρόταση 1:
Δεν μπορεί να αναλυθεί ως μαρκοβιανή αλυσίδα και να φτάσει σε ισορροπία (equilibrium state) ένα πρόβλημα που εμπεριέχει και προϋποθέτει ανθρώπινη βούληση.

Το απρόβλεπτο και αυθόρμητο της ανθρώπινης ψυχής καθορίζει τις ανθρώπινες αποφάσεις με τρόπο που είναι, όχι διαφορετικός, αλλά άλλος από τον τρόπο που ορίζεται ο χρόνος και οι καταστάσεις στις μαρκοβιανές αλυσίδες. Στην ανθρώπινη συμπεριφορά υπάρχει, όχι μόνο υποκειμενική αντίληψη και θεώρηση του χρόνου, αλλά και αδυναμία ορισμού συνόλων πάνω στις καταστάσεις της ζωής, εκτός από τετριμμένες και αδιάφορες περιπτώσεις. Με ανθρώπινα μέτρα, η απόφαση ‘δεν είμαι υποψήφιος στις εκλογές’ δεν είναι μία—ή είναι παντελώς αδιάφορη. Δεν έχει καμμία σημασία: μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε, από το γεγονός ότι βαριέμαι, μέχρι το γεγονός ότι δεν θέλω να νομοθετεί ένα αντιπροσωπευτικό σώμα τριακοσίων, αλλά η κοινωνία. Το ότι οι δύο αυτές σημασίες, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, υπάγονται στην ίδια κλάση ισοδυναμίας της αλυσίδας, αποτελεί ολοφάνερο παραλογισμό.

Ευτυχώς, οι κοινωνιολόγοι έχουν μείνει αρκετά μακριά από τέτοιες παγίδες. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους οικονομολόγους, τους στατιστικούς, τους αναλογιστές. Η οικονομική δραστηριότητα ανάγεται συνεχώς σε τέτοια μοντέλα, όχι μόνο σε εργασιακό επίπεδο των ασφαλιστών και των συμβουλευτικών εταιρειών, αλλά και στα βιβλία που αναφέραμε πριν. Άλλο κλασσικό παράδειγμα προβλήματος που ανάγεται σε μαρκοβιανή αλυσίδα είναι:

Η εταιρεία Χ χάνει p% των πελατών της ανά έτος από την Υ, q% από την Ζ κλπ. Αν το αρχικό της μερίδιο είναι α%, πόσο μερίδιο θα έχει σε κατάσταση ισορροπίας;

Ναι, με την προϋπόθεση ότι σε ένα έτος οι πελάτες αγοράζουν μόνο από μία εταιρεία, ότι η εταιρεία Υ πραγματικά δημοσιεύει τα ποσοστά της (γιατί να κάνει κάτι τέτοιο σε μια ανταγωνιστική κοινωνία, και πού ξέρει από ποια εταιρεία είναι οι εισρεόμενοι;), ότι δεν θα ανακύψουν άλλες εταιρείες, ότι η ζήτηση θα παραμείνει σταθερή, ότι η προσφορά θα παραμείνει σταθερή, άρα ο πληθωρισμός, οι μισθοί, η κυβερνητική πολιτική, η κοινωνική στάση θα είναι σταθερά. Ε, αυτό απλά δεν γίνεται.

Πρόταση 2:
Η οικονομική δραστηριότητα προϋποθέτει (και κατευθύνεται από την) ανθρώπινη βούληση.

Ο άνθρωπος δημιούργησε κοινωνικά την έννοια της οικονομίας, η οποία πήρε διάφορες σημασίες ανά εποχή, και όχι η οικονομία τον άνθρωπο. Η οικονομία, σε αντίθεση με ό,τι αναγγέλουν φιλελεύθεροι και μαρξιστές, δεν είναι το κέντρο των πάντων! Οι προαναφερθέντες, την έκαναν κέντρο των πάντων, τουλάχιστον προσπάθησαν, με αποτελέσματα να βλέπουμε τέτοιες οικτρές παρεμβάσεις ακόμα και στο επιστημονικό πεδίο.

Πρόταση 3:
Συνδυάζοντας τις Προτάσεις 1 και 2, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η οικονομική δραστηριότητα δεν μπορεί να αναλυθεί ως μαρκοβιανή αλυσίδα και να φτάσει σε ισορροπία (equilibrium state).

Με την πρόταση αυτή αντιτίθενται στην πράξη πανεπιστημιακοί καθηγητές βάζοντας τέτοιες ασκήσεις στους φοιτητές τους, μην αναφέροντας ποτέ στο μάθημα τους περιορισμούς και, συνεπώς, κατασκευάζοντας τον τύπο του φοιτητή-πανεπιστήμονα του στυλ: κατέχω την μέγιστη αλήθεια που εσύ, ώ θνητέ, δεν κατέχεις—ξέρω “οικονομικά”.

Συμβουλή: αφήστε τις μαρκοβιανές εκεί που διαπρέπουν: στα πληθυσμιακά και θερμοδυναμικά μοντέλα, και γενικότερα σε άψυχα!

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΗΣ

2008-04-06T02:43:00.000+01:00

H βεβήλωση του μνημείου του Ολοκαυτώματος… και μετά ο βιασμός της Βουλγάρας μαθήτριας στην Αμάρυνθο… και μετά η δολοφονία «του Αλβανού Έντισον Γιαχάϊ με την αλβανική σημαία στο μπλουζάκι» στο Ρέθυμνο με 17 μαχαιριές ...και μετά η δολοφονία του Αλβανού κρατούμενου Λεωνίδα Καλτσά στο ΑΤ Ίλιον ...και μετά ο δολοφονικός ξυλοδαρμός (και πάλι Αλβανού) μετανάστη από τρεις πολίτες στο κέντρο του Βόλου ...και πριν λίγο καιρό η «αυτοδολοφονία» του Τόνι στην Καλαμαριά... και αύριο η συμπαράσταση στον Πλεύρη (φασίστας μεν, αλλά ενάντια στο Ισραήλ, που στην δικαστική αλλά και στην αριστερή/αναρχική γλώσσα είναι κάτι που αποτελεί «ελαφρυντικό στοιχείο»)... ναι λεπτομέρειες μεν και ψιλά γράμματα αλλά τουλάχιστον για μας, τα μόνα που μας ωθούν να γράφουμε και να δραστηριοποιούμαστε ακόμα σε αυτήν την «μικρή σας κοινωνία που βρωμάει ρατσισμό... και όλα τα άλλα»...

αναδημοσίευση παραγράφου από το terminal119

Κάθε λαός ο οποίος ιστορικά δεν σέβεται τον "Άλλον", αλλά στηρίζει την ύπαρξή του στην κοινωνική ξένωση ΔΕΝ έχει κανένα δικαίωμα "αυτο-ονομασίας" από την στιγμή που οποιαδήποτε αυτοθέσμιση δεν συμβαίνει με τον απαραίτητο, σε μια άμεση δημοκρατία, αυτοπεριορισμό.

Αυτό ας το θυμούνται οι βαλκάνιοι που αυτο-ονομάστηκαν... "Έλληνες" (!!!) οι οποίοι έχουν διαπράξει-μεταξύ άλλων-τα προαναφερθέντα εγκλήματα για να ενισχύσουν την ταυτότητά τους. Σε αντίθεση με αυτά που προσπαθούν να μας πείσουν διάφοροι αριστεροί/αυτόνομοι, οι κάτοικοι του κράτους της ελλάδας είναι συνένοχοι για αυτά τα εγκλήματα, και όχι ένας "τίμιος πλην παραπλανημένος" λαός, οπότε έχουν ΙΣΤΟΡΙΚΗ ευθύνη, που ΔΕΝ είναι κάτι διαφορετικό από την κοινωνική/πολιτική ευθύνη. (Τι ωραία που είναι να είσαι παραπλανημένος από τους ξένους! Δεν έχεις καμία ευθύνη, αυτοί φταίνε για όλα, ποτέ εμείς. Φταίνε οι Άλλοι...)

Όσοι "αντιεθνικιστές" σιώπησαν συνένοχα στα ανωτέρω εγκλήματα αλλά προβάλλοντας τον "αντιεθνικισμό" τους έλυσαν την σιωπή τους και είναι λαλίστατοι για το αν η Μακεδονία πρέπει να είναι Άνω, Κάτω, Πέρα, Δώθε, με ελληνικές επιχειρήσεις ή χωρίς, ξεχνούν ότι:

Όταν μιλάμε για αντιεθνικισμό υποχρεωτικά πρέπει να αναφερόμαστε στον εθνικισμό της πατρίδας μας, διαφορετικά αυτό για το οποίο μιλάμε είναι η εξωτερική πολιτική.

Φίλιππας Κυρίτσης: http://www.sitemaker.gr/fakyris/

Σχετικά με τη ζωή των Βαλκάνιων και τη δημιουργία (εκ του μηδενός) των εθνών της περιοχής: Χριστόπουλος Βασίλειος, "Κι εσύ Έλληνας ρε;", ΚΕΔΡΟΣ 2005

διαρρηγνύοντας την κλειστότητα - μια πρόχειρη προσέγγιση

2008-03-03T21:14:00.000Z

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η ορθοδοξία στην πολιτική, αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από παιδική ασθένεια. Αποτελεί προϋπόθεση και αποτέλεσμα μιας πολιτικής της ετερονομίας. Η φράση “ο Χ είπε το Υ, άρα είναι σωστό” μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μεταμφίεση, και πάντα θα έχει τραγικό αποτέλεσμα. Είτε ο Χ είναι ο Frank Knight, είτε ο Marx, είτε ο Καστοριάδης (το Υ επιστημονικός φιλελευθερισμός, αντικειμενικοί νόμοι κίνησης της Ιστορίας, πρόταγμα της αυτονομίας, αντίστοιχα), η ανωτέρω φράση αποτελεί μια διαστρέβλωση του λόγου. Καταργεί τον λόγο σαν γνώμη και εγκαθιδρύει τον λόγο σαν πραγματικότητα, εγκαθιδρύει Τον Λόγο (του Θεού, του Λένιν, του Τρότσκι).

Αυτός ο Λόγος δημιουργεί ένα κλειστό σύστημα: οποιοδήποτε πρόβλημα έχει λύση μόνο μέσα στον Λόγο. Παίρνουμε το Υ που είπε ο Χ και απλά εξηγούμε τα πάντα μέσω του Υ! Λίγο—πολύ, τελειώσαμε. Να μην ξεχάσουμε να ραντίσουμε με λίγη μεταφυσική για να καλύψουμε τα αναπόφευκτα κενά. Έτσι, όλα τα προβλήματα εξηγούνται μέσω του Υ. Τώρα μπορούμε να το παίζουμε σοφοί και να μας θαυμάζουν οι φίλοι μας. Επίσης, ήρθε η ώρα να φτιάξουμε μια κλειστή (ως προς Χ,Υ) ομάδα, και να γίνουμε θεματοφύλακες του Υισμού. Είμαστε οι ελίτ, σε αντίθεση με το ανόητο και αδαές πλήθος…

Μετά από έντονες και σοβαρές προσπάθειες Δυτικών φιλοσόφων επι πολλά έτη, η φράση “ο Χ είπε το Υ, άρα είναι σωστό” έχει σταματήσει να λέγεται ρητά. Θεωρείται δείγμα έλλειψης επιχειρημάτων (ώ! καθωσπρεπισμός!) και χρησιμοποιείται μόνο με την εξάντληση της υπομονής του συνομιλητή, και πάντα “σε τελική ανάλυση”. Η σημασία της, όμως, παραμένει σε μεγάλο βαθμό παρούσα και αναλλοίωτη. Η μοντέρνα μεταμφίεσή της, είναι η άρνησή της: “ο Χ δεν είπε το Ζ, άρα το Ζ είναι λάθος”.

Η λογική είναι ίδια: το Ζ δεν ανήκει στον Λόγο, στην κλειστή ως προς Χ,Υ ομάδα, άρα αποκλείεται να αποτελεί λύση (είπαμε, η γνώμη απαγορεύεται). Το Ζ αποκλείεται να είναι μια υπόθεση, γνώμη, πρόταση. Πρέπει να είναι “λύση”. Έτσι, μπαίνει ένα τέρμα στον διάλογο, ή συνεχίζει να αναπαράγεται ένας φαύλος κύκλος ψευδο-διαλόγου—μια ανόητη συνομιλία ανάμεσα σε δυο κλειστότητες. Έξοχο παράδειγμα είναι ο διάλογος Κρέοντα-Αντιγόνης. Έξοχη είναι και η παρατήρηση του Καστοριάδη ότι αυτό συμβαίνει εν γνώσει του Σοφοκλή, αφού το μόνος φρονείν το επισημαίνει ο Αίμωνας. Είναι όμως έξοχη, επειδή όντως το επισημαίνει ο Αίμωνας, και όχι επειδή το είπε ο Άγιος Καστοριάδης—μεγάλη η χάρη του.

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΟΥ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ

Η επέκταση των λύσεων, δεν αλλάζει το θέμα! Μια λογική πασοκικού-ΣΕΚ τύπου (όχι ότι περιορίζεται εκεί, απλά σ’ αυτούς αυτή η λογική είναι εντονότερη), “σε όλα μέσα είμαστε”, έχει σαφέστατα επίσης κάποιον Λόγο. Ο Λόγος, μπορεί αυτή τη φορά να αρνηθεί τον Χ, αλλά μόνο αν το επιστρέψει ο Αρχηγός. Η αντικατάσταση της φράσης “ο Χ είπε το Υ, άρα είναι σωστό” ή “ο Χ δεν είπε το Ζ, άρα το Ζ είναι λάθος” με την φράση “ο Χ είπε το Υ, αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη σωστό, γιατί έτσι λέει ο Α”, απλά θέτει Β = “ο Χ είπε το Υ, αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη σωστό”. Οπότε έχουμε “ο Α είπε το Β, άρα είναι σωστό”.

Το νέο είναι τώρα ότι έχουμε εισάγει μια δόση σχετικισμού και ψευδοπλουραλισμού. Πάλι, είναι μια στρεβλωτική εικόνα. Δεν πρόκειται παρά για μια προσπάθεια διεύρυνσης, αλλά ταυτόχρονα διατήρησης της κλειστότητας. Αυτό μπορεί να γίνεται είτε αθροίζοντας διαφορετικές κλειστότητες, είτε διευρύνοντας μια κεντρική κλειστότητα ώστε να συμπεριλάβει ως υποσύνολα κάποιες άλλες.

Έτσι, πολλές ομάδες-συλλογικότητες-κόμματα έχουν άλλοθι “δημοκρατικότητας” συμπεριλαμβάνοντας πολλά κλειστά υποσύνολα, τα οποία είτε καταβροχθίζουν (π.χ. πασοκ, ΣΕΚ), είτε βρίσκονται σε διαρκή και άγονη σύγκρουση, αλλά όχι διάλογο (π.χ. ΕΑΑΚ, ΜΕΡΑ). Τώρα αυτοί μπορούν να χαίρονται και να το παίξουν σοφότεροι των προηγουμένων. Ο Α, ο Αρχηγός, δεν είναι ανάγκη να επιβάλλει ρητά την κυριαρχία του: πολλά προβατάκια, τρομαγμένα από τον ανοιχτό κάμπο, θα τρέξουν εθελοντικά στη στάνη του Πλατωνικού τους ποιμένα. Έτσι θα πάρουν γραμμή από το Α (Αρχηγός-οβα-Indymedia), ενώ όλη μέρα κοροϊδεύουν αυτούς που την παίρνουν και επίσημα από το “ “Πολιτικό” “Γραφείο” ” τους.

ΔΙΑΡΡΗΞΗ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΤΟΤΗΤΑΣ

Μιλάμε όμως για πολιτική. Για ανθρώπινη δημιουργία, μέσα στον κοινωνικο-ιστορικό χρόνο με τον οποίο συμβαίνει. Δεν γίνεται καν να οριστούν σύνολα ή κλειστότητες όταν μιλάμε για νοήματα ή σημασίες. Δεν γίνεται, συνεπώς, ούτε να ιεραρχηθουν, σαν να αποτελούν ποσότητες (οι μολότοφ είναι σημαντικότερες από τα κείμενα, η εργασία σημαντικότερη από τη σχέση των φύλων).

Το ζήτημα είναι ότι για να υπάρξει πολιτική ως δραστηριότητα, πρέπει να παραμείνει ανοιχτό το πολιτικό ως πεδίο. Πρέπει να διαρρηχθεί η κλειστότητα των σημασιών, η οποία δημιουργεί μια θρησκευτική και/ή πορνική στάση. Δεν μιλάμε για διάρρηξη για την διάρρηξη: θέλουμε ανοιχτό πολιτικό πεδίο και αδιάλειπτη πολιτική δραστηριότητα για να πραγματώσουμε τις επιθυμίες μας, για να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο της ζωής μας, και όχι για να χαιρόμαστε πόσο γαμάτοι είμαστε που έχουμε ανοιχτό πολιτικό πεδίο.

Έτσι, θέλουμε π.χ. να καταλάβουμε πανεπιστήμια ή εργοστάσια για να πραγματώσουμε έναν άλλο, όχι απλά διαφορετικό, τρόπο λειτουργίας τους, και όχι για να βάλουμε ένα “επαναστατικό” λουκέτο και να πάμε για μπάνιο… Έναν τρόπο ο οποίος έχει άλλους σκοπούς από τους υπάρχοντες: γιατί σπουδάζουμε—για ποιον σκοπό; γιατί δουλεύουμε; γιατί δεν υπάρχει κατώτατος μισθός ασκούμενου—με ποια λογική; (όχι λογιστικά) κλπ.

Μια μερικότητα της διάρρηξης δεν είναι δυνατή. Από τη στιγμή που διαρρηγνύεται μια ορθοδοξία ανοίγει ένα νέο πεδίο σημασιών, ένα νέο πεδίο νοημάτων. Φυσικά, αυτό το νέο πεδίο είναι κατ’ αρχήν προσβάσιμο ως δυνατότητα. Δεν υπάρχει καμμία εγγύηση ότι θα πραγματωθεί με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Εξαρτάται από τα ιδιαίτερα ερείσματα της φυσικής στιβάδας, όσο και από το μάγμα κοινωνικο-ιστορικών και ατομικών φαντασιακών σημασιών.

Μια αναμόρφωση των πεδίων νοημάτων, των πεδίων πράξης, δεν σημαίνει ότι είναι απεριόριστη, όσον αφορά το περιεχόμενό της. Τα όρια, όμως, των κοινών πραγμάτων και υποθέσεων μπορούν και πρέπει να τεθούν—και, αν χρειαστεί, να επανατεθούν, όντας διαρκώς τιθώμενα—από κοινού. Η αντίφαση ότι αν θέσουμε κοινωνικούς σκοπούς αυτομάτως θα χάσουμε την ατομική μας αυτονομία είναι μια παρανόηση που ξεχνά ότι αν συμμετέχω σαν άτομο στην διαμόρφωση του σκοπού, δημιουργικά και ενεργά, όχι όμως εγωιστικά—θέλω να περάσει το “δικό μου” (σε μια άσκοπη κοινωνία, τι να το κάνεις το “δικό σου”;), ο κοινωνικός σκοπός είναι και δικός μου.

Το να θέσουμε κάποιους σκοπούς κοινωνικά με όρους και ατομικής ελευθερίας, δεν σημαίνει σε καμμία περίπτωση νομικές διατάξεις κανονιστικού χαρακτήρα με απόλυτη κυριαρχία και κυρώσεις, όπως ισχύει σήμερα. Μια κοινωνική επίγνωση της αυτοθέσμισης και του αυτοπεριορσιμού, δηλαδή της αυτονομίας της κοινωνίας και των ατόμων, μπορεί να οδηγήσει σε κυρωτική ή/και κυριαρχική επιείκια απέναντι σε άτομα ή ομάδες, από τη στιγμή που είναι φανερή—από λέγειν και πράττειν—η πρόθεση των ομάδων ως προς τον σκοπό—ως προς την επίτευξή του δηλαδή, και όχι η “εκπλήρωση” του σκοπού ή η μη-”εκπλήρωσή” του.

Εξάλλου, αυτό είναι και το μόνο μέσο που έχουμε διαθέσιμο για να πετύχουμε οτιδήποτε. Η πρόθεσή μας π.χ. να διαρρήξουμε την πολιτική ορθοδοξία, είναι η μόνη δυνατότητα για να συμβεί κάτι τέτοιο. Η κλειστότητα της Ανάρες έσπασε από τον Σεβέκ και το Συνδικάτο Πρωτοβουλίας, όχι από τους Νουχνίμπι, μας λέει η Λε Γκεν. Δεν θα μας έρθει ένα ανοιχτό πολιτικό πεδίο ουρανοκατέβατο, ή αν ερχόταν, δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί, αφού οι απανταχού ορθόδοξοι θα το μετέτρεπαν σε κλειστό. Δεν έχουμε καμμία βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρουμε, και δεν μπορούμε να κριθούμε από το “αποτέλεσμα”. Ούτε έχει νόημα η απάθεια και ο μηδενισμός λόγω έλλειψης βεβαιότητας, δηλαδή η παραίτηση από τη δυνατότητα.

Interaction & Virtual Environments

2008-02-21T20:32:00.000Z

2.1. Introduction

Human-Computer Interaction is a relatively new domain in the science of Informatics. Its elements have been present since the beginning of the computer age, but hadn’t been considered to be important or primary at that time and thus, a distinct domain wasn’t formed. The fact that the domain emerged recently, along with the dominant institution of techno-science, often lead to misunderstandings. An examination of the terms Interaction, Human, Computer, on their own may elucidate the situation.

/> Interaction: A universal definition is impossible. It can certainly be told, however, that not all forms of communication are to be classified under this term (e.g. between two routers), even if there is a request-and-respond action from the participants.

There has to be a relationship between the n-th respond and the (n-1)-th request. This relationship has to be more than a functional or, in general, an ensidic one—there has to be a relationship of content, a relationship of presentations, a relationship of meaning.

/> Human: The most usual misunderstanding of the domain until now is that it tries to explain humans through the external characteristics of their behaviour (behaviourism). So, we have loads of models of the brain as teukhein, as a deterministic machine (with some random noise, but without changing the general concept). Humans are represented in analogy to the computer, as two different sources of “objective reality”, which they communicate in the form of bits (reminding us Kant’s for itself), but simply having their own special way to express this “reality”.

This viewpoint cancels human psyche; humans and computers are alien/other to each other, not different; humans are capable of representing—of making meaning emerge in a magmatic relationship of the ensidic, imaginary, symbolic, phantasmatic; it cancels human creation, the social self-institution which happens through and with the historical time.

Recent research [2] [3] [4] [5] that surpass a mechanistic model and discuss about the content of interaction, has encountered with astonishment the fact that, apart from emotions and easy learning, participants in interactive experiences show enhanced sociality (this was successfully realized in the Bauhaus School) [6].

/> Computer: Interaction is usually considered to be “external” action. The metaphor of “navigation” used in Interface Design shows the contradiction. When we “navigate” in an application we perceive it in two opposite ways. The Cartesian view of the digital landscape is external to us, as a map both independent and spontaneous. On the contrary, our subjective presence is an undoubted part of the virtual digital landscape. This contradiction is quite old [2].

The computer, however, bears within itself interactivity—it has been constructed for this purpose. Its application
and its hardware are thinkable as interactive because they are organized as such. Anyway, the computer processes data and not information—meaning-making, due to lack of radical imaginary, is impossible. This is often omitted during the development of interactive applications. Inevitably then, we have to take Humans into consideration even more, if we take into account this alterity. This distinction is essential to us, and we view it as Human-Computer Interaction’s principle and not as a neo-humanistic ideal.

Progress in Human-Computer Interaction (presented in 2.2) is technically undoubted, because of research on and understanding of some basic functions of interactivity. Nevertheless, one has to keep in mind progress (or rather evolution?) in Human Interaction, like with Freudian psychoanalysis initially, group therapy afterwards, etc.

2.2. Interactivity

People tend to connect interactivity to computers, especially after 1990 when Bill Moggridge came up with the term interaction design, but this is totally insufficient. Interactivity has been in different regions and eras of social-historical institution, in the fires of Homer, in the smoke signals of Native American, or in the stone cairns of the Celts.

Several centuries later, in the 1830s, Samuel Morse constructed and designed not only his code, but also the whole telegraph system: the electric circuits, the mechanism to produce the code and user’s training. Of course, it didn’t happen in one day, but it is the first communication system too complex for the average user. It required an entire system to be specially designed.

Similarly, for other communication systems such as the radio, the telephone or television, interfaces had to be designed by the engineers. For the very first time the interface
was not a human being (the telegrapher, the typographer, the post-man), but a mechanical, and often automatic, device. We can define, for the first time, a virtual interface. These interfaces were also used for the communication between devices (telephone routers etc.). This forms an entire virtual environment. Interaction design, at that time, was not a priority.

Machinery used for these technological achievements had human input, but in a simple, linear, non-adoptable way. That changed with the use of computers.

Other advancements concerning input and data control in computers, came from medical and film industry and have many similarities. In motion capture usually sensors are used, reflective or gyroscopic to construct and control virtual environments. State-of-the-art implementations combine different sensor types (U70 computer, XSens MT9, ARTTrack, Flock of Birds, ARToolKit, Garmin GPS18 USB). [8] [9]

Usual navigation in virtual environments with touch screens derives from 2D and 3D computer desktops and its usability is questioned. The iOrb device was specially designed for command and data input in virtual environments. The user can run application commands selecting from 1D and 2D pie menus. Spatial selection include both selection rays and cones. Interaction uses relative gyroscopic distances, so measuring is quite sensitive to errors. [10]

Concerning the development of interactive applications targeting the expression of users’ psychic presentations, haptic senses are used, a rather constraining factor. State-of-the-art application is the reacTable*, while non-haptic virtual environments had been restricted to visualization of voice data—as in the installations Hidden Worlds, Messa di Voce and RE:MARK. [11] [12] There has been a lack of an electronic music instrument that allows the musicians to express psychic representations through their own physical movement, but with a non-haptic interface, controlled completely remotely.

[2] J. Wood, The Virtual Embodied, Routledge, London, 1998.
[3] S. Rafaeli, Interactivity.
[4] M. Merleau-Ponty, Phenomenology of Perception, Humanities Press, New York, 1962.
[5] P. Light, K. Littleton, “Situational Effects in Computer-Based Problem Solving”, Discourse, Tools, and Reasoning, Springer-Verlag, 1997.
[6] D. Svanaes, Understanding Interactivity, 1999.
[7] G. Levin, Painterly Interfaces for Audiovisual Performance, Massachusetts Institute of Technology, 1994.
[8] D. Schmalstieg, G. Reitmayr, “The World as a User Interface: Augmented Reality for Ubiquitous Computing”, Central European Multimedia and Virtual Reality Conference, 2005.
[9] N.J. Dellemana, E. den Dekkera, T.K. Tana, I3VR –Intuitive Interactive Immersive Virtual Reality– Technology, France, 2006.
[10] G. Reitmayr, C. Chiu, A. Kusternig, M. Kusternig, H. Witzmann, “iOrb - unifying command and 3d input for mobile
augmented reality”, Proc. IEEE VR Workshop on New Directions in 3D User Interfaces, IEEE, pp. 7–10, 2005.
[11] S. Jordà, Sonigraphical Instruments: From FMOL to the reacTable*, 2003.
[12] G. Levin & Z. Lieberman, In-Situ Speech Visualization in Real-Time Interactive Installation and Performance, 2004.

Humans and Music

2008-02-15T20:41:00.000Z

Part from our Thesis (Evans+DinOS)

1.1. Introduction

A simple and universal definition of Music proposed by ethnomusicologists and sociologists of music is “sound organized in human way”. Western Music is usually defined as the Art and Science dealing with sound. This separation between Theory and Action has been cultivated intensively since the ancient Greeks who, by the term Music, meant initially Poiesis, Melos and Choros, as a unification of Theatrical arts, while music theory was studied as Harmonics. This separation has been adopted and preserved from the western european civilization, so today, we may say that music as Science studies the origin, production, order, pitch, amplitude, duration of sounds, as also the connection among them. Thus emerged the special fields of Morphology, Musicology, Ethnomusicology, History of Music, Acoustics. As an Art, it tries to cover the human need of expressing, using sound, specific thoughts, emotions or psychic states.

Sound elements turn into music only due to their organization. A human is needed, who may be recognized by their environment as having special skills and knowledge, to decide how to organize chosen sounds in a certain time-space. The way sound is organized by the human, thus producing music, depends on the interaction with the natural, social and cultural environment, on natural laws such as symmetry, periodicality, repetition, echo, and also on unpredictable factors.

But, what does “humans express, using sound, specific thoughts, emotions or psychic states” mean? Why do humans have the need to express themselves this way? Why is the sound material organized in this, and not some other, way? What are the factors that make humans express themselves in this particular way? What does expression of the self mean? What do the words “sound”, “thought”, mean to a human? Does a musician really create something (and an Artist in general), or are they more “influenced” than we can imagine from the social and cultural environment? What does “social and cultural environment” mean, how does it become “influenced” by humans, and how are humans “influenced” by it?

This paper is an effort to set questions and aporia such the above, that are in our interest for the last years. We hope that these questions will be the entrance in a labyrinth which we hope to elucidate to our very end, to our telos (if telos exists—and what does telos mean?).

1.2. Social-historical

What is society? What is history or, even better, how and why is there change in a society as time passes by? In reference to what does this change happen? Does anything new emerge in history and what does it mean? Why are there many types of society and not only one? What is their difference and why is there such? If someone told that this difference is illusive, why does this illusion, this phainesthai exist? Why does the thing itself appear as other?

The numerous given answers since the dawn of thought can easily be reduced to two types; and their various alterations. The first is the naturalistic, that reduces society and history primarily to the biological nature of humans. The second type is rationalistic/logicistic (differences appear according to the specific meaning of ratio-logos). According to [1], naturalism and rationalism are nothing more than means to extend the axioms and schemata of the ensemblistic-identitary logic (for brevity’s sake ensidic logic) in history and society. Has the inherited thought, using always the ensidic logic, given a solid answer? Until now, never [1]. It always does, and always will fall into contradictions. For 25 centuries, greco-western thought has been grounded, processed, expanded, on this thesis: einai (isness), means to be determined (einai ti), legein (reasoning), means legein a determined discourse (ti legein), alithōs legein (reasoning for the truth) signifies the determination of the legein and of the discourse, according to the determination of the einai or the determination of einai according to the determination of the legein, and the final awareness of their identicalness. This is the Western institution of thought as logos. The ensidic logic effects everything. Even the discourse of those who doubt it, of those who try to eliminate it. The existence of society as collective, anonymous doing/representing, is impossible (inconceivable to us) without the institution of legein (distinct-choose-set-collect-count-tell) and without its embodied ensidic logic. According, again, to [1], a society ensembles the first physical strate and transforms it into social imaginary values. Humans institute their society in basis of physical events, but these institutions “surpass” nature and are determined by social imaginary values, which bear reference to the magma of all imaginary values of this specific society. For example, in a society live male and female people who can be signified as men and women. They bear boys and girls who are always and everywhere incapable of surviving, unless adults protect them for some time. Until now we can see the effect of the first physical strate. But the way how the distinction in men and women subsets is done, how children grow up, what is the children-adults difference, can all be reduced to the magma of all the imaginary values of the specific society. The physical event may give stimuli for institution, but there is a huge gap between the stimulus and a necessary and sufficient condition. [1]

Social-historical institution is that in which and through which the social imaginary emerges and is. This institution is institution of a magma of meanings, of social imaginary meanings. The participable representative basis of these meanings consists of images or figures, in the broad sense of the terms. Image or figure representations may be, and often are indeed, images or figures on their term, and consequently are new bases of meaning. The social imaginary
is primarily creation of meanings and creation of images or forms that are their (the meanings’) basis. A significant part of the meanings of a society, these which may be or are explicitly expressed, are instituted, directly or indirectly, in and through language. At the same time, the ensemblization of the world which is instituted by the society, is done in and through legein. Legein is the ensemblistic-ensembling dimension of social representing/legein, as teukhein is the ensemblist-ensemblizing dimension of social doing/prattein. Both prop (étayage) on the identitary side of the first physical strate, but both are, already by themselves, social creations, primary and instrumental institutions of every institution. Language is in and through two indistinguishable dimensions or vectors. It is langue as far as it signifies, that is as it refers
to a magma of meanings. It is code as far as it organizes and is organized identitarilly, or since it is legein. Language cannot try to ensemble the world, unless it (language) is a system of sets and ensemblist relations itself and unless it institutes itself as such a system. Language is the first and only real set that has ever been, the only “objectively real” and not just “typical” set. Every other set, not only logically presupposes it, but also can’t be constituted unless it contains the same operation type. Every identitary logic is nothing but the function of identitary operations which are instituted in and through legein, in and through language as code.

As legein embodies and makes the ensidic dimension of language to be, and in general of the social representing, teukhein embodies and makes the ensidic dimension of social doing/prattein to be. As language is langue and code, also teukhein, as ensidic, is indistinguishable between the imaginary dimension of doing/prattein and the magma of social imaginary values, which are made-to-be by social doing and in which and through these values, this doing is social doing. [1]

1.3. The Subject

We saw until now, how the social-historical institution of society happens. We have to examine however, the social-historical institution of the subject, that is the transformation of the psychic monad to a social subject, for whom there will be other subjects, objects, world, society, institutions, things which are primarily meaningless and existence for the psyche.
This leads us to discuss the problem of the psyche, that actually is inseparable from the problem of the social-historical, two expressions of the radical imaginary, here as radical imagination, there as social imaginary.

Freudian outlook remained blind to two domains: social-historical institution and the psyche as radical imagination, that is, essentially, as emergence of presentations or as presentational flow that does not follow any determinism.

The process of the social institution of the subject, that is of the socialization of the psyche, is a unified process of psycho-enfantement or socio-enfantement. It is a history of the psyche, during which the psyche is altered (verändert) and opens itself to the social-historical world, also through its own function and creativity, and a history of imposing to the psyche a mode of being that the psyche itself would never make emerge and which constructs/creates the social subject. The common result of these two histories is the emergence of the social subject as coexistence, always impossible and always realized, of a private or closed world and a common or public world.

1.4. Conclusion

What we call art (techne) derives from teukhein. So, music also, is a product of teukhein. In music the creator tries to express some psychic presentations. Due to the establishment of the Other, however, these presentations reflect the presentations of inherited thought, those that emerge from the Other of the unconscious.

Consequently, in order to be able to create (in the special sense of the term) music, humans should surpass as much as they can inherited thought, the establishment of the Other, ensidic logic, and have moments of expression and emergence of new presentations (vorstellung).

Humans should not try to forclude the Other (it is impossible) but to establish a new type of relation between the conscious and the unconscious. They should know when each part functions. They should surpass heteronomy, and their society’s heteronomy. The subject and societies should self-institute themselves explicitly and consciously whatever this might conclude to.

[1] C. Castoriadis, The Imaginary Institution of Society, Κέδρος (Kedros), 1978.
more chapters coming soon...

η γη διψά, η γη πεθαίνει-φωτιές, φύση, "ανάπτυξη"

2008-01-22T20:36:00.000Z

ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ

Από τον Ιούλιο και όλον τον Αύγουστο του 2007 καιγόμασταν! Άνθρωποι, ζώα και πάρα πολλά δέντρα έχασαν τις ζωές τους, ενώ ολόκληρες περιοχές καταστράφηκαν και σίγουρα θα κάνουν καιρό να συνέλθουν. Τα ερωτήματα που τέθηκαν περισσότερο είναι: Ποιοι τις βάζουν; Γιατί τόσες; Γιατί φέτος;

ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Τα τρία αυτά ερωτήματα είναι αλληλένδετα και δεν μπορούν να απαντηθούν ξεχωριστά. Η αναθεώρηση του άρθρου 24 σίγουρα καταλαμβάνει κεντρική θέση στα γεγονότα, όπως και το “δόγμα Φούρλα”. Η επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 24 αποχαρακτηρίζει 45 εκατομμύρια δασικά στρέμματα, τα οποία χαρακτηρίζονται ως γεωργικά, οικόπεδα, ή ως εκτάσεις τουριστικής “ανάπτυξης”. Ο Τύπος ενημερώνει από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης της αναθεώρησης ότι ανοίγει ο δρόμος στους εμπρηστές και στους οικοπεδοφάγους, οι οποίοι συνάπτουν κοινοπραξίες για γήπεδα γκολφ 15.000 στρεμμάτων στη Ζαχάρω, τουριστικές μονάδες ή πίστες Formula 1 στην Βοιωτία. Αυτά είναι γνωστά σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο εδώ και δυο χρόνια. Σε αντίθεση, στα κυρίαρχα ΜΜΕ είδαμε ένα παραλήρημα δημοσιογράφων και κομματικών τηλεμαϊντανών. Τα συμφέροντα αυτά είτε παρουσιάστηκαν ως πρωτοφανή με “Αποκαλυπτικά” άρθρα και αφιερώματα, είτε αντιμετωπίστηκαν με έκπληξη και τρόμο, προσπαθώντας να προκαλέσουν φόβο, να τρομοκρατήσουν (με κάθε κυριολεξία) την κοινωνία μέσω του δόγματος:

Υπάρχει η ασύμμετρη απειλή των ξένων τρομοκρατών, των αντιεξουσιαστών και της γιαγιάς με τα κόλυβα. Μέχρι και εξωγήινους με διαστημικά λέιζερ επιστράτευσαν.

Ενώ άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί, πέθαναν από αφυξία ή από πτώσεις πυροσβεστικών αεροπλάνων, κάποιοι παίζουν με τον πόνο μας και παραληρούν.

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ - ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΦΟΥΡΛΑ

Από τον Μάρτη κυβερνητικοί μας ανακοίνωναν ξελιγωμένοι από την χαρά τους ότι είμαστε πανέτοιμοι για ένα καυτό καλοκαίρι. Κάτι ήξεραν, προφανώς. Το “δόγμα Φούρλα” που ανακοινώθηκε προβλέπει το εξής: Πάνω απ’ όλα να προστατευτούν από τις φωτιές οι ανθρώπινες ζωές!

Όπως κάθε φράση, σημασία έχει το πώς εφαρμόστηκε πρακτικά και όχι οι λέξεις που την αποτελούν μόνο. Έτσι λοιπόν, η φράση εφαρμόστηκε ως: Γράψτε τα δάση στ’ αρχίδια σας! Μόνο τα χωριά σώστε. Αν καεί το παρακείμενο δάσος, δεν τρέχει και τίποτα. Πείτε μας, όμως, φοβερέ (πρώην) προϊστάμενε Πολιτικής Προστασίας, αν καεί το παρακείμενο δάσος, δεν θα φτάσει η φωτιά στο χωριό; Δεν θα καούν (πάνω από 70...) άνθρωποι; Και αν δεν καούν, θα ζήσουν σε σεληνιακό τοπίο; Θα αναγεννηθούν τα δέντρα από τις στάχτες τους; Θα μειωθεί η οικολογική και κοινωνική καταστροφή;

ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Τα γεγονότα από μόνα τους, είναι μεν πολύ σημαντικά, δεν αρκούν όμως για να φωτιστεί κάπως περισσότερο μια κατάσταση. Τα αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε προήλθαν από τις προαναφερθείσες αιτίες. Οι αιτίες, όμως, αυτές, θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε ένα πλήθος διαφορετικών αποτελεσμάτων—γιατί έγινε αυτό και όχι κάτι άλλο;

ΑΝΘΡΩΠΟΣ vs. ΦΥΣΗ

Κομβικό ρόλο (μας φαίνεται να) έχει παίξει η τρέχουσα αντίληψη για την φύση. Η κυρίαρχη σημασία που της δίνεται, που έχει θεσμισθεί μέσα στο υπάρχον σύστημα, είναι ότι είναι εξωτερική από τον άνθρωπο, και ο άνθρωπος μπορεί να την υποτάξει, και πρέπει να την υποτάξει γιατί είναι το καλύτερο για αυτόν. Ο άνθρωπος όμως, είναι μέρος της φύσης. Όχι σαν προσθετέος ξένων μεταξύ τους φυσικών μονάδων, αλλά εγγενώς—είναι φορέας φύσης, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει, και αλληλεπιδρά συνεχώς με αυτήν, επηρεάζει και επηρεάζεται είτε το θέλει είτε όχι. Μέσα σε αυτήν έχει κοινωνικοποιηθεί σαν ψυχική μονάδα. Η φύση είναι και ο άνθρωπος, και κατά μια έννοια ο άνθρωπος είναι και φύση.

Ο άνθρωπος έξω από την φύση, ένας εξωτερικός παρατηρητής ή εκμεταλλευτής της, δεν είναι—δεν γίνεται να υπάρχει. Η αντίληψη του εξωτερικού εκμεταλλευτή/υποστηρικτή, για όσους την ευαγγελίζονται, εκούσια ή ακούσια, ισχύει κατά φαντασία—γι’ αυτούς έτσι είναι γιατί έτσι πιστεύουν. Δεν υπάρχει κανένα υπόβαθρο που να στηρίζει κάτι τέτοιο. (Εκτός από αυτό που λέγεται…)

ΑΕΙΦΟΡΟΣ (ΚΑΙ ΜΗ) ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ο εξωτερικός εκμεταλλευτής της φύσης λοιπόν, πρέπει να πραγματώσει την ορθολογική κυριαρχία του πάνω στην φύση. Ουσιαστικά, πάνω στο πτώμα της. Και αυτό, γιατί ο εξωτερικός α-φύσικος άνθρωπος, δεν είναι ορθολογικός! Αυτή η δήθεν “ορθολογικότητα” των τελευταίων ετών, του τύπου “μείωση του κόστους-αύξηση των εσόδων”, συνεχώς συνοδεύεται από την προϋπόθεση που όλοι σιωπηλά παραδέχονται, αλλά κανείς δεν ομολογεί: ότι υπάρχει μοντέλο αειφόρου ανάπτυξης, δηλαδή μοντέλο απεριόριστης αύξησης της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Αυτό το μοντέλο ψευδο-ανάπτυξης, δηλαδή αυτοκαταστροφής, υπάρχει—ως κάθε μοντέλο που σέβεται τον εαυτό του—σε πολλά σχέδια και χρώματα: φιλελεύθερο, "ορθόδοξο" οικονομικό, σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό (με μ-λ πριν, μετά, ή χωρίς), αυτοδιαχειριζόμενο/εργατικό. Τώρα και σε οικολογικό! Το πλέον “μοντέρνο και ριζοσπαστικό” μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο θα αναπτυσσόμαστε απεριόριστα “εντός των πλαισίων της φύσης”. Πριν κόψουμε ένα δέντρο, θα το ρωτάμε πρώτα.

Είναι όμως πολύ απλό να δούμε ότι να αυξάνεται η παραγωγή και η κατανάλωση για πάντα, δεν γίνεται! Μία τέτοια άπληστη τακτική είναι:

α) άπληστη σε θέμα φυσικών πόρων. Έχουμε αναφερθεί εκτενώς αλλού (the end of suburbia). Και,
β) νευρωτική. Η σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνικοποιημένη μέσα στην φύση ψυχή και στην αντίληψη για τον εξω-φυσικό άνθρωπο εμφανίζει τα κλινικά συμπτώματα υστερίας, όπως το προαναφερθέν παραλήρημα, άγχος, κλπ. Οπότε, και απεριόριστους φυσικούς πόρους να είχαμε, θα απευχόμασταν ένα τέτοιο μοντέλο, από στοιχειώδη ανθρωπιστική και πολιτική οπτική.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ

Σε ορισμένα λίγα χωριά είδαμε το αυτονόητο: οι κάτοικοι οργάνωσαν ομάδες πυρόσβεσης με κάθε διαθέσιμο μέσο (τσάπες, βυτία στα τρακτέρ κλπ). Ξέρουμε ορισμένες περιπτώσεις που αυτό έγινε συνειδητά, ως ξεπέρασμα του άγχους, της αφωνίας, της απουσίας νοήματος και του παραληρήματος. Ξέρουμε και περιπτώσεις, που κάτι τέτοιο έγινε “με το ζόρι” από δημάρχους και άλλους καρεκλοκένταυρους.

Έχοντας όμως ζήσει την εμπειρία του να είμαστε τρία μέτρα από τη φωτιά ύψους πέντε μέτρων με μια τσάπα στο χέρι, ενώ στο καφενείο έβαζαν στοιχήματα αν θα φτάσει η φωτιά στα σπίτια, μπορούμε (και θέλουμε) να πούμε το εξής:

Η κατάσταση του καλοκαιριού θα επαναλαμβάνεται (και το κείμενο θα παραμένει επίκαιρο), όσο η υπάρχουσα κοινωνία ζει στην απάθεια, στον κομφορμισμό, και στην απουσία ερωτημάτων, όχι προς την “συντεταγμένη πολιτεία”, αλλά για μια διαρκώς συντασσόμενη πολιτεία, με βάση τις αρχές της ατομικής και κοινωνικής αυτονομίας και ελευθερίας. Ένα ρητά ψυχαναλυτικό πρόταγμα αυτόνομης αυτοθέσμισης.

Manifestation (or "Why do I upload my work?)

2008-01-22T12:29:00.000Z

Originally posted in evan5.deviantART, but fits here too.

Art is not something easy to define. We could say, too vaguely perhaps, that it is some sort of representation organized by some medium in a human way. Usually the media are audial, visual and haptic (or mixed).

This is a definition that contains the human psyche; for in the term representation we can find the primal function of the psyche: representing for itself images perceived by an environment (einbildung). This representation occurs de novo; -it has its cause in the environmental perception, but is not determenistic- for a cause can play a small part in the representation, but can't determine in full which representation will de decised by the psyche to occur. So, the image constructed is both rational and spontaneous.

So, choosing to upload my work I do NOT think I possess any aesthetic truth or superiority. Some times, I even think that, should I have seen this work by other creators, I wouldn't even like it.

If anyone feel insulted by this definition of art, they can call my work constructions. Because some could feel that art is a representation that makes a new form of something. As also said for the aesthetic part, I also do NOT find my work so innovative.

It certainly though, represents some of my thoughts, moments or black-outs. I, only, can assure you about that (and I do). And these moments (etc.) I choose to share with you. Being a human, means having a social psyche; a psyche that has grown socialized and socialising.

From the (abstract form of the) Mother, the first Other, to friends, colleagues etc., the development of the psyche is always social. The person carries society in his psyche. There is no contradiction or conflict between the personal and the social. (I think.)

So, sisters and brothers, when you see my work,
respect and enjoy!

φαντασιακό και αυτοθέσμιση

2008-01-20T21:00:00.000Z

Για να δούμε πως πρέπει να κινηθούμε σαν κοινωνία, πρέπει να δούμε κάποια πράγματα στην ιστορική τους και όχι στην υποκειμενική τους διάσταση. Αυτό συμβαίνει επειδή, μπορεί να επηρεάζουμε εμείς την Ιστορία, σίγουρα όμως μας επηρεάζει και αυτή, είτε το καταλαβαίνουμε ή όχι -είμαστε ιστορικά όντα.

Η κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από ένα άθροισμα διαπροσωπικών σχέσεων. Υπάρχει κάτι παραπάνω σε αυτήν, ένα είδος “συλλογικού ασυνείδητου”, πιο πολύ με την διαισθητική, παρά με την αυστηρά ψυχολογική έννοια. Φυσικά υπάρχει και με την ψυχολογική έννοια, γεγονός το οποίο κάνει ξεκάθαρες κάποιες πτυχές των διαφορών μεταξύ ατομικής και μαζικής ψυχολογίας. Αυτό το παραπάνω που υπάρχει, είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των ανθρώπων και κάποιων απλά έξυπνων όντων. Είναι αυτό που κάνει την κοινωνία να μπορεί να θεσμίζει.

Η κοινωνία μπορεί και πρέπει να φτιάχνει θεσμούς. Χωρίς αυτούς, δεν μπορεί να υπάρξει. Για να είναι αυτοί οι θεσμοί αποδοτικοί πρέπει να εξυπηρετούν όλους. Μπορεί κάποιος να πει ότι ξέρει τι είναι καλύτερο για όλους; Μπορεί να πει κάποιος ότι ξέρει τους “αντικειμενικούς νόμους κίνησης της Ιστορίας”; Σίγουρα όχι. Και αυτό γιατί οι νόμοι της Ιστορίας δεν είναι αντικειμενικοί. Αυτό που ισχύει τώρα, δεν ίσχυε χθες ή δεν θα ισχύει στο μέλλον. Αυτό που ισχύει εδώ, δεν ισχύει αλλού, τουλάχιστον με τον ίδιο τρόπο.

Επίσης, με όποιον τρόπο και να φτιαχτούν οι θεσμοί, σίγουρα θα βρίσκονται ένα βήμα πίσω από την “πραγματική πραγματικότητα”. Αυτό είναι αναπόφευκτο σε ένα κόσμο σαν τον δικό μας, που αλλάζει συνεχώς, με χαοτική συμπεριφορά αρκετά συχνά. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να ελαχιστοποιηθεί η απόσταση ανάμεσα από τη ζωή και τους θεσμούς.

Ζωή, όμως, νοείται μόνο μέσα σε μια κοινωνία. Άρα πρέπει οι θεσμοί να είναι όσο πιο κοντά στην κοινωνία γίνεται. Αφού, όμως, η κοινωνία έχει την ικανότητα να θεσμίζει, δεν θα ήταν ιδανικό το θεσμίζον (αυτό που φτιάχνει τους θεσμούς) να είναι ταυτόχρονα ένας εξελικτικός θεσμός; Όλη η κοινωνία να θέτει αυτά που την αφορούν, θεσμίζοντας δυναμικά τρόπους επίλυσης προβλημάτων και λήψης αποφάσεων. Φυσικά, πάλι δεν θα υπάρχει απόλυτη ταύτιση θεσμού και θεσμίζοντος, θα έχει όμως ελαχιστοποιηθεί η μεταξύ τους απόσταση.

Μικρή διαφωνία υπάρχει ως προς την ιδανικότητα αυτής της κατάστασης στους ανθρώπους. Υπάρχει, όμως, μεγάλη αμφιβολία για το εφικτό της. Είναι φυσικό, αφού ο κόσμος που ζούμε είναι ένας κόσμος ξένωσης. Ο λόγος του Άλλου, παραμένει κάτι ξένο προς εμένα, κάτι που το ακούω, ενδεχομένως και το καταλαβαίνω, αλλά δεν το επεξεργάζομαι. Όχι λεκτικά, αλλά σαν νόημα. Μια επεξεργασία που θα επιτρέψει τον Λόγο του συνομιλητή μου, κατόπιν ελεύθερης κρίσης, να τον κάνω κτήμα μου, κομμάτι του εαυτού μου. Όχι αυτούσιο, αλλά επεξεργασμένο.

“Η αυτονομία δεν είναι λοιπόν [...] ολοκληρωτική εξάλειψη του λόγου του Άλλου, λόγου που αγνοείται ως λόγος του Άλλου. Είναι εγκαθίδρυση μιας άλλης σχέσης ανάμεσα στον λόγο του Άλλου και του υποκειμένου. [...] Γι’ αυτόν επίσης τον λόγο, δεν μπορεί ούτε μία “ιδία αλήθεια” του υποκειμένου, με μια απόλυτη έννοια, να υπάρξει. Η ίδια η αλήθεια του υποκειμένου είναι πάντα μέθεξη σε μια αλήθεια που το υπερβαίνει, η οποία τελικά ριζώνει, και ριζώνει το υποκείμενο, μέσα στην κοινωνία και μέσα στην ιστορία, τη στιγμή ακριβώς που αυτό πραγματοποιεί την αυτονομία του. [...]

Γι’ αυτό ακριβώς μπορεί να υπάρξει μια πολιτική της ελευθερίας, και γι’ αυτό τον λόγο δεν είμαστε αναγκασμένοι να διαλέξουμε ανάμεσα στη σιωπή και στη χειραγώγηση, αλλ’ ούτε και να παρηγορούμαστε λέγοντας: “τελικά, ο άλλος θα κάνει αυτό που θέλει”. Γι’ αυτό ακριβώς και είμαι τελικά υπεύθυνος γι’ αυτό που λέω (και γι’ αυτό που αποσιωπώ). Τέλος, διότι η αυτονομία, όπως την ορίσαμε, οδηγεί άμεσα στο πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα. Η αντίληψη που αναπτύξαμε δείχνει ότι δεν μπορούμε να θέλουμε την αυτονομία χωρίς να την θέλουμε για όλους, και ταυτόχρονα ότι η πραγματοποίησή της δεν μπορεί να γίνει πλήρως νοητή παρά ως έργο συλλογικό.” [Κορνήλιος Καστοριάδης, Η Φαντασιακή Θέσμιση Της Κοινωνίας, σελ. 150 - 174]

Όπως βλέπουμε και στο παραπάνω απόσπασμα, η ατομική με την κοινωνική αυτονομία είναι συνυφασμένες, από την στιγμή που ο άνθρωπος είναι αναπόφευκτα κοινωνικό ων. Την ευθύνη, όμως, για την κοινωνική ξένωση την έχουν εξ ολοκλήρου τα μέλη της κοινωνίας; Όχι.

“Κι αυτό, διότι η ξένωση, η κοινωνική ετερονομία, δεν εμφανίζεται απλώς ως “λόγος του άλλου” - [...] ο άλλος εξαφανίζεται μέσα στο συλλογικό ανώνυμο, το απρόσωπο των “οικονομικών μηχανισμών της αγοράς”, [...] του νόμου μερικών που παρουσιάζεται ως ο νόμος. [...] Η ξένωση λοιπόν εμφανίζεται ως θεσμισμένη, εν πάση περιπτώσει ως έντονα προσδιορισμένη από τους θεσμούς. Και η σχέση της με τους θεσμούς εμφανίζεται διττή. Πρώτον. οι θεσμοί μπορούν να είναι, και είναι πράγματι, ξενωτικοί στο ιδιαίτερό τους περιεχόμενο. Είναι ξενωτικοί, στον βαθμό που αποτελούν έκφραση και κύρωση μιας ταξικής δομής, γενικότερα μιας ανταγωνιστικής διαίρεσης της κοινωνίας, και, κατλα συρροήν, της εξουσίας μιας ορισμένης κοινωνικής κατηγορίας πάνω στο σύνολο. [...]

Πέρα όμως από αυτή την όψη, και γενικότερα - διότι αυτό ισχύει και για τις κοινωνίες που δεν εμφανίζουν ανταγωνιστική διαίρεση, όπως πολλές αρχαϊκές κοινωνίες - υπάρχει ξένωση της κοινωνίας ανεξαρτήτως τάξεων, στους θεσμούς της. [...] ο θεσμός, μόλις τεθεί, φαίνεται να αυτονομείται, διαθέτει δική του αδράνεια και λογική, [...] αυτό που “στην αρχή” μπορούσε να θεωρηθεί σαν ένα σύνολο θεσμών στην υπηρεσία της κοινωνίας, γίνεται μια κοινωνία στην υπηρεσία των θεσμών.” [όπως πριν, οι εμφάσεις είναι του συγγραφέα]

Συνεπώς, μια κοινωνία που θα δεχόταν τον λόγο ενάντια στην θεσμισμένη κοινωνική ξένωση, θα μπορούσε να ξεπεράσει και τα εμπόδια που βάζουν οι θεσμοί για να εμποδίσει την ξένωση. “Αν όλος ο πληθυσμός ήξερε, το καπιταλιστικό καθεστώς δεν θα κρατούσε 24 ώρες”, έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, συνδέοντας το “ήξερε” με το “ήθελε”.

Ο πληθυσμός μπορεί να θέλει, πώς θα κινηθεί όμως; Πώς θα ξέρει ότι θα αποφασίσει τα σωστά πράγματα ώστε να πετύχει αυτά που θέλει; Χρειάζεται ένα συγκεκριμένο επαναστατικό πρόταγμα. Το πράττειν γενικά δεν αρκεί, αφού το περιεχόμενό του, οι πράξεις δηλαδή, μπορεί να μην είναι ουσιαστικές, μπορεί να είναι ένας ακτιβισμός με δράση μόνο για την δράση. Ενώ το πρόταγμα είναι συγκεκριμένο, όπως επίσης και το πρόγραμμά του. Ένα πρόταγμα μπορεί να είναι η αυτοθέσμιση της κοινωνίας, και πρόγραμμά του π.χ. οι συνελεύσεις, η κολλεκτιβοποίηση των μέσων παραγωγής κλπ. Μια πράξη, λοιπόν, που γίνεται πλέον σ’ αυτό το πλαίσιο αποκτά κάποιο νόημα. Σημαίνει κάτι, χωρίς αυτό να την κάνει αυτομάτως και ωφέλιμη.

Μια πράξη που θεσμίζει με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, έχει σίγουρα κάποιο νόημα. Αν το νόημα αυτό είναι επιφανειακό ή ουσιαστικό, εξαρτάται από την φύση της ανάγκης που ικανοποιείται. Αν η ανάγκη είναι πραγματική, τότε είναι ουσιαστικό. Αν είναι πλασματική, τότε είναι επιφανειακό. Πλασματικές ανάγκες καλλιεργούνται στους ανθρώπους σχεδόν σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Οι θεσμοί, όντας θεσμοί ξένωσης, δεν θεσμίζουν πάνω στο πραγνατικό, αλλά πάνω στο φαντασιακό.

Η απόδοση φαντασιακών ιδιοτήτων σε κάτι, δεν πρέπει να συνδέεται με το φανταστικό. Φαντασιακές ιδιότητες αποδίδονται σε κάτι που υπάρχει, ενώ κάτι το φανταστικό δεν υπάρχει, αλλά το εφευρίσκουμε. Έτσι, φαντασιακές ιδιότητες έχουν τα μαγικά αντικείμενα, δηλαδή σημασίες μη προσπελάσιμες ορθολογικά. Οποιοδήποτε δόγμα βασίζεται στο φαντασιακό, όπως και πολλές έννοιες στην εποχή μας - οι θρησκείες, το πνεύμα, ο πολίτης, το κράτος, το κόμμα,το έθνος,, το χρήμα, το παιδί κλπ.

Το φαντασιακό, εκτός από ατομικό, μπορεί να είναι και κοινωνικό. Είναι το “κάτι παραπάνω” που υπάρχει στην κοινωνία και την διαφοροποιεί από ένα άθροισμα ατόμων. Όταν αυτό δεν ταυτίζεται με το θεσμισμένο φαντασιακό της ξένωσης, μπορεί να θέσει όρους κοινωνικής αυτονομίας, δηλαδή η κοινωνία μπορεί να αυτοθεσμισθεί.

Ο Μαρξ είπε ότι “πρέπει να σταματήσουμε να ερμηνεύουμε τον κόσμο, καιρός να τον αλλάξουμε”. Σίγουρα πρέπει να σταματήσουμε να τον ερμηνεύουμε σαν σύνολο φαινομένων, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να τον κατανοήσουμε, αφού ζούμε σε έναν κόσμο νοημάτων, σε έναν κόσμο σημασιών. Και, όταν ο κόσμος αλλάζει - και αλλάζει συνέχεια - “χρειάζεται να αλλάξουμε την σκέψη μας για να τον κατανοήσουμε” [Ian Pirie, www.terminal119.gr] και όχι να προσκολλούμαστε σε δόγματα.

Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟΥ ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΞΕΝΩΣΗΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ.

the end of suburbia

2008-01-20T20:55:00.000Z

προαστειακή ζωή και ενεργειακή κρίση

Πάνω από 50% των κατοίκων των ΗΠΑ ζουν σε προάστεια μεγαλουπόλεων και σε απόσταση 50 μιλίων από τις εθνικές οδούς. Ο συγκεκριμένος τρόπος κατοικίας, ξεκίνησε την εποχή 1870 - 90, με μεγάλες βικτωριανές βίλες σε πάρκα. Συνεχίστηκε την περίοδο 1914 - 20 με προάστεια που πήγαινε κανείς με το τραμ, ενώ μέχρι το 1929 είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν εκτεταμένη εμφάνιση τα αυτοκίνητα. Μετά το Κραχ του 1929 και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η ανοικοδόμηση προαστειακών κατοικιών κορυφώθηκε: 2.700.000 σπίτια μόνο το 1947 - διπλάσια την εποχή μέχρι το 1950. Είναι η εποχή που πωλείται, σε τιμή ευκαιρίας, το “Αμερικάνικο Όνειρο”.
Το Αμερικάνικο Όνειρο συμπεριλαμβάνει στο πακέτο οπωσδήποτε ένα αυτοκίνητο. Και, όταν όλοι έχουν από ένα, τότε χρειάζεται πολύ πετρέλαιο για να κινηθούν όλοι. Στην αρχή, το πετρέλαιο δεν αποτελούσε πρόβλημα: την δεκαετία του ‘30 στο Τέξας, το πετρέλαιο ήταν τόσο άφθονο, που ήταν κυριολεκτικά φτηνότερο από... το νερό!

το πετρέλαιο

Το πετρέλαιο, όμως, δεν είναι ανεξάντλητο. Όπως και κανένας ορυκτός ενεργειακός πόρος. Το 1956 ο διάσημος γεωλόγος Hubbeart έδειξε ότι τα αποθέματα πετρελαίου ακολουθούν κωδωνοειδή κατανομή (καμπάνα Gauss). Δηλαδή, τα αποθέματα δεν “τελειώνουν” με τρόπο παρόμοιο όπως στα αυτοκίνητα, αλλά από ένα σημείο και μετά η άντληση είναι ασύμφορη. Δηλαδή, για να αντλήσεις ένα λίτρο πετρέλαιο, η αντλία πρέπει να κάψει δύο λίτρα.
Ο Hubbeart υποστήριξε ότι μετά το ‘70 το πετρέλαιο του Τέξας θα είναι ασύμφορο. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας, αντιμετώπισε αντιπαλότητα, όταν όμως την δεκαετία του ‘80 αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο, όλοι κατάλαβαν την σοβαρότητα και την ορθότητα της θεωρίας του.
Τότε, οι ΗΠΑ αναθέρμαναν τις σχέσεις τους με τις χώρες της Μεσοποταμίας (καθοδηγούμενη Ιρανο - Ιρακινή διαμάχη κλπ.), για να έχουν πρόσβαση σε πετρέλαιο.

η σημερινή κατάσταση

Οι ΗΠΑ μέχρι τώρα έχουν καταφέρει να έχουν το “πάνω χέρι” στην Ανατολή, έχοντας εξασφαλισμένο το πετρέλαιό τους. Η κατανομή του Hubbeart όμως, δεν ίσχυε μόνο στο Τέξας: οι εξορύξεις στην Μέση Ανατολή αρχίζουν και γίνονται ασύμφορες. Αυτό σημαίνει το εξής: ξεμένουμε από πετρέλαιο σε πλανητική κλίμακα.
Στη Β. Αμερική, η τιμή της βενζίνης είναι πολύ φθηνότερη από την Ευρώπη. Τα πολυαγαπημένα στην Αμερική (και στα Βόρεια Προάστεια) SUV καταναλώνουν υπέρογκα ποσά βενζίνης. Ένας τέτοιος τρόπος ζωής δεν μπορεί να συνεχιστεί. Το 2003, οι ΗΠΑ συνταράχτηκαν από πολυήμερες διακοπές ρεύματος - 57 εκατομμύρια άτομα έμειναν χωρίς ρεύμα για πολλές μέρες στην “πιο ανεπτυγμένη χώρα του κόσμου”. Η διακοπή δεν ήταν τυχαία, μια που για να παραχθεί ρεύμα δουλεύουν ντιζελοκινητήρες.
Στην Ελλάδα, έρευνες ξεκίνησαν τον Δεκέμβρη από πολυεθνικές στο Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο (και στη Σάμο), όπως και ανάμεσα στις ακτές τις Ηπείρου και το Ιόνιο. Οι έρευνες εκτιμούν κοιτάσματα 2 - 4 δισ. βαρελιών. Πιθανές εξορύξεις θα καταστρέψουν περιβαλλοντικά το Αιγαίο, μόνο και μόνο για να θαφτεί λίγο αργότερα ένας ήδη ετοιμοθάνατος τρόπος ζωής.

τι να κάνουμε

Με την αύξηση των τιμών στη θέρμανση και τη μετακίνηση, μιλάμε ίσως για το θάνατο της μεσαίας τάξης. Η παραγωγή θα πρέπει να ξαναγίνει τοπική. Πρέπει να ενισχυθεί ο σεβασμός στους άλλους και τη φύση, καθώς η αλληλοεξάρτηση σε τοπικό επίπεδο θα επανέλθει - δεν θα έρχονται όλα από την Κίνα, η έλλειψη χημικών θα κάνει τις βιολογικές καλλιέργειες αναγκαιότητα (επιτέλους).
Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι το φυσικό αέριο δεν επαρκεί, όπως και η αιολική ενέργεια. Η αυτοοργάνωση της παραγωγής, αποτελεί την λύση με την λιγότερη σπατάλη ενέργειας. Αλλιώς -καθόλου απίθανα- μας περιμένει ένας καινούριος κύκλος βαρβαρότητας.